Nieuws: Psych of Psycho? Je kunt beide spelen in de RPG Cerebrosus!
Solliciteren kan nu hier!
 
Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
+  RPG
|-+  Role Playing Games
||-+  RPG's
|||-+  Het genootschap. [RPG]
« vorige volgende »
Pagina's: 1 [2] 3Print
AuteurTopic: Het genootschap. [RPG]  (gelezen 7319 keer)
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #15 Gepost op: 13 November 2010, 18:52:50 »



Die kleine dreumes werkte me irritant tegen. "Luister, je hebt me gehoord toch? Blake moet nu rusten. Er valt hier geen verhaal te halen. Doei-doei!" zei ze met grote ogen. Het was duidelijk dat ze expres bot was en loog. Liegen dat je kan. Zwartharige, niks waard. Mijn gezicht kreeg even een grimmige uitdrukking. Snel beheerste ik me. "Oke liefje, wens je broer beterschap, alsjeblieft." zei ik en sprong snel weer in de rol die ik in het dorp altijd hield. Ik glimlachte sympathiek, begrijpend en aaide haar even door haar blonde haar. "Mooi haar kleintje. Om jaloers op te zijn." ik kon het niet helemaal nalaten om een beetje neerbuigend te zijn. Toch bleef mijn gezicht en stem beter in mijn rol dan ik het eerst had. "Nou, doei-doei!" groette ik, laat, terug en liep weg.

Toen ik een paar meters verder was stond er nog zo'n klein blond irritant rotmonstertje me aan te kijken. Ik keek hooghartig naar haar neer. En glimlachte toen lief. "Je vriendinnetje is er, zo te zien." riep ik naar het zusje van Blake en ik zwaaide eventjes naar haar. "Schiet op" siste ik naar haar, waarop haar ogen meteen vulde met tranen. Shít. Rotkinderen ook. Ik zakte door mijn knieën. "Rustig maar. Het spijt me. Soms heb je je dag niet he. Sorry, hier, alsjeblieft." ik reikte haar een lolly aan en lachte nog eens.



Ik gaapte eens flink en draaide me weer om in mijn roze bed. Mijn dekbed was mooi, uilen. Blake en Channing waren weer vlug weg gisteren. Mama had ze zomaar binnengeroepen en thee gegeven enzo. Terwijl Channing en ik niet eens echt veel met elkaar omgingen. Ze was niet eens ooit hier geweest. Blake had gisteren pijn en veel bloed. Weer draaide ik me om. Waarom was Blake eigenlijk gisteren in het bos? En waarom was Channing eigenlijk in het bos? En de rest, vooral die mevrouw met haar enge lach. Blake leek me ook wel nieuwschierig. En Channing was veel met Blake. Ik wou dat ik ook een broer of zus had. Veel gezelliger.

Ik besloot op te staan. Blake liep gisteren zo gek. Was hij gewond aan zijn been dan? Maar zijn hoofd was helemaal bebloed. Ik snapte het niet en liep nadenkend naar beneden, na mijn uilensloffen hebben aangedaan. Eerst aaide ik de hond en liep toen naar binnen. "Lyna, uiltje, wat kijk je nadenkend." zei papa en hij knipoogte. "Mag ik naar Channing?" vroeg ik, maar papa keek ook nadenkend en ik besloot dat dat nee betekende. "Papa." vroeg ik terwijl ik mn brood at. "Waarom heb ik eigenlijk geen broer of zus?" Geschrokken keek papa me opeens aan, ik snapte het niet. "Soms, soms gebeurt dat gewoon niet. Eh, Lyna, ga maar gauw aankleden en dan breng ik je wel naar Channing." Ik haalde mijn schouders op, dronk mijn melk op en liep weer naar boven.

"Oké. Ik ga nu eventjes naar de bakker. Channing woont op nummer 10. Onthoudt je dat?" zei papa gehaast en keek me bezorgd aan. "Ja. Dag. Hou van jou." zei ik en kuste hem. Daarna huppelde ik verder. Vandaag had ik mijn nieuwste roze uilen shirt aan. Opeens hoorde ik die lach, die ik gisteren hoorde. Ik stond doodstil. Die lach was eng. Aire liep opeens bijna tegen me op. "Schiet op." snauwde ze. Ik hoorde het vaag, die lach. Ik voelde hoe mijn ogen nat begonnen te worden. Meteen kreeg ik een lolly van Aire en ze keek me lief aan. Ik glimlachte half en stond opeens stijf toen Aire lachte. Aire liep tikkend weg, mij vergetend. Het kon Aire toch niet zijn? Nee, besloot ik, Aire was veel te aardig. Veel te aardig. Snel huppelde ik verder.
Gelogd
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #16 Gepost op: 13 November 2010, 20:55:13 »


