RPG

Role Playing Games => RPG's => Topic gestart door: Becca. op 2 November 2010, 20:51:06



Titel: Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 2 November 2010, 20:51:06
Het genootschap
Er bestaat een genootschap waartoe verschillende mensen van verschillende leeftijden behoren. Dit genootschap heeft als doel: Alle blonde mensen in het dorp uitroeien zonder op te vallen. Ze hebben bijeenkomsten en opereren samen. Een groep dorpelingen gaat op onderzoek uit naar wat het genootschap te maken heeft met een aantal doden en vermisten in het dorp.
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/tumblr_la4sdqEHxd1qcjgmko1_500.jpg)

Aire Malo (http://rpg.blackholestudios.nl/index.php?topic=32.msg415#msg415) - Suki
Lyna Pravus (http://rpg.blackholestudios.nl/index.php?topic=32.msg522#msg522) - Suki
Blake Hunter (http://rpg.blackholestudios.nl/index.php?topic=39.msg329#msg329) - Nazzy-chan
Channing Hunter (http://rpg.blackholestudios.nl/index.php?topic=39.msg543#msg543) - Nanzzy-chan
Siri A'Jabu (http://rpg.blackholestudios.nl/index.php?topic=27.msg556#msg556) - Becca.
Trieda Štýlový (http://rpg.blackholestudios.nl/index.php?topic=27.msg600#msg600) - Becca.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 2 November 2010, 21:24:10
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
Mijn voetstappen klonken hol in de zwarte nacht. De straten, die ik zo goed kende, leken in het donker heel anders dan overdag. Hoe dichter ik bij de rand van het bos kwam, hoe zekerder ik me begon te voelen. Dit was mijn terrein, ik was hier veilig. Maar waar zou ik iets kunnen vinden? Het leek zo'n goed idee toen ik begon met m'n zoektocht, maar inmiddels bleek dus wel dat ik te optimistisch was geweest.

Ik schrok op toen ik een geluid hoorde. In de verte zag ik twee slanke, zwarte gestalten, die langzaam deze richting op kwamen. De jacht was begonnen. Ik trok mijn capuchon nog dieper over m'n ogen, en duwde een losse pluk haar terug die eruit kwam springen. Toen ik weer opkeek, merkte ik tot mijn schrik op dat er nog maar één schaduw was, en die kwam mijn richting uit. Hadden ze me gezien? Onmogelijk. En toch... Ik voelde dat er van achter iemand aankwam; mijn hart begon als een gek te bonzen. Ik was bang dat ze het zouden horen. Ik begon te rennen, zo snel mogelijk, om uit hun handen te blijven. Ineens leek het alsof de hele wereld stil was; zelfs mijn voetstappen waren bijna niet te horen. Ik voelde me als een opgejaagd hert; de omgekeerde wereld. Waarom had ik het zover laten komen?


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 3 November 2010, 09:54:11
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Hijgend rende ik achter ons 'prooi' aan. Hij was snel. Je kon zijn angst bijna ruiken. Het wond me op en gaf me een adrenaline kick. Zijn capuchon was afgewaaid tijdens zijn vlucht zag ik net. Zijn vreselijke blonde haren waaiden toen alle kanten op. Het maakte me nog kwader. Alle blonde mensen waren niks, net zoals haar vreselijke pa. Ze zorgden alleen voor problemen, net zoals nu.

Wáár was die onderdeur toch. "Waar bééén je?" zong ik, het klonk behoorlijk hysterisch in mijn oren, maar in feite voelde ik niets. "Jóóóngentje!" Ik zag een beweging en kreeg weer een adrenaline kick. Ik begon te nep lachen. "Ben je daar?" Terwijl ik er naar toesloop vielen er wat dozen op de grond. Meteen vuurde ik af, genoeg om een olifant neer te krijgen. Het voelde goed en ik begon harder en scheller te lachen, maar écht te lachen. Als ik moordde voelde het goed, macht. Waarschijnlijk wás ik nu hysterisch. Maar iedereen kende me toch als rustig, aardig, lief. Iedereen trapte er in.

Je bent niks! Actrícé? Laat me niet lachen, zwartkopje.

"Nou papa, ik heb toch van je gewonnen." mompelde ik en bekeek mijn prooi. SHIT! Alleen een hónd die aan gort was. Hij kon niet ontsnapt zijn!


