Nieuws: Psych of Psycho? Je kunt beide spelen in de RPG Cerebrosus!
Solliciteren kan nu hier!
 
Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
+  RPG
|-+  Role Playing Games
||-+  RPG's
|||-+  Het genootschap. [RPG]
« vorige volgende »
Pagina's: [1] 2 3Print
AuteurTopic: Het genootschap. [RPG]  (gelezen 6916 keer)
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Gepost op: 2 November 2010, 20:51:06 »

Het genootschap
Er bestaat een genootschap waartoe verschillende mensen van verschillende leeftijden behoren. Dit genootschap heeft als doel: Alle blonde mensen in het dorp uitroeien zonder op te vallen. Ze hebben bijeenkomsten en opereren samen. Een groep dorpelingen gaat op onderzoek uit naar wat het genootschap te maken heeft met een aantal doden en vermisten in het dorp.


Aire Malo - Suki
Lyna Pravus - Suki
Blake Hunter - Nazzy-chan
Channing Hunter - Nanzzy-chan
Siri A'Jabu - Becca.
Trieda Štýlový - Becca.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #1 Gepost op: 2 November 2010, 21:24:10 »


Mijn voetstappen klonken hol in de zwarte nacht. De straten, die ik zo goed kende, leken in het donker heel anders dan overdag. Hoe dichter ik bij de rand van het bos kwam, hoe zekerder ik me begon te voelen. Dit was mijn terrein, ik was hier veilig. Maar waar zou ik iets kunnen vinden? Het leek zo'n goed idee toen ik begon met m'n zoektocht, maar inmiddels bleek dus wel dat ik te optimistisch was geweest.

Ik schrok op toen ik een geluid hoorde. In de verte zag ik twee slanke, zwarte gestalten, die langzaam deze richting op kwamen. De jacht was begonnen. Ik trok mijn capuchon nog dieper over m'n ogen, en duwde een losse pluk haar terug die eruit kwam springen. Toen ik weer opkeek, merkte ik tot mijn schrik op dat er nog maar één schaduw was, en die kwam mijn richting uit. Hadden ze me gezien? Onmogelijk. En toch... Ik voelde dat er van achter iemand aankwam; mijn hart begon als een gek te bonzen. Ik was bang dat ze het zouden horen. Ik begon te rennen, zo snel mogelijk, om uit hun handen te blijven. Ineens leek het alsof de hele wereld stil was; zelfs mijn voetstappen waren bijna niet te horen. Ik voelde me als een opgejaagd hert; de omgekeerde wereld. Waarom had ik het zover laten komen?
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #2 Gepost op: 3 November 2010, 09:54:11 »



Hijgend rende ik achter ons 'prooi' aan. Hij was snel. Je kon zijn angst bijna ruiken. Het wond me op en gaf me een adrenaline kick. Zijn capuchon was afgewaaid tijdens zijn vlucht zag ik net. Zijn vreselijke blonde haren waaiden toen alle kanten op. Het maakte me nog kwader. Alle blonde mensen waren niks, net zoals haar vreselijke pa. Ze zorgden alleen voor problemen, net zoals nu.

Wáár was die onderdeur toch. "Waar bééén je?" zong ik, het klonk behoorlijk hysterisch in mijn oren, maar in feite voelde ik niets. "Jóóóngentje!" Ik zag een beweging en kreeg weer een adrenaline kick. Ik begon te nep lachen. "Ben je daar?" Terwijl ik er naar toesloop vielen er wat dozen op de grond. Meteen vuurde ik af, genoeg om een olifant neer te krijgen. Het voelde goed en ik begon harder en scheller te lachen, maar écht te lachen. Als ik moordde voelde het goed, macht. Waarschijnlijk wás ik nu hysterisch. Maar iedereen kende me toch als rustig, aardig, lief. Iedereen trapte er in.

Je bent niks! Actrícé? Laat me niet lachen, zwartkopje.