Ik zwaaide mijn armen krachtig heen en weer om de stijfheid er uit te krijgen. Ik kreeg de kriebels van stilzitten. Ik haalde nog eens diep adem en schopte verveeld wat dozen opzij. Op dat moment ging mijn mobieltje af. Aire. Ik heb iemand op het oog. wink
Ik trok een grimas en klom op het dak van de krot voor ik terug smste. Kan ik raden wie?
Bij Aire kreeg ik vaak de neiging om er een wedstrijdje van te maken. Gewoon vriendschappelijk. Ach, wat zeg ik, vrienden, haha. Het was bijna leuk. Ik lachte echter niet.
Het was tijd weer eens op te stappen, ik moest nog maar eens kijken waar ik vanavond zou slapen. Meteen besloot ik dat ik daar geen zin in had en dat ik hier nog wel een nachtje zou verblijven. Het bed lag best.
Vanavond zou ik Aire weer ontmoeten. We hadden alleen nog geen plek afgesproken. Ik twijfelde of ik haar hier uit zou nodigen. Ik besloot af te wachten tot Aire een voorstel smste, zoals gewoonlijk.
Gelogd
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #17 Gepost op: 14 November 2010, 12:05:48 »



Terwijl ik wegliep van die kleine irritante blonde snotneuzen voelde ik mijn mobiel trillen. Siri had me waarschijnlijk teruggesmst. Kan ik raden wie? Hah, hem kennende -zover ik dat kon- wilde hij een wedstrijd. Vraag maar aan m'n assistente (!), zij kan je vast verder helpen met je raadspelletje. Misschien krijg jij dan ook iemand in je smiezen. Gaat vanavond nog door? Gezellig picknicken in het bos? Voor ieder die dit las, leek het alsof ik hem plaagde, uitdaagde om mijn assistente te verleiden. Wij wisten beter. Alsof we ooit elkaar pláágden. Ik tikte de sms met mijn nagels, zwart met roosjes gelakt, gevoelloos in. De kick begon al bij me op te spelen, eindelijk af van die blonde trut. ik had toch niks aan haar, een zwartharige assistent was beter.

Even keek ik om me heen, wérd ik nou gevolgd? Ik trok snel mijn houten deur open en stapte mijn huis binnen.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #18 Gepost op: 14 November 2010, 12:29:03 »


"Wie is daar toch verdorie?" Vaag begon het tot me door te dringen dat Trieda weer weg wilde gaan, en haast raakte ik in paniek. Het voelde alsof Trieda het enige beetje houvast was op dit moment. Als mijn hoofd nou maar weer helder zou willen worden... Trieda zette de medicijnen op het tafeltje naast mijn bed. Op het moment dat ze haar hand wilde terugtrekken, greep ik die. "Wacht. Geef me wat tijd. Niet lang." Bedachtzaam wreef ik over mijn voorhoofd. Ik sprak elk woord langzaam uit, voorzichtig om geen fouten te maken. "Ik heb hier verder met niemand over gepraat. Dat ben ik ook niet van plan. Maar ik wil dit niet aan de politie overlaten. Die hebben tot nu toe nog niets voor elkaar gekregen. Dit moet opgelost worden. En wat heb ik te verliezen, nu ik zelf een doelwit ben geworden?" Ik realiseerde me dat we misschien nog maar weinig tijd hadden. Toen hoorde ik op de gang iemand lachen. Die lach... Het was maar een hond. Ik huiverde. Nee, dat kon niet.

"Luister, oké? Ik..." Weer dacht ik even na. "Als je me niet helpt, doe ik het zelf. In mijn eentje. Ik weet zeker dat de politie ergens lijsten heeft, ze moeten alles altijd in het archief bewaren, als back-up. Het gaat alleen makkelijker als je wilt helpen. Zo niet, ook goed. Maar zeg dit alsjeblieft tegen niemand. Ik heb de politie liever niet tegen me." Er was een andere stem op de gang. Had ik daarnet Channing niet gehoord? Dat betekende dat ze had staan luisteren. Shit, dat kind was ook veel te nieuwsgierig. Ik wilde haar hier niet in meeslepen. Maar wie was die nieuwe stem? Ik besloot Channing erbij te roepen, ze had nu toch alles al gehoord. "Chan, kom maar binnen, ik weet dat je daar bent! Wie was er daarnet bij je?" Toen realiseerde ik me dat ik nog steeds Trieda's arm in een klem hield, en snel liet ik haar los. "Vertel me alsjeblieft zo snel mogelijk wat je doet," mompelde ik zacht. De deur ging open, en Channing kwam binnen, met Lyna. Ik denk dat ik veel verwacht had, maar niet dat.
----------------------------------------------------------------------------------