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 3 November 2010, 17:34:38
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
Hijgend drukte ik me tegen de muur aan. Dat was op het randje. Het speet me voor de hond, maar dat was toch beter dan ikzelf. Toen ik om de hoek keek, merkte ik dat de vrouw met haar rug naar me toestond. Ze was als een maniak aan het lachen, en praatte in zichzelf. Dat had ik nooit achter haar gezocht; altijd als ik haar in het dorp zag, leek ze zo aardig. Wat stond ik nou te dagdromen? Dit was mijn kans. Ik balde mijn vuist, en maakte me klaar voor een sprong. Het zou me hooguit één, anderhalf minuutje opleveren, op z'n hoogst een paar, maar dat was genoeg om achter die andere aan te gaan. Ik vroeg me nog steeds af wie hij was.
Vlug sprong ik de steeg uit, ondertussen al uithalend met mijn vuist. Ik voelde een brandende pijn in mijn knokkels toen mijn hand haar hoofd raakte, maar ik moest het verbijten. Ik rende zo snel ik kon weg. Sorry, Aire...


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 7 November 2010, 17:40:31
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/BQaWz2WqnK.jpg)
Verdr... Aire had gemist. Hoe kon ze zo onvoorzichtig zijn, dit was ze nooit. Ach, ze had vast haar dag niet.
Maar hoe moest het nu met de jongen? Hij moest sterven, zeker nadat hij het lèf gehad had om een donker mens zoals wij iets aan te doen. Alsof blonde mensen enig recht hadden. 't Is dat ik geen wapen bij me heb vanavond.. Gehuld in de schaduw stapte ik naar voren en greep de jongen bij de keel en kneep deze zo dicht dat hij niets kon uitbrengen. Alhoewel, nu zag ik dat hij ouder was dan hij leek, hij was echter klein van stuk. Wacht eens, was het niet die jongen? Die slagersjongen.. Ik lachte grimmig. Eigenlijk zou ik hem dus met een mes moeten doden. Binnen een paar seconden was de jongen buiten westen. Ik kneep door, ik hield niet van wurgen, het was te tekenend, maar het moest maar.
Ik schrok op van de geluiden binnen een straal van 500 meter afstand. Politie! Ik moest maken dat ik weg kwam.
Mijn blik schoot naar Aire, die daar op de grond lag. Ik had weinig tijd, moest kiezen. De blonde doden of mijn bondgenoot redden. Als ik haar overleverde aan de politie zouden ze voorlopig niet verder zoeken naar overige daders...
Een hond blafte, de tijd was gekomen. Woedend, met enorme kracht smeet ik het bewusteloze lichaam weg. Zijn blonde hoofd sloeg tegen een boom. Binnen enkele seconden had ik Aire en haar wapen in mijn armen en sprintte ik weg.

Mijn hart klopte weergaloos in mijn borstkas. Ik rende. In mijn gespierde armen lag het nog slappe, donkere lichaam van Aire. Niet te geloven dat ik dit deed. Ze was niet eens een vriendin van me. Ik had geen vrienden. Alleen een missie. Een missie. Die missie was nu half gefaald. Dit was nog eens half Aires schuld ook. En toch droeg ik haar.
Het was wel een geluk dat de slagerszoon tegen de boom aan sloeg. Misschien was de klap hard genoeg geweest hem te doden. Zijn nek of schedel te breken. Er stonden in ieder geval nog geen duidelijke afdrukken van mijn handen in zijn nek. Ik kwam aan bij de geheime plaats van samenkomst. Hier wachtten nog drie leden van het genootschap op ons. Ik keek nogmaals naar het bleke gezicht van Aire. Ze begon langzaam te bewegen..
Ik voelde mijn hart nog bonzen, de adrealine nog stromen. Dat betekende leven. Ik leefde. Ik was één brok leven. En ik leefde voor mijn missie. "Wakker worden, Aire. Je hebt lang genoeg kunnen slapen."


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 7 November 2010, 19:13:46
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Opeens werd alles zwart. Een diepe pijn steekt in mijn hoofd. Vaag hoor ik hem wegrennen en wat tumult er na. Even later merk ik dat ik ongemakkelijk wordt gedragen. Langzaam zak ik weer weg in het zwart.

Mislukt ben je! Niets waard. Make-up, me hoela, waar zou je dat voor nodig hebben?! Lelijk ben je, niets meer. Een smeerseltje doet daar niets aan. "Maar vader..." Bam. Tegenspraak wordt niet geduld. "MIJ WEIGEREN VIES ZWARTKOPJE?" schreeuwt hij en sleurt me aan mn zwarte haren naar mijn slaapkamer.