"Nou papa, ik heb toch van je gewonnen." mompelde ik en bekeek mijn prooi. SHIT! Alleen een hónd die aan gort was. Hij kon niet ontsnapt zijn!
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #3 Gepost op: 3 November 2010, 17:34:38 »


Hijgend drukte ik me tegen de muur aan. Dat was op het randje. Het speet me voor de hond, maar dat was toch beter dan ikzelf. Toen ik om de hoek keek, merkte ik dat de vrouw met haar rug naar me toestond. Ze was als een maniak aan het lachen, en praatte in zichzelf. Dat had ik nooit achter haar gezocht; altijd als ik haar in het dorp zag, leek ze zo aardig. Wat stond ik nou te dagdromen? Dit was mijn kans. Ik balde mijn vuist, en maakte me klaar voor een sprong. Het zou me hooguit één, anderhalf minuutje opleveren, op z'n hoogst een paar, maar dat was genoeg om achter die andere aan te gaan. Ik vroeg me nog steeds af wie hij was.
Vlug sprong ik de steeg uit, ondertussen al uithalend met mijn vuist. Ik voelde een brandende pijn in mijn knokkels toen mijn hand haar hoofd raakte, maar ik moest het verbijten. Ik rende zo snel ik kon weg. Sorry, Aire...
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #4 Gepost op: 7 November 2010, 17:40:31 »


Verdr... Aire had gemist. Hoe kon ze zo onvoorzichtig zijn, dit was ze nooit. Ach, ze had vast haar dag niet.
Maar hoe moest het nu met de jongen? Hij moest sterven, zeker nadat hij het lèf gehad had om een donker mens zoals wij iets aan te doen. Alsof blonde mensen enig recht hadden. 't Is dat ik geen wapen bij me heb vanavond.. Gehuld in de schaduw stapte ik naar voren en greep de jongen bij de keel en kneep deze zo dicht dat hij niets kon uitbrengen. Alhoewel, nu zag ik dat hij ouder was dan hij leek, hij was echter klein van stuk. Wacht eens, was het niet die jongen? Die slagersjongen.. Ik lachte grimmig. Eigenlijk zou ik hem dus met een mes moeten doden. Binnen een paar seconden was de jongen buiten westen. Ik kneep door, ik hield niet van wurgen, het was te tekenend, maar het moest maar.
Ik schrok op van de geluiden binnen een straal van 500 meter afstand. Politie! Ik moest maken dat ik weg kwam.
Mijn blik schoot naar Aire, die daar op de grond lag. Ik had weinig tijd, moest kiezen. De blonde doden of mijn bondgenoot redden. Als ik haar overleverde aan de politie zouden ze voorlopig niet verder zoeken naar overige daders...
Een hond blafte, de tijd was gekomen. Woedend, met enorme kracht smeet ik het bewusteloze lichaam weg. Zijn blonde hoofd sloeg tegen een boom. Binnen enkele seconden had ik Aire en haar wapen in mijn armen en sprintte ik weg.

Mijn hart klopte weergaloos in mijn borstkas. Ik rende. In mijn gespierde armen lag het nog slappe, donkere lichaam van Aire. Niet te geloven dat ik dit deed. Ze was niet eens een vriendin van me. Ik had geen vrienden. Alleen een missie. Een missie. Die missie was nu half gefaald. Dit was nog eens half Aires schuld ook. En toch droeg ik haar.
Het was wel een geluk dat de slagerszoon tegen de boom aan sloeg. Misschien was de klap hard genoeg geweest hem te doden. Zijn nek of schedel te breken. Er stonden in ieder geval nog geen duidelijke afdrukken van mijn handen in zijn nek. Ik kwam aan bij de geheime plaats van samenkomst. Hier wachtten nog drie leden van het genootschap op ons. Ik keek nogmaals naar het bleke gezicht van Aire. Ze begon langzaam te bewegen..
Ik voelde mijn hart nog bonzen, de adrealine nog stromen. Dat betekende leven. Ik leefde. Ik was één brok leven. En ik leefde voor mijn missie. "Wakker worden, Aire. Je hebt lang genoeg kunnen slapen."
Gelogd
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #5 Gepost op: 7 November 2010, 19:13:46 »



Opeens werd alles zwart. Een diepe pijn steekt in mijn hoofd. Vaag hoor ik hem wegrennen en wat tumult er na. Even later merk ik dat ik ongemakkelijk wordt gedragen. Langzaam zak ik weer weg in het zwart.

Mislukt ben je! Niets waard. Make-up, me hoela, waar zou je dat voor nodig hebben?! Lelijk ben je, niets meer. Een smeerseltje doet daar niets aan. "Maar vader..." Bam. Tegenspraak wordt niet geduld. "MIJ WEIGEREN VIES ZWARTKOPJE?" schreeuwt hij en sleurt me aan mn zwarte haren naar mijn slaapkamer.