Aire was nep. Ze deed altijd wel lief, maar dat was ze niet. Ze had Lyna aan het huilen gemaakt. Waarom liet Lyna zich afkopen met een lolly? Ik snapte het niet. Waarom was ze sowieso hier? We waren niet echt vriendinnen, tot gisteravond was ik zelfs nooit echt in haar buurt geweest. Nouja, ze was wel aardig op zich. Misschien konden we wel vriendinnen worden. Ik zwaaide naar haar, en liep toen voor haar uit naar binnen. "We moeten een beetje zachtjes doen. Blake moet rust hebben, van gisteravond. Nou mag ik niet eens mijn eigen kamer in." Dat was misschien niet helemaal waar, ten eerste omdat het ook Blake's kamer was, en ten tweede omdat ik er op dit uur van de dag toch niet veel te zoeken had. Maar het voelde wel een beetje zo. Toen hoorde ik Blake roepen. Hij klonk zo zwak, niet zoals de gewone Blake. Ik vond het niet leuk, Blake moest snel weer beter worden. Langzaam duwde ik de deurklink naar beneden, en wenkte Lyna. "Kom, dan kun je Blake's en mijn kamer zien."
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #19 Gepost op: 20 November 2010, 13:44:46 »



"Hoi." groette ik Channing en liep zachtjes achter haar aan. Zachtjes doen, arme Blake. Hij klonk heel ziek. "Kom, dan kun je Blacke's en mijn kamer zien." Het was wel een leuke kamer. Maar ik wist niet zo goed wat ik hier moest doen. "Hoi." zei ik zachtjes tegen Blake. Hij zag er echt slecht uit. Ik had medelijden met hem. "Hoe gaat het? Heb je nog veel hoofdpijn? Wat was er nou gisteren gebeurd? Ik hoorde een enge lach gisteren enzo. Had je pijn aan je been? Waarom was je in het bos?" vroeg ik allemaal nieuwschierig.



Ik gaf nog één laatste slag. Met de rest van mijn energie. Het blonde haar vloog de lucht in, weg, hoog. Ik begon schril te lachen, steeds harder en harder en harder.

Opeens schrok ik wakker. Fuck, ik had gedroomd. Die trut moest nog steeds dood. Het was al bijna 8 uur. Vlug trok ik mijn zwarte leren broek en hoge laarzen aan. Het was weer tijd. Ik begon te zoeken naar een half leren half stoffen shirt. Al snel had ik een sexy exemplaar in mijn hand. Zo snel mogelijk trok ik 'm aan, maakte wat touwtjes dicht. Ik klom uit mijn zolderraam, op mijn zolder had ik alle spullen liggen die nodig waren voor de missies en rende richting bos. Klom van wat daken af, klom ergens weer op en kwam aan bij de afgesproken plek. Hij was er nog niet.
« Laatste verandering: 21 November 2010, 11:17:45 door Suki » Gelogd
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #20 Gepost op: 20 November 2010, 23:02:34 »


Ik fronste even toen ik naar het schermpje keek. Vraag maar aan m'n assistente (!), zij kan je vast verder helpen met je raadspelletje. Misschien krijg jij dan ook iemand in je smiezen. Gaat vanavond nog door? Gezellig picknicken in het bos? Toen verscheen er een grimas. Ik las mijn sms'jes vaker meerdere malen over. Ik was op dit moment onderweg naar onze romantische picknick en ik voelde de adrenaline alweer door mijn lichaam suizen. Soepel bewoog ik me tussen de bomen door, zonder dat iemand me hoorde lopen. Dit flikte ik ook vaak in de straten van Bakarrik. Nu deed het er echter niet toe. Tussen de bladeren door zag ik Aire opdoemen. Ze was er al. "Hello darling." gromde ik. "Nog klappen op je hoofd gehad?" Ik trok een wenkbrauw naar haar op terwijl ik tegen een boom aan leunde. Ze zag er moe uit. Maar toch, zoals gewoonlijk, niet onaardig. Misschien zelfs mooi. Maar daar weet ik niets van. Ik gooide haar een pracht van een jagersmes toe. "Hier, cadeautje. Kwam hem tegen in een winkel in Jirani. 4" CAPER D-2 Tool Steel, 58-59 rockwell, Hollow Ground." Ik deed een poging tot glimlachen en kwam toen ter zake. Moord was onze enige gemeenschappelijke interesse. "Die assistente.. "
Gelogd
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #21 Gepost op: 21 November 2010, 11:31:35 »



Siri kwam geruisloos aan bij onze 'picknick'. Dat waardeerde ik aan hem. Was ik zo snel als de wind, was hij zo geruisloos als een kater. "Hello darling. Nog klappen op je hoofd gehad?" vroeg hij, terwijl hij tegen een boom aanleunde. Ieder ander zou 'm hebben besprongen. Hij zag er oké uit. Maar ik keek 'm gevoelloos aan. Ieder ander had gegiecheld en ontkent dat er geen klappen meer waren gevallen. Ik knikte alleen koel nee. Opeens, voordat ik over mn assistente kon beginnen, gooide hij een jagersmes naar me toe. Dát was nou een mooi ding. Hij glimlachte half, nep. Ik knikte waarderend.