Als ik nou ook blonde haren had gehad, is het laatste wat ik denk voordat er alleen nog maar pijn is ...


"Wakker worden, Aire. Je hebt lang genoeg kunnen slapen." hoor ik iemand bot zeggen. NEE. Hij kan niet terug. "LAAT ME MET RUST!" gilde ik. "JE BENT EEN VAD..." dan zie ik Siri me aanstaren. Shit. Meteen herinner ik me alles "Sorry. Dankje. Wat is er gebeurd met dat klote jochie?" zeg ik zonder gevoel. "Fuck man, dat worden blauwe plekken op mn oksels." klaagde ik chagerijnig zonder op antwoord te wachten.



(http://img145.imageshack.us/img145/3728/lynapravus.png) (http://img145.imageshack.us/i/lynapravus.png/)

Ik hoor opeens 's nacht allemaal geluiden. Enge geluiden. Gehijg en geren. Het maakt me nieuwschierig. Zo stil mogelijk loop ik naar mn raam, zodat mama en papa niet wakker worden. Er zijn drie mensen in de straat. Er glimt wat in het maanlicht. Ik houd van maanlicht, volgens mama ga je naar de zon en de maan als je maar lang genoeg slaapt.

Ik besluit naar de voordeur te sluipen. Vlug ontwijk ik de krakende planken en treden en open zo zacht mogelijk de voordeur. Opeens hoor ik zacht: pfieuw, pfieuw, pfieuw. Heel vaak. Iemand begint heel eng te lachen. Ze maakt me bang. Ze heeft zwart haar en een pistool zie ik nu. Dan is er veel gedoe en gehijg en pijn. Opeens rent een meneer weg met de enge lach mevrouw. Er blijft iemand liggen. Ik besluit er voorzichtig naar toe te lopen. Rood veel rood. De meneerjongen kreunt. Ik begin te gillen.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 7 November 2010, 22:50:16
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
Zoekend liep ik door de straten. Alles was zo stil en donker... Het leek donkerder dan anders. Misschien was dat een slecht teken. Ik moest Blake vinden. Ik ging vlak na hem weg, maar hij begon ineens veel sneller te lopen. Waar zou hij nu zijn? "BLAAA-HAKE!" riep ik. Vaag begon ik me een beetje bang te voelen. Niet bang zijn. Dat was Blake ook niet. Ik was een stoere meid. Blake zei het zelf: "Je bent beter dan de meeste jongens van je leeftijd." Ik deed mijn mond open om weer te roepen, maar toen hoorde ik iets. Het kwam uit de richting van het bos. Natuurlijk. Blake hield van het bos.
 
Toen ik aankwam bij de kleine open plek aan de rand van het bos, leek alles stil. Té stil. Opeens miste ik het zo vertrouwde geluid van de krekels. Ik zag net hoe iemand de open plek op liep; het was een klein meisje, waarschijnlijk mijn leeftijd. Niets om bang voor te zijn. Niets aan de hand. Toen begon ze te gillen.
Snel rende ik naar haar toe; ze moest stoppen. Als zij niet de dreiging was, was er iets anders; en dat zou haar horen. Waarom gilde ze? Toen zag ik Blake. "BLAKE!" Ik viel op mijn knieën naast het stille lichaam. Er was bloed. Het zat in zijn haar; had hij een gat in zijn hoofd? Misschien was hij uitgegleden en tegen de boom gevallen. Maar dat kon niet; Blake was veel te handig om uit te glijden. Dat kon niet. Wie had dit gedaan? Ik merkte dat ik begon te huilen. Niet huilen. Sterk zijn.
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
Langzaam kwam ik weer bij mijn positieven. Wat was er gebeurd? Vaag kwamen er weer wat beelden bovendrijven. De zwarte mensen; ze jaagden. Maar waarop? Ik had het idee dat ik een stuk belangrijke informatie miste. Ik had toch iemand neergeslagen? Had ik dat echt gedaan? Normaal was ik nooit zo gewelddadig. Ik kon me het gezicht niet meer goed voor de geest halen, of of het een man of vrouw was. Was er niet nog iemand? Ik wist het niet meer, en dat gevoel maakte me redelijk wanhopig. Mijn hoofd deed pijn, een soort stekend gevoel in mijn achterhoofd. Langzamerhand kreeg ik door dat er iemand tegen me aan het schreeuwen was. "BLAKE! WORD WAKKER, KOM NOU!" Ik opende mijn ogen, en kneep ze meteen weer dicht. Het was nog steeds pikkedonker, maar toch deed het licht pijn aan mijn ogen. Of was er niet echt licht, was het mijn verbeelding? Voorzichtig opende ik opnieuw mijn ogen. Channing's gezicht was een paar centimeter verwijderd van het mijne, en ik merkte dat ze tranen in haar ogen had. Ze was me dus alweer achternagekomen. Dat was gevaarlijk; ze zou het niet moeten doen. Langzaam begon het besef tot me door te dringen. "F*CK! Channing, wat doe je hier? Heb je nog een stel rare figuren gezien? Je moet heel blij zijn dat je niets overkomen is, dame. Ik zei toch al, je bent te jong om met me mee te gaan!"