Als ik nou ook blonde haren had gehad, is het laatste wat ik denk voordat er alleen nog maar pijn is ...


"Wakker worden, Aire. Je hebt lang genoeg kunnen slapen." hoor ik iemand bot zeggen. NEE. Hij kan niet terug. "LAAT ME MET RUST!" gilde ik. "JE BENT EEN VAD..." dan zie ik Siri me aanstaren. Shit. Meteen herinner ik me alles "Sorry. Dankje. Wat is er gebeurd met dat klote jochie?" zeg ik zonder gevoel. "Fuck man, dat worden blauwe plekken op mn oksels." klaagde ik chagerijnig zonder op antwoord te wachten.





Ik hoor opeens 's nacht allemaal geluiden. Enge geluiden. Gehijg en geren. Het maakt me nieuwschierig. Zo stil mogelijk loop ik naar mn raam, zodat mama en papa niet wakker worden. Er zijn drie mensen in de straat. Er glimt wat in het maanlicht. Ik houd van maanlicht, volgens mama ga je naar de zon en de maan als je maar lang genoeg slaapt.

Ik besluit naar de voordeur te sluipen. Vlug ontwijk ik de krakende planken en treden en open zo zacht mogelijk de voordeur. Opeens hoor ik zacht: pfieuw, pfieuw, pfieuw. Heel vaak. Iemand begint heel eng te lachen. Ze maakt me bang. Ze heeft zwart haar en een pistool zie ik nu. Dan is er veel gedoe en gehijg en pijn. Opeens rent een meneer weg met de enge lach mevrouw. Er blijft iemand liggen. Ik besluit er voorzichtig naar toe te lopen. Rood veel rood. De meneerjongen kreunt. Ik begin te gillen.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #6 Gepost op: 7 November 2010, 22:50:16 »


Zoekend liep ik door de straten. Alles was zo stil en donker... Het leek donkerder dan anders. Misschien was dat een slecht teken. Ik moest Blake vinden. Ik ging vlak na hem weg, maar hij begon ineens veel sneller te lopen. Waar zou hij nu zijn? "BLAAA-HAKE!" riep ik. Vaag begon ik me een beetje bang te voelen. Niet bang zijn. Dat was Blake ook niet. Ik was een stoere meid. Blake zei het zelf: "Je bent beter dan de meeste jongens van je leeftijd." Ik deed mijn mond open om weer te roepen, maar toen hoorde ik iets. Het kwam uit de richting van het bos. Natuurlijk. Blake hield van het bos.
 
Toen ik aankwam bij de kleine open plek aan de rand van het bos, leek alles stil. Té stil. Opeens miste ik het zo vertrouwde geluid van de krekels. Ik zag net hoe iemand de open plek op liep; het was een klein meisje, waarschijnlijk mijn leeftijd. Niets om bang voor te zijn. Niets aan de hand. Toen begon ze te gillen.
Snel rende ik naar haar toe; ze moest stoppen. Als zij niet de dreiging was, was er iets anders; en dat zou haar horen. Waarom gilde ze? Toen zag ik Blake. "BLAKE!" Ik viel op mijn knieën naast het stille lichaam. Er was bloed. Het zat in zijn haar; had hij een gat in zijn hoofd? Misschien was hij uitgegleden en tegen de boom gevallen. Maar dat kon niet; Blake was veel te handig om uit te glijden. Dat kon niet. Wie had dit gedaan? Ik merkte dat ik begon te huilen. Niet huilen. Sterk zijn.
----------------------------------------------------------------------------------