"Bedankt. Ja, die assistente. Een trut van de hoogste orde. Roze kleding in overvloed, nagellak met van die rot glitter steentjes. Álles wat we haten. Mierzoet, behúlpzaam enzovoorts." ik haalde mijn neus op. Opeens hoorde ik gegiechel. Razendsnel draaide ik me om en hield mn blik strak op de grond. Zo zagen ze mijn gezicht niet. "Oh. Dit plekje is geloof ik bezet." zei een blond irritant tienermeisje en ze giechelde. Alle ménsen, wat haatte ik die types. Een blonde sporter zwaaide naar Siri. "Veel plezier, man." Hij knipoogde en maakte fuck beweging. Gatverdamme. Nieuwschierig bleven ze ons aanstaren. Zeg me nou níet dat ze verwachtten dat we voor hun neus al begonnen. Ik klemde mijn hand in een vuist en richtte me naar Siri. "Die twee gaan er zéker een keer aan." zei ik kil en zoende hem.
« Laatste verandering: 21 November 2010, 11:34:20 door Suki » Gelogd
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #22 Gepost op: 21 November 2010, 15:02:11 »


Aire zoende me, vol op mijn mond. Welver.. jkjkkvngkd. Dit was vreemd, heel vreemd. Terwijl ik me afvroeg hoe ze het voor elkaar gekregen had me zo te overdonderen -ik was immers een heel stuk langer, knikte de sporter. Toen verdwenen ze. Ik maakte me los van mijn partner, op dit moment in dubbel opzicht. "En òf ze er aan gaan!" merkte ik afgemeten op terwijl ik Aire met blinkende ogen aan keek. "We hadden ze toch ook gewoon weg kunnen sturen? Desnoods hadden we ze kunnen vermoorden. Ik bedoel.." Ik zweeg terwijl ik nog steeds kwaad keek. "Ze moeten er sowieso aan, ik wil niet dat ze ons met elkaar in verband brengen." Ik keek naar Aire. Besluiteloos. Toen begon ik in mijn hoofd alvast een paar plannen te maken. Aire was snel en geniepig, maar ik had het voordeel van mijn kracht en geruisloosheid. Dat was ook waarom we samen in een team gezet waren. We waren niet te versmaden. Verdorie. Verslaan.
Gelogd
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #23 Gepost op: 21 November 2010, 15:42:56 »



Ik keek 'm kil aan. "We hadden ze toch ook gewoon weg kunnen sturen? Desnoods hadden we ze kunnen vermoorden. Ik bedoel.." Stilte... "Ze moeten er sowieso aan, ik wil niet dat ze ons met elkaar in verband brengen." Siri scheen besluitloos te zijn. "Wegsturen. Tuurlijk. Over aandacht gesproken qua verbanden leggen, nietwaar. Het is donker, Siri, ze hadden geen zaklamp bij zich. Ze hebben alleen schímmen gezien. En vermoorden? Wíl je dat de hele fucking media over dit dorpje valt. Dan kunnen wij niet meer opereren. Discretie." ik keek 'm gevoelloos aan. Allemachtig, Ik begon bijna te denken dat ie nooit gezoend was.

"Één moord per avond lijkt me genoeg tumult. Als er 3 doden vallen denkt de politie met een ernstige seriemoordenaar te maken te hebben. De moorden moeten, als ze worden ontdekt, random zijn. Met minstens een paar dagen er tussen. Ik ga nu mn assistente bellen, dat ze hierheen moet komen. Verstop je." ging ik zakelijk verder en voegde daad bij woord. Weer die adrenaline. "Hee liefje. Ik heb je hulp even nodig..." begon ik op een suikerzoete toon.

"Hoi mevrouw Malo!" hoorden we na een kwartiertje. "Goh, wat is het donker hier. Logisch dat je bent gevallen, ik ben zo snel mogelijk gekomen." die stomme trut vroeg niet eens wáárom ik hier was. Ze was dommer dan ik dacht. Dom zwartharigje. Een varken is nog slimmer dan jij. Ik lachde zachtjes. "Vaarwel liefje." zei ik poeslief en seinde Siri.
Gelogd
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #24 Gepost op: 21 November 2010, 17:23:30 »


Mijn arm werd vastgegrepen. "Ik heb hier verder met niemand over gepraat. Dat ben ik ook niet van plan. Maar ik wil dit niet aan de politie overlaten. Die hebben tot nu toe nog niets voor elkaar gekregen. Dit moet opgelost worden. En wat heb ik te verliezen, nu ik zelf een doelwit ben geworden?" Even een kleine pauze. "Luister, oké? Ik... Als je me niet helpt, doe ik het zelf. In mijn eentje. Ik weet zeker dat de politie ergens lijsten heeft, ze moeten alles altijd in het archief bewaren, als back-up. Het gaat alleen makkelijker als je wilt helpen. Zo niet, ook goed. Maar zeg dit alsjeblieft tegen niemand. Ik heb de politie liever niet tegen me."
Ik dacht even over Blake's woorden na. "Vertel me alsjeblieft zo snel mogelijk wat je doet." Besloot hij zijn rede.
Ik knikte, de kinderen kwamen binnen en ik vertrok.
Thuisgekomen liet ik me op de bank in mijn kamer zakken. Ik dacht na over het vrijwel eenzijdige gesprek terwijl ik mijn zwarte pumps van mijn voeten trok. Ik besloot aan mijn bureau te gaan zitten toen ik het volgende neer schreef op briefpapier:

Blake,
Je bent niet goed wijs. Dat is het eerste punt dat ik je wilde vertellen.
2) Dat inbreken bij die politie zit me niet lekker. Je weet niet eens waar je precies naar op zoek bent.
De politie in Bakarrik stelt niets voor. Ze zijn liever nalatig dan in gevaar. Maar jou zullen ze zonder moeite inrekenen. En je kunt nu niemand vertrouwen, jij weet niet eens of je mij kunt vertrouwen. Je weet niets van me, mijn achtergrond niet, mijn daden niet. Als je vast komt kan ik mijn vader bewegen om je vrij te krijgen, maar dan vestig je wéér de aandacht op jezelf.
Luister, ik wil je helpen. Maar je bent me te roekeloos. Ja, je bent nu een doelwit geworden. Maar dat komt door je roekeloosheid. Ik ben al een poosje aan het onderzoeken, en ik word zelf liever gèèn doelwit. Ik klink nu misschien heel hard, maar je moet me kunnen begrijpen. Als de nood aan de man komt kan ik me verdedigen, maar ik heb liever dat dit niet nodig is. Gooi mijn onderzoek niet weg door het jouwe. Blake, we kunnen beter samenwerken. Maar verwacht niet teveel van me. Ik ben liever het stille, ongrijpbare personage dan de held.
Maar mijn onderzoek zàl ik afronden, daar zweer ik op.

Pas goed op jezelf, we spreken elkaar wel weer.

Trieda Štýlový

P.s. Vernietig deze brief.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Wegsturen. Tuurlijk. Over aandacht gesproken qua verbanden leggen, nietwaar. Het is donker, Siri, ze hadden geen zaklamp bij zich. Ze hebben alleen schímmen gezien. En vermoorden? Wíl je dat de hele fucking media over dit dorpje valt. Dan kunnen wij niet meer opereren. Discretie.Één moord per avond lijkt me genoeg tumult. Als er 3 doden vallen denkt de politie met een ernstige seriemoordenaar te maken te hebben. De moorden moeten, als ze worden ontdekt, random zijn. Met minstens een paar dagen er tussen. Ik ga nu mn assistente bellen, dat ze hierheen moet komen. Verstop je."
Ik kon Aire wel villen. Alsof die paar moorden al niet met elkaar in verband gebracht werden, dat kon ze zelf toch ook wel bedenken? Shiz. Ze hadden al genoeg mensen vermoord. Alleen werd dit in de doofpot gestopt. Dat kon alleen betekenen dat de politie geen angst wilde zaaien. Of zelf bang was.

Er was niet veel tijd om er langer over na te denken. Mijn donkere blik zei genoeg, nu moest ik het hiermee doen. De assistente kwam al bijna. Toen de lichtblonde schim tussen de struiken verscheen gaf Aire me het sein. Met een Beretta 92 schoot ik de dame in haar hoofd. Dan was het ook meteen afgelopen. De .92 zou ik vannacht nog vernietigen. Met een plof viel de dame op de grond. Ik had vanavond geen zin om er verdere aandacht aan te besteden. Er was enig bloed op Aire gespat. Ik hielp haar overeind. "Ik heb het weer gehad voor vandaag Aire. Wis de sporen en ga naar huis, jezelf van het bloed ontdoen. Laat haar maar liggen. Ik zal het materiaal vernietigen.. En oh.." ik pakte haar bij haar kaak vast. "Om terug te komen op ons gesprek van eerst, jij hebt die media toch onder controle? En zijn we immers geen seriemoordenaars?" Ik liet haar los en grijnsde naar het mooie meisje met het lelijke karakter. "Check je later, schat." Binnen no time was ik vrijwel onhoorbaar verdwenen. Ik wist dat Aire me achterna zou kunnen komen. Maar daar had ik nu echt geen zin in. Ze had me gezoend, verdorie.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #25 Gepost op: 24 November 2010, 15:48:11 »