Ik stond op het punt om mezelf nog veel bozer te maken, toen ik merkte dat er nog een ander meisje stond aan de rand van het dorp. Ze zag er bang uit. "Heb je haar ook al meegesleept? Je moet echt ophouden met die rare dingen." Kreunend stond ik op. Alles deed pijn, en mijn adem kwam in horten en stoten. Ik had een drukkend gevoel in mijn keel. Waarom kon ik me niet herinneren wat er was gebeurd? Voorzichtig, om het kind niet nog banger te maken, liep ik op haar af. "Hey. Lyna. Sorry dat ik je bang heb gemaakt." Ik kon een grimas niet onderdrukken. Praten deed ook pijn. Het zou wel een mooi gezicht zijn; mijn trui zat waarschijnlijk onder het bloed, en ik had het idee dat ik overal scheuren in mijn kleren en kneuzingen had. "Kom, stelletje donderstenen; tijd om naar huis te gaan. Dit is geen uur voor kleine meisjes om rond te lopen." Ik negeerde de blik die Channing me toewierp, en trok beide meisjes aan hun armen mee, terug het dorp in. Vandaag zou het toch niets meer worden met mijn onderzoek.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 8 November 2010, 13:08:50
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/BQaWz2WqnK.jpg)
Ik keek naar de gestalte voor mij op de grond. Ahja. "Ik ben een Vad en jij schoot mis, Aire." Antwoordde ik cynisch zonder verder acht te slaan op de blauwe plekken die wellicht zouden komen. "Volgende keer gooi ik je over mijn schouder." Ik trok haar overeind en liep richting de zaal. Aire was een ruime 20 cm kleiner dan ik en ook nu viel dat weer op. Ik schudde even de stijfheid uit mijn schouders en liep door de deur. De andere drie leden van het genootschap waarmee we hadden afgesproken waren er al. Ik knikte naar de oudste, een magere vrouw van 73 die ons financierde. Zonder nog iets te zeggen ging ik zitten. Ik dacht nog even aan de jongeman en Aire. Zo erg was het nooit mis gegaan. Maar daar moesten ze zich niet door op de kop laten zitten, ze mochten niet inzakken. Om kracht te verzamelen dacht ik aan de blonde BMW X5 bestuurder. Die klootzak was degene die me tot dit aangezet had. Hij had mijn moeder vermoord. Mijn moeder had nooit iemand wat aangedaan. En mijn vader, och, mijn vader.. Ik haatte hem. Nee, het was te laat om terug te keren. Nu was er alleen nog maar wraak. Het dorp Bakarrik zou op zijn grondvesten trillen. Verborgen en alleen.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 8 November 2010, 16:17:45
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Een cynisch argeloos antwoord. Zo waren we allen. Verbonden door haat en kilte. Gevoelloos. We stelden geen vragen, je haatte blonde mensen. Punt. Weer een flarde van het verleden.

"Wat heb ik nou aan zo'n dochter." lalde vader. "Maar, vader," protesteerde ik. "Altijd het laatste woord hebben hé." En dingen begonnen weer van voor af aan. Haar wonden waren nog niet eens geheeld. En weer vervloekte ze haar zwarte haar.

Hoe kon ik het zo hebben ver*? Ik faalde nooit! Siri ging nadenkend zitten. Er moest wat veranderen. Blond Bakarrik moest eraan gaan. Pas dán kon ik rustig. Blondjes waren niks waard. NIKS. "Wat is ons volgende doel? Wie?" bracht ik toonloos in de groep. "Ik zal met die jongen een gesprek aanknopen. Hij zal zijn mond houden." voegde er ik nog zelfverzekerd aan toe. Ze moest en zal zijn mond laten houden.