Langzaam kwam ik weer bij mijn positieven. Wat was er gebeurd? Vaag kwamen er weer wat beelden bovendrijven. De zwarte mensen; ze jaagden. Maar waarop? Ik had het idee dat ik een stuk belangrijke informatie miste. Ik had toch iemand neergeslagen? Had ik dat echt gedaan? Normaal was ik nooit zo gewelddadig. Ik kon me het gezicht niet meer goed voor de geest halen, of of het een man of vrouw was. Was er niet nog iemand? Ik wist het niet meer, en dat gevoel maakte me redelijk wanhopig. Mijn hoofd deed pijn, een soort stekend gevoel in mijn achterhoofd. Langzamerhand kreeg ik door dat er iemand tegen me aan het schreeuwen was. "BLAKE! WORD WAKKER, KOM NOU!" Ik opende mijn ogen, en kneep ze meteen weer dicht. Het was nog steeds pikkedonker, maar toch deed het licht pijn aan mijn ogen. Of was er niet echt licht, was het mijn verbeelding? Voorzichtig opende ik opnieuw mijn ogen. Channing's gezicht was een paar centimeter verwijderd van het mijne, en ik merkte dat ze tranen in haar ogen had. Ze was me dus alweer achternagekomen. Dat was gevaarlijk; ze zou het niet moeten doen. Langzaam begon het besef tot me door te dringen. "F*CK! Channing, wat doe je hier? Heb je nog een stel rare figuren gezien? Je moet heel blij zijn dat je niets overkomen is, dame. Ik zei toch al, je bent te jong om met me mee te gaan!"

Ik stond op het punt om mezelf nog veel bozer te maken, toen ik merkte dat er nog een ander meisje stond aan de rand van het dorp. Ze zag er bang uit. "Heb je haar ook al meegesleept? Je moet echt ophouden met die rare dingen." Kreunend stond ik op. Alles deed pijn, en mijn adem kwam in horten en stoten. Ik had een drukkend gevoel in mijn keel. Waarom kon ik me niet herinneren wat er was gebeurd? Voorzichtig, om het kind niet nog banger te maken, liep ik op haar af. "Hey. Lyna. Sorry dat ik je bang heb gemaakt." Ik kon een grimas niet onderdrukken. Praten deed ook pijn. Het zou wel een mooi gezicht zijn; mijn trui zat waarschijnlijk onder het bloed, en ik had het idee dat ik overal scheuren in mijn kleren en kneuzingen had. "Kom, stelletje donderstenen; tijd om naar huis te gaan. Dit is geen uur voor kleine meisjes om rond te lopen." Ik negeerde de blik die Channing me toewierp, en trok beide meisjes aan hun armen mee, terug het dorp in. Vandaag zou het toch niets meer worden met mijn onderzoek.
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #7 Gepost op: 8 November 2010, 13:08:50 »


Ik keek naar de gestalte voor mij op de grond. Ahja. "Ik ben een Vad en jij schoot mis, Aire." Antwoordde ik cynisch zonder verder acht te slaan op de blauwe plekken die wellicht zouden komen. "Volgende keer gooi ik je over mijn schouder." Ik trok haar overeind en liep richting de zaal. Aire was een ruime 20 cm kleiner dan ik en ook nu viel dat weer op. Ik schudde even de stijfheid uit mijn schouders en liep door de deur. De andere drie leden van het genootschap waarmee we hadden afgesproken waren er al. Ik knikte naar de oudste, een magere vrouw van 73 die ons financierde. Zonder nog iets te zeggen ging ik zitten. Ik dacht nog even aan de jongeman en Aire. Zo erg was het nooit mis gegaan. Maar daar moesten ze zich niet door op de kop laten zitten, ze mochten niet inzakken. Om kracht te verzamelen dacht ik aan de blonde BMW X5 bestuurder. Die klootzak was degene die me tot dit aangezet had. Hij had mijn moeder vermoord. Mijn moeder had nooit iemand wat aangedaan. En mijn vader, och, mijn vader.. Ik haatte hem. Nee, het was te laat om terug te keren. Nu was er alleen nog maar wraak. Het dorp Bakarrik zou op zijn grondvesten trillen. Verborgen en alleen.
Gelogd
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #8 Gepost op: 8 November 2010, 16:17:45 »



Een cynisch argeloos antwoord. Zo waren we allen. Verbonden door haat en kilte. Gevoelloos. We stelden geen vragen, je haatte blonde mensen. Punt. Weer een flarde van het verleden.

"Wat heb ik nou aan zo'n dochter." lalde vader. "Maar, vader," protesteerde ik. "Altijd het laatste woord hebben hé." En dingen begonnen weer van voor af aan. Haar wonden waren nog niet eens geheeld. En weer vervloekte ze haar zwarte haar.

Hoe kon ik het zo hebben ver*? Ik faalde nooit! Siri ging nadenkend zitten. Er moest wat veranderen. Blond Bakarrik moest eraan gaan. Pas dán kon ik rustig. Blondjes waren niks waard. NIKS. "Wat is ons volgende doel? Wie?" bracht ik toonloos in de groep. "Ik zal met die jongen een gesprek aanknopen. Hij zal zijn mond houden." voegde er ik nog zelfverzekerd aan toe. Ze moest en zal zijn mond laten houden.





