Het genootschap. [RPG]

[Becca.]

Kwaad keek ik naar de jongen die uit het gebouw kwam. Ik had hem al die tijd met mijn ogen gevolgd. Ik had er nog even over nagedacht hem te volgen, maar ik wist dat het beter was als er iemand buiten stond. Wat hij deed was onbeschermd en roekeloos. Zeker nu hij zijn kleine zusje er in betrokken had. Wie zou hen beschermen als hij naar buiten kwam en men op hem wachtte? Wie? Hijzelf niet, dat was zeker. Hoe wilde hij zichzelf verdedigen? Hij had niet eens een wapen.
Ik besloot dat ik hem beter in de gaten moest houden. Ik voelde even aan het koele metaal dat ik bij me had. Mijn Slovaakse achtergrond betekende meer dan men dacht. Stond Slowakije immers niet bekend om haar wapenindustrie? Mijn vader had me alternatief opgevoed. Hij wilde dat ik me altijd kon verdedigen, zo had hij vroeger immers ook geleefd.
Ik zuchtte nogmaals toen ik naar Blake keek die druk bezig was met de kleine donder.

Het was 5 uur. Tijd om de winkel af te sluiten. Ik zag er vandaag weer op en top verzorgd uit en ik had verschillende complimenten van mijn klanten gehad. Toch konden deze me niet echt opbeuren. Ik was met mijn hoofd bij de moordzaken. Ik ging ze na, de gegevens die ik al in stilte verzameld had. Er waren al teveel mensen van het dorp bij betrokken. Eergisteren was de laatste moord gepleegd. De kleine Lyna had haar gevonden. Mijn gezicht kreeg een grimmige trek toen ik bedacht hoe overstuur het meisje geweest was. Ik moest maar eens even gaan kijken of ze nog steeds overstuur was. Ik tikte met mijn naaldhakken over de klinkers. Het was zoals gewoonlijk vrij stil in de straat. In gedachten de moorden afgaand liep ik de hoek om. Daar stond ik oog in oog met Blake Hunter.

[Nanzzy-chan]

Ik had geen idee hoe lang ik al door de straten aan het zwerven was, toen ik abrupt tot stilstand kwam. Recht tegenover me stond Trieda. Zij leek ook diep in gedachten geweest te zijn. In mijn gedachten ging ik alle mogelijke manieren na om te reageren. Zeg iets, idioot. Gewoon hallo. Als ik heel eerlijk was, was het gewoon mijn stijfkoppigheid en trots die nu opspeelden. Ik was nog steeds een beetje pissig dat ze had geweigerd samen te werken.

Ik kon haar natuurlijk vertellen over de link die ik misschien had ontdekt. Maar wat had ik daaraan? En eerlijk gezegd had ik ook niet veel zin om die info met haar te delen. Haar eigen schuld als ze dan persé alleen wilde werken. Moest ik dan maar gewoon groeten en doorlopen? Dat zou ook nogal raar overkomen, aangezien we nu al een tijd elkaar aan stonden te staren. Ach, wat deed ik ook moeilijk? Ik had net besloten dat ik vrienden nodig had. Trieda was best aardig. We zouden het gewoon niet over de moordzaken hebben, zo simpel als wat. Ik trok aan de riem van Prince Terrence, die duidelijk geen zin had in stilstaan, en zette me over mijn irritatie heen.
"...Hoi."

[Becca.]

Ik sloot mijn ogen en haalde rustig adem. Toen opende ik ze weer. Ik probeerde niet al te kwaad te kijken, terwijl hij daar maar zo bleef staan. Uiteindelijk bewoog zijn mond. "...Hoi."

Luister, Blake. De moorden zijn echt. Het is geen spel. Het is geen film. Het is geen avontuur. Het is koelbloedige moord. En niet eenmaal. Niet tweemaal. Nee, Blake. Dit moet aangepakt worden. En op serieuze manier. Roekeloosheid is niet te passen in dit verhaal. Heldhaftigheid ook niet. Heldhaftigheid is dodelijk en dom. Je met deze situatie inlaten is uiterst gevaarlijk. Toch wil ik het wagen. En jij mag dat ook doen. Maar werk me niet tegen. Zorg dat je niet gedood wordt.

"Hallo." Antwoordde ik koel. Ik knikte naar hem. Hij had het in ieder geval geprobeerd. Ik zuchtte.
"Ik ben op weg naar Lyna, ik neem aan dat je daar geen problemen mee hebt?"