(http://img145.imageshack.us/img145/3728/lynapravus.png) (http://img145.imageshack.us/i/lynapravus.png/)

De jongen was Blake. Hij stond vlug op en leek boos op Channing. Toen zag hij mij. "Hey. Lyna. Sorry dat ik je bang heb gemaakt." zei hij. Hij bloedde. En hij trok een raar gezicht. Ik vond hem vreemd. Ik kende Channing niet eens goed, waarom zou ik mee gaan met haar. Blake zag er eng uit, hij liep ook gek.

"Kom, stelletje donderstenen; tijd om naar huis te gaan. Dit is geen uur voor kleine meisjes om rond te lopen." zei hij en hij trok me mee aan mijn arm. Van mama mocht ik niet met vreemden mee. Maar Blake was geen vreemde besloot ik. Een beetje gek zag hij eruit met overal bloed. Mama stond in de deuropening zag ik. "Mama!" riep ik, want ze keek bezorgd. "Lyna." zei mama met een zucht. Was ze boos? Opeens schrok mama. "Och jongen, kom binnen. Wat is er gebeurd?!" riep ze uit en trok ons alledrie naar binnen. Ze gaf me zo'n blik, net zoals toen ik een vogeltje zag en hem achterna rende. Ze was boos. Snel ging mama thee zetten en papa was aan het bellen.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 8 November 2010, 20:55:02
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
De moeder van Lyna stond al te wachten. Toen ze merkte hoe gehavend ik eruit zag, trok ze ons allemaal mee het huis in. Ik probeerde nog een beetje tegen te stribbelen, maar er was geen redden aan. Even later kreeg ik een kop warme thee in mijn handen gedrukt. Plichtmatig nam ik een slok, ook al hield ik helemaal niet van thee. Hoe moest ik uitleggen wat er gebeurd was? Ik wist het zelf niet eens. Lyna's vader kwam er ook bijzitten; hij had blijkbaar mijn ouders gebeld. Heel fijn.
"Luister, er is niets aan de hand, het is niet ernstig. Ik was uitgegleden in het bos; het is glad in deze tijd van het jaar, met al die half-bevroren blaadjes enzo. En toen ben ik waarschijnlijk met mijn hoofd tegen die boom aan geklapt. Niets ernstigs." Ik voelde weer dat brandende gevoel in mijn keel. Onopvallend trok ik de kraag van mijn hoodie iets hoger, bang dat er iets te zien zou zijn. Er schoot een beeld door mijn hoofd heen. Een donkere schim, een lang, sterk, persoon... Hij greep me bij de nek,en begon te knijpen. Ik schrok op uit mijn gedachten doordat ik merkte dat Channing me zat aan te staren. Wat nou weer?
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
We gingen het huis binnen. Dus hier woonde Lyna. Het leek wel wat op ons huis, maar dan wat ruimer. Misschien omdat zij met minder mensen woonde. De moeder van Lyna was heel bezorgd, en ze ging gelijk thee maken en de EHBO-kist pakken. Heel anders dan mijn moeder, die liet ons gewoon ons gang gaan. Veel beter eigenlijk. Blake dronk de thee. Hij moest wel echt in de war zijn; thuis wou hij het nooit drinken. "Niets ernstigs." Waarom zei hij dat de hele tijd? Het was wél ernstig, hij bloedde toch? En ik kon merken dat hij loog over dat vallen; hij keek een beetje... Nouja, zoals mensen dan kijken, als ze liegen. En wat was er met zijn keel? Hij zat er op de weg terug ook al steeds aan. Er was zeker wel iets ernstigs aan de hand, zo erg dus zelfs dat Blake het niet wilde vertellen. Of kon hij dat niet? Misschien wilde hij het gewoon niet zeggen waar Lyna en haar ouders bij waren. Hoe heette dat ook alweer? So... solido... Solidariteit. Zoiets. Dan moest ik dus gewoon zorgen dat ik weer alleen met hem was; dan kon hij het me vertellen. Ik zou niet bang zijn; ik kon hem helpen. Ik ben voor niemand bang, en als ze Blake pijn doen, dan zal ik ze wel krijgen. "Kom Blake, misschien moeten we maar weer eens naar huis gaan. Ma zal wel ongerust zijn."