De jongen was Blake. Hij stond vlug op en leek boos op Channing. Toen zag hij mij. "Hey. Lyna. Sorry dat ik je bang heb gemaakt." zei hij. Hij bloedde. En hij trok een raar gezicht. Ik vond hem vreemd. Ik kende Channing niet eens goed, waarom zou ik mee gaan met haar. Blake zag er eng uit, hij liep ook gek.

"Kom, stelletje donderstenen; tijd om naar huis te gaan. Dit is geen uur voor kleine meisjes om rond te lopen." zei hij en hij trok me mee aan mijn arm. Van mama mocht ik niet met vreemden mee. Maar Blake was geen vreemde besloot ik. Een beetje gek zag hij eruit met overal bloed. Mama stond in de deuropening zag ik. "Mama!" riep ik, want ze keek bezorgd. "Lyna." zei mama met een zucht. Was ze boos? Opeens schrok mama. "Och jongen, kom binnen. Wat is er gebeurd?!" riep ze uit en trok ons alledrie naar binnen. Ze gaf me zo'n blik, net zoals toen ik een vogeltje zag en hem achterna rende. Ze was boos. Snel ging mama thee zetten en papa was aan het bellen.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #9 Gepost op: 8 November 2010, 20:55:02 »


De moeder van Lyna stond al te wachten. Toen ze merkte hoe gehavend ik eruit zag, trok ze ons allemaal mee het huis in. Ik probeerde nog een beetje tegen te stribbelen, maar er was geen redden aan. Even later kreeg ik een kop warme thee in mijn handen gedrukt. Plichtmatig nam ik een slok, ook al hield ik helemaal niet van thee. Hoe moest ik uitleggen wat er gebeurd was? Ik wist het zelf niet eens. Lyna's vader kwam er ook bijzitten; hij had blijkbaar mijn ouders gebeld. Heel fijn.
"Luister, er is niets aan de hand, het is niet ernstig. Ik was uitgegleden in het bos; het is glad in deze tijd van het jaar, met al die half-bevroren blaadjes enzo. En toen ben ik waarschijnlijk met mijn hoofd tegen die boom aan geklapt. Niets ernstigs." Ik voelde weer dat brandende gevoel in mijn keel. Onopvallend trok ik de kraag van mijn hoodie iets hoger, bang dat er iets te zien zou zijn. Er schoot een beeld door mijn hoofd heen. Een donkere schim, een lang, sterk, persoon... Hij greep me bij de nek,en begon te knijpen. Ik schrok op uit mijn gedachten doordat ik merkte dat Channing me zat aan te staren. Wat nou weer?
----------------------------------------------------------------------------------

We gingen het huis binnen. Dus hier woonde Lyna. Het leek wel wat op ons huis, maar dan wat ruimer. Misschien omdat zij met minder mensen woonde. De moeder van Lyna was heel bezorgd, en ze ging gelijk thee maken en de EHBO-kist pakken. Heel anders dan mijn moeder, die liet ons gewoon ons gang gaan. Veel beter eigenlijk. Blake dronk de thee. Hij moest wel echt in de war zijn; thuis wou hij het nooit drinken. "Niets ernstigs." Waarom zei hij dat de hele tijd? Het was wél ernstig, hij bloedde toch? En ik kon merken dat hij loog over dat vallen; hij keek een beetje... Nouja, zoals mensen dan kijken, als ze liegen. En wat was er met zijn keel? Hij zat er op de weg terug ook al steeds aan. Er was zeker wel iets ernstigs aan de hand, zo erg dus zelfs dat Blake het niet wilde vertellen. Of kon hij dat niet? Misschien wilde hij het gewoon niet zeggen waar Lyna en haar ouders bij waren. Hoe heette dat ook alweer? So... solido... Solidariteit. Zoiets. Dan moest ik dus gewoon zorgen dat ik weer alleen met hem was; dan kon hij het me vertellen. Ik zou niet bang zijn; ik kon hem helpen. Ik ben voor niemand bang, en als ze Blake pijn doen, dan zal ik ze wel krijgen. "Kom Blake, misschien moeten we maar weer eens naar huis gaan. Ma zal wel ongerust zijn."
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #10 Gepost op: 11 November 2010, 20:49:36 »