Ik trok zacht de deur van het huis achter me dicht. Flarden van Trieda's brief spookten door mijn hoofd. Blake, je bent niet goed wijs. Ik lachte schamper in mezelf. Alsof ik dat nog niet wist. Maar misschien was dat juist wel hetgene dat nodig was om deze zaak op te lossen. Eén ding wist ik zeker; deze zaak zou opgelost worden, no matter what. Als Trieda liever op de achtergrond bleef, fijn, maar daarmee zou ze weinig oplossen. Onbewust schudde ik mijn hoofd. Ik moest ophouden met die rare gedachten, ik kon beter op m'n omgeving letten. Gehuld in de schaduwen sloop ik door de donkere nacht, zo stil als ik kon. Al gauw kwam ik aan op mijn plaats van bestemming. Gelijk rees een nieuw probleem; hoe zou ik hier ooit ongemerkt binnen moeten komen? Misschien had Trieda toch wel een beetje gelijk. Eerst maar eens zorgen dat ik uit het zicht van de straat raakte, misschien was er aan de achterkant wel een opening. Mijn vingers haakten zich om de tralies van het grote hek, en ik begon te klimmen.

Voorzichtig liep ik het terrein over, hopend dat de hond niet wakker zou worden. Het was een grote wolfshond, met tanden die eruit zagen alsof ze me met gemak zouden kunnen verscheuren. Het was eigenlijk een hele lieve hond, maar zo zag hij er zeker niet uit. Ik graaide in mijn rugzak, en haalde een vers bot eruit. Het speet me voor mijn eigen hond, maar zo kon ik dat monster tenminste even bezighouden. Nadat ik het bot duidelijk in het zicht bij de hond had neergelegd, liep ik weer richting het gebouw.

Dit kón gewoon niet. Het was té gemakkelijk. Ik vroeg me af of het misschien een valstrik was, toen ik zag dat één van de bovenraampjes wagenwijd openstond. Was de politie zó nalatig, of stond het raam expres open? Ik wilde niet eens nadenken over de derde optie, dat er misschien één van de moordenaars binnen was. Ik stapte in de vensterbank, en klom door het raampje. Het paste net; soms had klein zijn ook zo z'n voordelen. Binnen in het gebouw was alles perfect rustig; niets wees erop dat er nog iemand anders was. Het bezorgde me de rillingen. Het was allemaal nogal verdacht, zo makkelijk als het tot nu toe ging. Snel, om maar niet na te hoeven denken over de mogelijke gevolgen, liep ik in de richting van de kelder. Dat was de meest waarschijnlijke plek om het archief te bewaren.
----------------------------------------------------------------------------------

Zodra Blake de deur van onze kamer achter zich dichttrok, opende ik mijn ogen. Snel kwam ik overeind. Mijn kleren had ik aangehouden, verstopt onder de dekens, zodat ik snel zou kunnen vertrekken. Zacht liep ik achter Blake aan, hopend dat hij me niet zou horen. Waar zou hij nu weer heengaan? Als hij maar niet weer tegen een boom viel. Ik zou hem wel helpen.

Het was zo donker buiten. Net als eerst, toen Lyna Blake had gevonden. Het voelde raar. Toen hoorde ik iets achter me. Ik schrok even, maar het bleek onze hond te zijn. "Prince Terrence," fluisterde ik. "Wat doe je hier? Ga af, in je mand!" Wat ik ook probeerde, hij wilde niet luisteren. Zometeen was ik Blake weer kwijt. Dan maar meenemen. "Oké, kom maar. Maar wel stil zijn!" Al gauw kwamen we bij het politiebureau. Wat moest Blake hier? Was dit voor zijn "onderzoek"? Ik zag hem rondlopen achter het hek, hij was erover geklommen. Ik moest naar hem toe. "Prince Terrence, blijf! Af!" Gelukkig luisterde hij nu wel. Ik keek naar de bovenkant van het hek. Kom op, Channing, het is gewoon een soort grote, gladde boom. Dit moet je kunnen.

Blake had een bot voor de politiehond neergelegd. Daarom was Prince Terrence natuurlijk gekomen; hij zal wel zijn bot gemist hebben. Ik klom door een openstaand raam, en kwam terecht in een lange donkere gang. Dus zo zag het politiebureau er van binnen uit. Het was zo donker, en stil. Waar was Blake?
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #26 Gepost op: 25 November 2010, 15:54:37 »



Nooit gedacht dat Siri en ik ooit 'woorden' zouden hebben. We waren voornamelijk stil en deden ons werk. Wat een onschuldige zoen wel niet met Siri kon doen. Ik schudde mijn hoofd. Als de échte media hier van te horen kreeg, de moorden, waren we wel de pineut. Landelijk kon ik de media níét aan. Ik zuchtte eens diep. Bloed maakte zo'n rotzooi in de douche. Alles moest daarbij schoongemaakt worden met bleek.

Snel vloog ik weer naar huis toe en klaarde het klusje. Verbranden en schoonmaken. Ik moest een nieuwe assistente uitzoeken, maar wie? Rustig borg ik mijn spullen op en ging nog even trainen en daarna naar bed.