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 11 November 2010, 20:49:36
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/yjddnjtflh.jpg?t=1289503942)
"Een prettige dag nog en tot ziens!" Ik zuchtte toen de vrouw weg liep. Het arme mens had ook elke week wat. Maar waar ze echt aan leed was een soort angst om een enge ziekte te hebben. Ik wierp een blik op mijn horloge en besloot dat het tijd was de medicijnen naar Blake Hunter te brengen. Ik stopte de spullen in mijn tas en keek of alles klaar was. Toen ik dit voor mezelf bevestigd had liep ik de zaak uit en sloot af. De sleutel zou ik zo wel aan mijn vader geven.
Terwijl de torenklok van Bakarrik twee minuten over vijf aangaf klikten mijn zwarte hakken stijlvol over de stenen straatklinkers. De slager was schuin tegenover de zaak dus in een oogwenk stond ik voor de deur. Aangezien er niemand achter de balie was besloot ik meteen door te lopen en aan te bellen bij het woongedeelte. Ik dacht na terwijl ik wachtte tot er iemand open deed. Dit duurde altijd lang, leek het wel. Maar dit zou ook kunnen komen doordat vader bij ons altijd erg stipt was en ik dit ook overgenomen had. Mijn gedachten dwaalden naar onze klant, Blake. Hij was twee jaar jonger dan ik, maar wel een 15 centimeter kleiner. Dit was een mooie gelegenheid om even te informeren hoe het met hem ging, maar daarnaast ook te weten te komen wat er was gebeurd.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 11 November 2010, 22:42:21
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
De volgende dag moest Blake nog steeds in bed blijven. Ik vroeg me af wanneer hij weer met me zou komen spelen. Ik mocht hem niet te veel lastig vallen van ma. Het was saai zo. Hopelijk werd Blake snel weer beter. Dan konden we samen degene die hem pijn had gedaan gaan zoeken.

De deurbel ging. Ik rende er zowat naartoe. Er was echt niets te doen vandaag. Voor de deur stond Trieda. Haar pa was de eigenaar van de kledingzaak en de drogist. Ze kwam waarschijnlijk voor Blake's medicijnen... Misschien wilde ze wel even blijven om wat te spelen. Zij was altijd aardig tegen mij, beter dan mijn zussen. Die noemden me steeds garnaal enzo. Trieda had ook cool haar. Met blond aan de voorkant. Het was mooi. Ik liep met haar mee naar Blake's kamer. Ze praatten even zachtjes, ik kon het niet goed verstaan. Waarschijnlijk over de medicijnen. Ma stond er ook bij, die luisterde en knikte af en toe. Toen stuurde Blake ons allemaal weg. Waarom deed hij dat? Moest hij nog iets met Trieda bespreken? Dan kon ik dus niet met haar spelen. Ik bleef wat hangen voor de deur, en opeens hoorde ik Blake praten. "Het is vreemd. Waarom zouden ze ineens ook achter mij aan zitten? Er moet een patroon in zitten, maar wat...?" Ik voelde mijn hart kloppen in mijn keel. Had Blake het over de mensen die hem pijn hadden gedaan? Dus ik had toch gelijk. Voorzichtig drukte ik mijn oor tegen de deur, en luisterde naar wat zich binnen afspeelde.
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
"Luister, het heeft geen zin om hiermee naar de politie te gaan. Die zijn zelf ook al bezig, en schieten voor geen meter op. Bovendien willen ze waarschijnlijk niet dat gewone burgers zich ermee bemoeien. Maar zij hebben wel info die wij niet hebben. Ik wil kijken of ze een lijst hebben met alle slachtoffers, om te zien wat voor patroon erin zit. Dat ook met mij te maken zou kunnen hebben." Nu kwam het moeilijke gedeelte; iets wat ik uit mezelf nooit zo snel zou doen. Maar nu ik zelf bijna het slachtoffer was geworden van de mysterieuze moorden, was het nodig. Een scherpe, hysterische lach... Het sneed door de donkere nacht. Dat was op het nippertje. Ik schudde het gevoel weer van me af. "Dit is mijn plan: Ik wil inbreken op het politiebureau. En daar heb ik jouw hulp bij nodig. Ik weet dat jij ook zelf aan het onderzoeken bent, samen bereiken we meer."