"Een prettige dag nog en tot ziens!" Ik zuchtte toen de vrouw weg liep. Het arme mens had ook elke week wat. Maar waar ze echt aan leed was een soort angst om een enge ziekte te hebben. Ik wierp een blik op mijn horloge en besloot dat het tijd was de medicijnen naar Blake Hunter te brengen. Ik stopte de spullen in mijn tas en keek of alles klaar was. Toen ik dit voor mezelf bevestigd had liep ik de zaak uit en sloot af. De sleutel zou ik zo wel aan mijn vader geven.
Terwijl de torenklok van Bakarrik twee minuten over vijf aangaf klikten mijn zwarte hakken stijlvol over de stenen straatklinkers. De slager was schuin tegenover de zaak dus in een oogwenk stond ik voor de deur. Aangezien er niemand achter de balie was besloot ik meteen door te lopen en aan te bellen bij het woongedeelte. Ik dacht na terwijl ik wachtte tot er iemand open deed. Dit duurde altijd lang, leek het wel. Maar dit zou ook kunnen komen doordat vader bij ons altijd erg stipt was en ik dit ook overgenomen had. Mijn gedachten dwaalden naar onze klant, Blake. Hij was twee jaar jonger dan ik, maar wel een 15 centimeter kleiner. Dit was een mooie gelegenheid om even te informeren hoe het met hem ging, maar daarnaast ook te weten te komen wat er was gebeurd.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #11 Gepost op: 11 November 2010, 22:42:21 »


De volgende dag moest Blake nog steeds in bed blijven. Ik vroeg me af wanneer hij weer met me zou komen spelen. Ik mocht hem niet te veel lastig vallen van ma. Het was saai zo. Hopelijk werd Blake snel weer beter. Dan konden we samen degene die hem pijn had gedaan gaan zoeken.

De deurbel ging. Ik rende er zowat naartoe. Er was echt niets te doen vandaag. Voor de deur stond Trieda. Haar pa was de eigenaar van de kledingzaak en de drogist. Ze kwam waarschijnlijk voor Blake's medicijnen... Misschien wilde ze wel even blijven om wat te spelen. Zij was altijd aardig tegen mij, beter dan mijn zussen. Die noemden me steeds garnaal enzo. Trieda had ook cool haar. Met blond aan de voorkant. Het was mooi. Ik liep met haar mee naar Blake's kamer. Ze praatten even zachtjes, ik kon het niet goed verstaan. Waarschijnlijk over de medicijnen. Ma stond er ook bij, die luisterde en knikte af en toe. Toen stuurde Blake ons allemaal weg. Waarom deed hij dat? Moest hij nog iets met Trieda bespreken? Dan kon ik dus niet met haar spelen. Ik bleef wat hangen voor de deur, en opeens hoorde ik Blake praten. "Het is vreemd. Waarom zouden ze ineens ook achter mij aan zitten? Er moet een patroon in zitten, maar wat...?" Ik voelde mijn hart kloppen in mijn keel. Had Blake het over de mensen die hem pijn hadden gedaan? Dus ik had toch gelijk. Voorzichtig drukte ik mijn oor tegen de deur, en luisterde naar wat zich binnen afspeelde.
----------------------------------------------------------------------------------

"Luister, het heeft geen zin om hiermee naar de politie te gaan. Die zijn zelf ook al bezig, en schieten voor geen meter op. Bovendien willen ze waarschijnlijk niet dat gewone burgers zich ermee bemoeien. Maar zij hebben wel info die wij niet hebben. Ik wil kijken of ze een lijst hebben met alle slachtoffers, om te zien wat voor patroon erin zit. Dat ook met mij te maken zou kunnen hebben." Nu kwam het moeilijke gedeelte; iets wat ik uit mezelf nooit zo snel zou doen. Maar nu ik zelf bijna het slachtoffer was geworden van de mysterieuze moorden, was het nodig. Een scherpe, hysterische lach... Het sneed door de donkere nacht. Dat was op het nippertje. Ik schudde het gevoel weer van me af. "Dit is mijn plan: Ik wil inbreken op het politiebureau. En daar heb ik jouw hulp bij nodig. Ik weet dat jij ook zelf aan het onderzoeken bent, samen bereiken we meer."