In kleermakerszit zat ik op het dak van het gerechtsgebouw. De avond was al gevallen en de lucht begon af te koelen. Het was niet moeilijk op dit dak te geraken, er zat een ladder aangebouwd aan de achterzijde. Hier kon ik goed nadenken over wat er gisteravond allemaal gebeurd was. De moord op de assistente, ja. Maar ook de gebeurtenissen daarvoor. De woorden die ik met Aire had. De kus. De jogger. De blonde jogger. De man moest sterven. Niet alleen omdat hij vervloekt was met een blonde haardos, maar ook om wat hij die avond veroorzaakt had. Niemand, niemand mocht Aire met hem in verband brengen. Nogmaals zoog ik de ijle lucht mijn longen binnen. Het was tijd om te gaan. Wederom had ik een afspraak met Aire. Ik klom handig de stalen ladder af en landde met een sprong op de klinkers. Deze straat was meer een steeg, redelijk afgelegen.
Ik snelde vooruit, een hoek om, een plein over. Daar stond ze.
Nu ik zachtjes achter haar stond glimlachte ik. Ze had me heus al door, ze kende mijn skills goed genoeg. Ik legde een hand op haar schouder. "Ik zou je graag mee uit eten nemen vanavond. Geen zorgen, niet hier, in Verandan, die stad is groot genoeg om niet op te vallen. Zie het puur als een zakendiner, als we een tafeltje achteraf nemen kunnen we nog goed overleggen ook." Ik keek haar met zwarte ogen aan.

[Suki]

Met een pesthumeur liep ik mijn kantoor uit. Wat een helse dag, het had maar even gescheeld of ik had serieus iemand vermoord. De bazin was in alle staten toen mijn assistente de hele dag niet op kwam dagen. Ik had dat mens wel kunnen slaan zoveel zeikte ze of ik alles wel redde, dat het haar speet. Ugh. Snel liep ik naar mijn huis en trok andere kleren aan. Uiteindelijk voelde ik me het beste in leren kleren.

Vanavond had ik weer een afspraak met Siri, ik stond te trappelen om te horen wat ie wilde voorstellen. Ik voelde me nu alweer rusteloos, wat voornamelijk door mijn werk kwam. Snel pakte ik mijn spullen, kleedde me om en liep de voordeur weer uit. Toen ik aangekomen was op de afgesproken plek was er nog niemand. Zo te zien was ik er dus eerder dan Siri. Stijf leunde ik tegen een muur aan, armen over elkaar.

Opeens voelde ik het in mijn nek prikkelen. Siri was aangekomen. Niet meer dan een seconde later voelde ik een hand op mijn schouder en ik glimlachte kil. "Ik zou je graag mee uit eten nemen vanavond. Geen zorgen, niet hier, in Verandan, die stad is groot genoeg om niet op te vallen. Zie het puur als een zakendiner, als we een tafeltje achteraf nemen kunnen we nog goed overleggen ook." met zijn zwarte ogen keek hij me aan. Uitdrukkingloos keek ik terug en knikte als wijze van toestemming. "Laten we gaan."



Ding-dong Terwijl ik een beetje zat op de bank, naast mama en papa, hoorde ik de bel gaan. Op de andere bank zaten 2 agenten. Ze wilden heel veel weten en ze vroegen heel veel dingen. Het enige waar ik aan kon denken was die vieze geur. "Lyna, Channing is er." zei mama zachtjes. "Waarom gaan jullie niet naar boven? De agenten hebben je vast niet meer nodig." Ik knikte en ging van de bank af.

Toen we naar boven liepen, naar mijn slaapkamer zeiden we niets. Channing zou vast willen weten waarom die agenten hier waren. 

[Nanzzy-chan]

Toen ik Lyna's huis binnenging, zag ik agenten. Was er iets gebeurd? Ik brandde van nieuwsgierigheid, maar dat moest nog even wachten. Toen ik in Lyna's kamer kwam, keek ik mijn ogen uit. Allemaal paars, en uilen... Heel anders dan de kamer die ik met Blake deelde. Ik gaf de muffin die nog over was aan Lyna. "Van de bakker. Hij geeft me altijd wat als ik bij hem langskom. Je hebt een mooie kamer. Waarom waren die agenten hier?"
----------------------------------------------------------------------------------

De spanning tussen Trieda en mij was duidelijk te voelen. Ik voelde me haast opgelucht toen ze teruggroette. "Moet je naar Lyna? Ik loop wel mee, Channing is daar toch." Ik liep alvast die kant uit, zwijgend. Toen draaide ik me om. "Luister. Misschien ben ik wel dom bezig, en heb je gelijk. Of misschien heb ik wel gelijk. Maar we hebben er niets aan als we de hele tijd zo tegen elkaar gaan doen. Laten we, in ieder geval voor de buitenwereld, doen alsof er niets aan de hand is, en verder gewoon onze eigen gang gaan. Oké?" Ik stak mijn hand naar haar uit. "Even goede vrienden?"