Even bleef het stil. Ik kon me voorstellen dat ze wilde weten wat er gebeurd was; zij dacht waarschijnlijk net als ik dat het verdacht was. "Luister... Ik kan me bijna niets herinneren van vorige nacht. Ik krijg af en toe van die rare flashbacks, maar het is allemaal heel vaag. Wat ik nog weet is, dat ik in het bos was, op zoek naar de moordenaar, of moordenaars. Hoeveel het er dan ook zijn. En toen was er iemand... Of waren het er twee? Dat weet ik dus niet meer. Nee, ik denk twee. Eén had een pistool. Ik... Ik had het gezicht gezien. Dat weet ik zeker. Maar ik weet niet meer wie het was. En die andere... Dat was een man. Ik weet het zeker. Hij is degene die me tegen die boom heeft gegooid waarschijnlijk. Maar wat hij verder heeft gedaan weet ik niet. Mijn keel voelt raar, nog steeds. Wacht, hij... hij kneep. Hard. Hij was groot en sterk. Ik... Nouja, ik weet het niet precies meer. Daarom heb ik je hulp nodig." Vermoeid masseerde ik mijn slapen. Ik klonk waarschijnlijk net zo verward als ik me voelde. Het was goed dat Trieda hier was. Ik had al een tijdje het idee dat zij zich ook bezig hield met de moordzaken, en net toen ze binnenkwam, werd dat vermoeden bevestigd. Ik was de enige die het hoorde, haar zacht uitgesproken vraag: "Wat is er gebeurd?" Vragend keek ik haar aan. "Help je me?" Weer kwamen er beelden boven. Een kwaadaardige lach. Hij kneep nog harder; de lach werd breder. Mijn adem stokte. Alles werd zwart; ik viel, dieper en dieper.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 12 November 2010, 10:32:39
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Tiktiktiktik. Vlug liep ik door het gebouw heen. Mijn baan als journaliste (zover dat kon in een dorp) was handig met mijn andere identiteit. Nu gaf het me de kans om dat jochie te ondervragen zonder argwaan. Blake heette hij, had ik ontdekt. 21 jaar was hij, ouder dan ik had ingeschat. Siri had zijn hoofd ergens tegen aan gegooid, hopelijk had Blake geheugenverlies. "Ik ben even weg." riep ik vrolijk tegen mijn blonde assistente. Van haar moest ik ook maar eens af. Ik háátte 'r. Vlug smste ik Siri. Ik heb iemand op het oog. ;) smste ik hem. Voor de buitenwereld kon ik verliefd zijn, het kon een weddenschap zijn om iemand te verleiden.

Ik klopte aan, doende alsof ik buiten adem was. "Hallo." groette ik een meisje. "Ik ben Aire, journaliste. Ik kom hier om Blake te interviewen." zei ik en schudde haar de hand. Nepglimlachend keek ik haar aan. Acteren, daar was ze héél goed in. Kijk maar papa, iedereen trapt erin, dacht ze naar haar vader.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 13 November 2010, 16:21:14
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
Ik had een raar gevoel in mijn maag. Dus het was inderdaad geen ongeluk; iemand had Blake aangevallen. En nu wilde hij zichzelf er nog dieper in gaan werken. Met Trieda. Maar ik kon ook helpen toch? Ik wist er ook van, en ik was niet bang voor de engerds die dit gedaan hadden. Het was niet eerlijk; zelfs Blake vond me blijkbaar nog te klein. Maar ik zou wel bewijzen dat het anders was. Ik was slim voor mijn leeftijd, en sterk ook. Ik zou gewoon, net als vorige nacht, weer achter Blake aangaan. Dan kon hij me ook niet meer terugsturen. Ja, dat zou ik doen.

Net toen ik dat had besloten, werd er op de deur dichtbij geklopt. Hallo, we hebben ook een bel, hoor. Als ik niet in de gang was geweest, had niemand het waarschijnlijk gehoord. Ik deed de deur open, half en half verwachtend één van de vriendinnen van ma te zien staan. Het zou me niets verbazen als die roddeltante precies tot in detail zou willen weten wat er met Blake is gebeurd.
Het bleek iemand anders te zijn. Een jonge vrouw met zwart haar. Ik had haar al wel vaker gezien in het dorp; ze was volgens mij ook van de krant ofzo. Wat moest die nou hier? Ze zei dat ze kwam voor Blake. Ze schudde mijn hand en glimlachte, maar het klopte niet helemaal. Ze keek een beetje zoals Blake by Lyna thuis had gekeken, maar dan anders. Niet schuldig, maar... Ik kon het niet goed beschrijven. Maar het was nep. Op straat van ver leek ze altijd heel aardig, maar nu was ze anders. Ik kreeg ineens de kriebels; de sfeer deed me denken aan die van gisternacht.