Even bleef het stil. Ik kon me voorstellen dat ze wilde weten wat er gebeurd was; zij dacht waarschijnlijk net als ik dat het verdacht was. "Luister... Ik kan me bijna niets herinneren van vorige nacht. Ik krijg af en toe van die rare flashbacks, maar het is allemaal heel vaag. Wat ik nog weet is, dat ik in het bos was, op zoek naar de moordenaar, of moordenaars. Hoeveel het er dan ook zijn. En toen was er iemand... Of waren het er twee? Dat weet ik dus niet meer. Nee, ik denk twee. Eén had een pistool. Ik... Ik had het gezicht gezien. Dat weet ik zeker. Maar ik weet niet meer wie het was. En die andere... Dat was een man. Ik weet het zeker. Hij is degene die me tegen die boom heeft gegooid waarschijnlijk. Maar wat hij verder heeft gedaan weet ik niet. Mijn keel voelt raar, nog steeds. Wacht, hij... hij kneep. Hard. Hij was groot en sterk. Ik... Nouja, ik weet het niet precies meer. Daarom heb ik je hulp nodig." Vermoeid masseerde ik mijn slapen. Ik klonk waarschijnlijk net zo verward als ik me voelde. Het was goed dat Trieda hier was. Ik had al een tijdje het idee dat zij zich ook bezig hield met de moordzaken, en net toen ze binnenkwam, werd dat vermoeden bevestigd. Ik was de enige die het hoorde, haar zacht uitgesproken vraag: "Wat is er gebeurd?" Vragend keek ik haar aan. "Help je me?" Weer kwamen er beelden boven. Een kwaadaardige lach. Hij kneep nog harder; de lach werd breder. Mijn adem stokte. Alles werd zwart; ik viel, dieper en dieper.
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #12 Gepost op: 12 November 2010, 10:32:39 »



Tiktiktiktik. Vlug liep ik door het gebouw heen. Mijn baan als journaliste (zover dat kon in een dorp) was handig met mijn andere identiteit. Nu gaf het me de kans om dat jochie te ondervragen zonder argwaan. Blake heette hij, had ik ontdekt. 21 jaar was hij, ouder dan ik had ingeschat. Siri had zijn hoofd ergens tegen aan gegooid, hopelijk had Blake geheugenverlies. "Ik ben even weg." riep ik vrolijk tegen mijn blonde assistente. Van haar moest ik ook maar eens af. Ik háátte 'r. Vlug smste ik Siri. Ik heb iemand op het oog. wink smste ik hem. Voor de buitenwereld kon ik verliefd zijn, het kon een weddenschap zijn om iemand te verleiden.

Ik klopte aan, doende alsof ik buiten adem was. "Hallo." groette ik een meisje. "Ik ben Aire, journaliste. Ik kom hier om Blake te interviewen." zei ik en schudde haar de hand. Nepglimlachend keek ik haar aan. Acteren, daar was ze héél goed in. Kijk maar papa, iedereen trapt erin, dacht ze naar haar vader.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #13 Gepost op: 13 November 2010, 16:21:14 »


Ik had een raar gevoel in mijn maag. Dus het was inderdaad geen ongeluk; iemand had Blake aangevallen. En nu wilde hij zichzelf er nog dieper in gaan werken. Met Trieda. Maar ik kon ook helpen toch? Ik wist er ook van, en ik was niet bang voor de engerds die dit gedaan hadden. Het was niet eerlijk; zelfs Blake vond me blijkbaar nog te klein. Maar ik zou wel bewijzen dat het anders was. Ik was slim voor mijn leeftijd, en sterk ook. Ik zou gewoon, net als vorige nacht, weer achter Blake aangaan. Dan kon hij me ook niet meer terugsturen. Ja, dat zou ik doen.

Net toen ik dat had besloten, werd er op de deur dichtbij geklopt. Hallo, we hebben ook een bel, hoor. Als ik niet in de gang was geweest, had niemand het waarschijnlijk gehoord. Ik deed de deur open, half en half verwachtend één van de vriendinnen van ma te zien staan. Het zou me niets verbazen als die roddeltante precies tot in detail zou willen weten wat er met Blake is gebeurd.
Het bleek iemand anders te zijn. Een jonge vrouw met zwart haar. Ik had haar al wel vaker gezien in het dorp; ze was volgens mij ook van de krant ofzo. Wat moest die nou hier? Ze zei dat ze kwam voor Blake. Ze schudde mijn hand en glimlachte, maar het klopte niet helemaal. Ze keek een beetje zoals Blake by Lyna thuis had gekeken, maar dan anders. Niet schuldig, maar... Ik kon het niet goed beschrijven. Maar het was nep. Op straat van ver leek ze altijd heel aardig, maar nu was ze anders. Ik kreeg ineens de kriebels; de sfeer deed me denken aan die van gisternacht.