Om 8 uur ging mijn wekker. Vlug stond ik op en deed mijn dagelijkse dingen. Ik bereidde me alvast voor op mijn werk. Zonder assistente. Om hallf 9 ging ik de deur uit en liep snel naar mijn werk. Onderweg lachend en iedereen begroetend, zoals men gewend was. "Mevrouw Malo! Uw eh uw assistente is onbereikbaar." kwam mijn bazin haastig aanlopen. "Oh." zei ik geveinsd verrast. "Nouja, dat geeft niet hoor. Gut, ik hoop wel dat er niks ernstig aan de hand is." ging ik verder en liep mijn kantoor in.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #27 Gepost op: 29 November 2010, 23:59:53 »


Ik had Blake al snel gevonden. Hij was in een grote kelder, waar allemaal papieren waren. Hij had één bak ertussenuit gehaald; die was hij nu druk aan het doorzoeken. Op de grond om hem heen lagen ook allemaal papieren. "Blake! Wat ben je aan het doen? Straks krijg je nog problemen!" Hij leek niet eens te schrikken dat ik ineens achter hem stond. Hij reageerde amper. "Ga naar huis. Of wil jíj soms problemen met míj?" "Aww, kom op Blake. Ik kan je helpen. Ik ben heel dapper, en slim. Dat zei je zelf. Je moet niet alle leuke dingen voor jezelf willen houden," zei ik met een half-boos gezicht. Ik trok een pruillip, en keek hem met grote ogen aan. "Laat me blijven, pleeeease?"
----------------------------------------------------------------------------------

Ik hoorde de voetstappen in de gang, en bijna kreeg ik de neiging om me te verstoppen. Toen herkende ik de lichte, bijna onhoorbare tred, en ik zuchtte hoorbaar. Natuurlijk was Channing me weer achterna gekomen, dat deed ze de laatste tijd steeds vaker. En ze liet zich niet zo makkelijk meer wegjagen ook. "Laat me blijven, pleeeease?" Ik zuchtte nog eens. "Vooruit dan maar. Maar je moet wel stil zijn. Leid me vooral niet af." Ik realiseerde me zelf ook wel dat het nogal bot klonk, maar ik had nu echt geen zin om met Channing te dealen. "Als je iets te doen wilt, probeer dan een link te vinden tussen al deze mensen. Behalve dat ze hier uit de omgeving komen." Al snel was ze volkomen verdiept in die taak, en kon ook ik me er weer op concentreren. Er moest toch íéts zijn wat deze mensen verbond?

Na een tijdlang vruchteloos nadenken en verbanden leggen, om ze vervolgens gelijk weer af te keuren, begon ik me aardig wanhopig te voelen. Misschien was er wel geen link, en was ik gewoon langzaam paranoïde aan het worden. Toen begon Channing ineens te praten. "Waarom is Trieda er eigenlijk niet? Wou ze niet helpen? Heb je trouwens haar nieuwe haar al gezien, het is zo cool. Met blond aan de voorkant." Met een half oor luisterde ik naar haar geklets. Blond... Blond?! Er kwam een idee bij me op, en gehaast graaide ik wat over de grond verspreidde papieren bij elkaar. Foto na foto checkte ik, en al gauw begon het steeds duidelijker op te vallen. Alle slachtoffers hadden blond haar... Dit kon haast niet meer toevallig zijn. "SHIT! Wat is dit?! Kom op Channing, we moeten hier weg voor iemand ons vindt. En zo snel mogelijk naar huis, geen gehang in de straten. Het is hartstikke gevaarlijk rond deze tijd." Snel duwde ik haar voor me uit, de weg waarvan we gekomen waren, terug naar huis. Niet in paniek raken. Er moest een logische verklaring zijn. Nu eerst zorgen dat je veilig thuiskomt...
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #28 Gepost op: 3 December 2010, 18:07:46 »



Huppelend ging ik richting het bos. Blake had er slecht uitgezien. Niemand had mijn vragen beantwoord. Blake zag er echt heel ziek uit. Channing leek me wel aardig, ze deed normaal tegen me. Vandaag scheen de zon. Ik hield van de zon. Papa had net gezegd dat ik een picknick plekje moest gaan uitzoeken. Het bos leekt me 'geschikt'. Ik had dat woord gister van mama gehoord. Dat ome Ree wel geschikt was. Ik vond het een mooi woord. Ik was niet zo goed in Taal, maar dat was mooi.