"Blake is nu aan het rusten. Hij heeft net zijn medicijnen gehad, en iedereen moet hem met rust laten. Zelfs ik, gemeen hè?" zei ik half-ongeïnteresseerd. "Er valt hier niets te interviewen, hij is uitgegleden en tegen een boom gevallen. Zei hij zelf. Doe ik ook wel eens, is niks bijzonders aan. Je kan net zo goed weer weggaan." Ik was me er van bewust hoe bot dat klonk, maar ik kon me er niet toe brengen om aardig te doen. Gelukkig was ma er nu niet, die zou het zeker niet leuk vinden. Ze was nooit zo opvoederig, en liet ons redelijk ons gang gaan, maar ze wilde wel dat we netjes waren tegen oudere mensen. Nou ja, dit mens was toch niet zo oud. Misschien Blake's leeftijd ofzo. Ik keek haar met grote ronde ogen aan. Grote mensen konden daar nooit goed tegen, als je de baby uit ging hangen. Dan werden ze helemaal week enzo. "Luister, je hebt me gehoord toch? Blake moet nu rusten. Er valt hier geen verhaal te halen. Doei-doei!" zei ik opgewekt, met een grote lach. Ja, ga maar weg. Dat zou beter zijn. Dit is ons geheim. Dat van Blake, en mij, en Trieda ook.
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Antwoord #14 Gepost op: 13 November 2010, 17:36:28 »


"Luister... Ik kan me bijna niets herinneren van vorige nacht. Ik krijg af en toe van die rare flashbacks, maar het is allemaal heel vaag. Wat ik nog weet is, dat ik in het bos was, op zoek naar de moordenaar, of moordenaars. Hoeveel het er dan ook zijn. En toen was er iemand... Of waren het er twee? Dat weet ik dus niet meer. Nee, ik denk twee. Eén had een pistool. Ik... Ik had het gezicht gezien. Dat weet ik zeker. Maar ik weet niet meer wie het was. En die andere... Dat was een man. Ik weet het zeker. Hij is degene die me tegen die boom heeft gegooid waarschijnlijk. Maar wat hij verder heeft gedaan weet ik niet. Mijn keel voelt raar, nog steeds. Wacht, hij... hij kneep. Hard. Hij was groot en sterk. Ik... Nouja, ik weet het niet precies meer. Daarom heb ik je hulp nodig... Help je me?"
"Blake. Wees verstandig." zuchtte ik toen hij zijn relaas gehouden had. Ik dacht na over zijn woorden. Mensen moesten zich niet zomaar overal instorten. "Maar het politiebureau, dat kun je niet maken. Heb je überhaupt wel een uitgewerkt plan? Wat wil je daar gaan doen? Je weet helemaal niet hoe je in die computers kunt komen. Of hebben ze de dossiers daar liggen? " Ik keek hem met een strakke blik aan. Blake was inderdaad op onderzoek uit, maar hij werd al bijna vermoord voor hij goed en wel iets wist. Hij moest minder roekeloos zijn. Ik kreeg bijna de neiging binnensmonds te vloeken toen ik stemmen in de gang hoorde. "Luister, hier hebben we het nog wel over, praat alsjeblieft niet met wie dan ook over dit onderwerp." Ik keek op naar de deur, gespannen luisterend wat er gezegd werd. Ik hoopte maar dat Blake niets zou zeggen, of dat hij misschien al vanalles met iedereen gedeeld had. Ik kende de slagerszoon niet zo goed, het enige wat ik wist is dat hij er tegen mij ook zo over begon. Als dat zijn vaste gewoonte was..

"Wie is daar toch verdorie.." fluisterde ik. Toen bedacht ik mij gelukkig snel de medicijnen uit mijn tas te halen, voor iemand zich af vroeg wat we al die tijd besproken hadden.
Gelogd
Pagina's: [1] 2 3Print 
« vorige volgende »
Ga naar: 


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHPPowered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2009, Simple Machines Valid XHTML 1.0! Valid CSS!