Ik ging door takjes en bomen en struiken heen en vond de perfecte plaats. Mooi afgelegen en een open ruimte. Mooi. Ik liep naar het midden en genoot van het bos. De geur leek. Verbrand? Net als die keer dat mama vlees had laten aangebrand. Krak Wat was dat?! Ik draaide me om en zag een. Mens liggen? Zwárt was het. Eng. "AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH."
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #29 Gepost op: 19 December 2010, 22:24:48 »


Ik lag met mijn kin op mijn bureau, en keek hoe het balletje waar ik mee speelde, tegen de muur stuiterde, en weer terug. Zo langzamerhand was ik de tel kwijt geraakt hoe vaak het al gestuiterd was. Bah, ik verveelde me rot. Op dat moment kwam mijn ma de kamer binnen met de telefoon in haar hand. Aan de telefoon was Delilah, mijn vriendin, die in een stad in de buurt studeerde. Blijkbaar had ze van haar ouders gehoord wat er met me gebeurd was. Na een paar minuten met haar gepraat te hebben, was het me gelukt om haar te overtuigen dat ik oké was, dat er echt niets aan de hand was, en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Helaas betekende dat ook dat ons gesprek weer over was, ze zei dat ze het druk had met opkomende tentamens. Ik liet mijn hoofd weer op mijn bureau zakken en zuchtte.

Een half uur later was ik nog steeds bezig met hetzelfde balletje. Misschien was ik me gewoon aan het aanstellen. Alleen omdat ik nu niet achter een onzichtbare moordenaar aan door het donker hoefde te hollen, betekende niet dat er niets te doen was. Of misschien moest ik eens wat vrienden gaan zoeken. Normale jongens van mijn leeftijd zouden nu met vrienden rondhangen bij het dorpscafé, of met hun vriendin uitgaan, of ergens in een stad studeren. Ik hing me hier thuis dood te vervelen omdat mijn vriendin wél studeerde, ik vandaag niet mee hoefde te helpen bij m'n vader, en zelfs mijn zusje van ácht leek socialer te zijn dan ik. Die was vanochtend zonder iets te melden vertrokken. Niet dat ik haar nodig had om me te vermaken ofzo. Echt niet.

Langzamerhand begonnen mijn gedachten toch weer terug te springen naar de moordzaken. Wat had ik nou helemaal bereikt met mijn onderzoek, tot nu toe? Ik had het gezicht van één van de moordenaars gezien, maar ik was vergeten wíé. Ik had een niet onmogelijke, maar zéér onwaarschijnlijke link ontdekt, maar wat had ik dááraan? Áls het al een link was, wat te gestoord voor woorden zou zijn, wat schoot ik er mee op? Als ik het aan de politie vertelde, zouden ze me waarschijnlijk niet geloven. Bovendien zou ik dan moeten toegeven dat ik op het bureau had ingebroken. Trieda was niet van plan me te helpen, ik had geen vrienden die gek genoeg zouden zijn om met me mee te gaan, en Channing moest hier al helemaal buiten blijven. En als blond de link was, had ik nog steeds geen verdere info over de daders. Dat kon nog altijd het halve dorp zijn. Dangit. Zoveel vragen, en nog steeds zo weinig antwoorden...

Uiteindelijk werd ik gek van mijn eigen zielige gedrag. Ik pakte mijn jas, riep Prince Terrence, en liep naar buiten. Misschien zou een wandeling met de hond, in de frisse lucht, mijn hoofd wel weer een beetje op orde krijgen.
----------------------------------------------------------------------------------

De volgende ochtend werd ik al vroeg wakker van het zonlicht. Ik dacht weer terug aan eerder. Blake was in het politiebureau op zoek geweest naar iets. Iets met die mensen op die papieren. Ik wist dat in ieder geval sommigen van hen dood waren, vermoord hadden ze gezegd in het nieuws. Zouden al die mensen die ik op die papieren had gezien dood zijn? Dat was natuurlijk wat Blake wilde weten, waarom ze dood waren. Het was wel raar, zoveel dode mensen. Was hij daarom ook buiten, die nacht dat Lyna er was? Misschien had hij toen wel iets verkeerds gezien, en was dat waarom hij was aangevallen. Zou Lyna dat dan ook gezien hebben? Zij woonde wel aan de rand van het bos. Misschien zag ze daar wel vaker dingen. Ik zou aan haar kunnen vragen of zij ook mee wilde helpen, met waar Blake dan ook mee bezig was.

Vrolijk huppelend liep ik in de richting van Lyna's huis. Het was de laatste tijd zonnig, heerlijk weer. De bakker was alweer druk bezig, die arme man moest altijd zo vroeg opstaan om brood klaar te maken. Ik zwaaide naar hem, en maakte even een kort praatje om te vragen hoe het ging met zijn dochter Delilah enzo. De bakker was wel aardig, meestal als ik daar langskwam, had hij wel een restje van de vorige dag. Vandaag had hij muffins. Toen ik vertelde dat ik naar Lyna ging, kreeg ik er een paar mee, ook één voor haar. Dat vond ze vast lekker. Onze bakker was de beste van de wereld. Zachtjes zingend liep ik verder. Zou Lyna al wakker zijn? Vast wel, inmiddels was het toch al later op de ochtend. Ik strekte me uit om bij de bel te kunnen. Ding-dong.
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Pagina's: 1 [2] 3Print 
« vorige volgende »
Ga naar: 


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHPPowered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2009, Simple Machines Valid XHTML 1.0! Valid CSS!