"Blake is nu aan het rusten. Hij heeft net zijn medicijnen gehad, en iedereen moet hem met rust laten. Zelfs ik, gemeen hè?" zei ik half-ongeïnteresseerd. "Er valt hier niets te interviewen, hij is uitgegleden en tegen een boom gevallen. Zei hij zelf. Doe ik ook wel eens, is niks bijzonders aan. Je kan net zo goed weer weggaan." Ik was me er van bewust hoe bot dat klonk, maar ik kon me er niet toe brengen om aardig te doen. Gelukkig was ma er nu niet, die zou het zeker niet leuk vinden. Ze was nooit zo opvoederig, en liet ons redelijk ons gang gaan, maar ze wilde wel dat we netjes waren tegen oudere mensen. Nou ja, dit mens was toch niet zo oud. Misschien Blake's leeftijd ofzo. Ik keek haar met grote ronde ogen aan. Grote mensen konden daar nooit goed tegen, als je de baby uit ging hangen. Dan werden ze helemaal week enzo. "Luister, je hebt me gehoord toch? Blake moet nu rusten. Er valt hier geen verhaal te halen. Doei-doei!" zei ik opgewekt, met een grote lach. Ja, ga maar weg. Dat zou beter zijn. Dit is ons geheim. Dat van Blake, en mij, en Trieda ook.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 13 November 2010, 17:36:28
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/yjddnjtflh.jpg?t=1289503942)
"Luister... Ik kan me bijna niets herinneren van vorige nacht. Ik krijg af en toe van die rare flashbacks, maar het is allemaal heel vaag. Wat ik nog weet is, dat ik in het bos was, op zoek naar de moordenaar, of moordenaars. Hoeveel het er dan ook zijn. En toen was er iemand... Of waren het er twee? Dat weet ik dus niet meer. Nee, ik denk twee. Eén had een pistool. Ik... Ik had het gezicht gezien. Dat weet ik zeker. Maar ik weet niet meer wie het was. En die andere... Dat was een man. Ik weet het zeker. Hij is degene die me tegen die boom heeft gegooid waarschijnlijk. Maar wat hij verder heeft gedaan weet ik niet. Mijn keel voelt raar, nog steeds. Wacht, hij... hij kneep. Hard. Hij was groot en sterk. Ik... Nouja, ik weet het niet precies meer. Daarom heb ik je hulp nodig... Help je me?"
"Blake. Wees verstandig." zuchtte ik toen hij zijn relaas gehouden had. Ik dacht na over zijn woorden. Mensen moesten zich niet zomaar overal instorten. "Maar het politiebureau, dat kun je niet maken. Heb je überhaupt wel een uitgewerkt plan? Wat wil je daar gaan doen? Je weet helemaal niet hoe je in die computers kunt komen. Of hebben ze de dossiers daar liggen? " Ik keek hem met een strakke blik aan. Blake was inderdaad op onderzoek uit, maar hij werd al bijna vermoord voor hij goed en wel iets wist. Hij moest minder roekeloos zijn. Ik kreeg bijna de neiging binnensmonds te vloeken toen ik stemmen in de gang hoorde. "Luister, hier hebben we het nog wel over, praat alsjeblieft niet met wie dan ook over dit onderwerp." Ik keek op naar de deur, gespannen luisterend wat er gezegd werd. Ik hoopte maar dat Blake niets zou zeggen, of dat hij misschien al vanalles met iedereen gedeeld had. Ik kende de slagerszoon niet zo goed, het enige wat ik wist is dat hij er tegen mij ook zo over begon. Als dat zijn vaste gewoonte was..

"Wie is daar toch verdorie.." fluisterde ik. Toen bedacht ik mij gelukkig snel de medicijnen uit mijn tas te halen, voor iemand zich af vroeg wat we al die tijd besproken hadden.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 13 November 2010, 18:52:50
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Die kleine dreumes werkte me irritant tegen. "Luister, je hebt me gehoord toch? Blake moet nu rusten. Er valt hier geen verhaal te halen. Doei-doei!" zei ze met grote ogen. Het was duidelijk dat ze expres bot was en loog. Liegen dat je kan. Zwartharige, niks waard. Mijn gezicht kreeg even een grimmige uitdrukking. Snel beheerste ik me. "Oke liefje, wens je broer beterschap, alsjeblieft." zei ik en sprong snel weer in de rol die ik in het dorp altijd hield. Ik glimlachte sympathiek, begrijpend en aaide haar even door haar blonde haar. "Mooi haar kleintje. Om jaloers op te zijn." ik kon het niet helemaal nalaten om een beetje neerbuigend te zijn. Toch bleef mijn gezicht en stem beter in mijn rol dan ik het eerst had. "Nou, doei-doei!" groette ik, laat, terug en liep weg.

Toen ik een paar meters verder was stond er nog zo'n klein blond irritant rotmonstertje me aan te kijken. Ik keek hooghartig naar haar neer. En glimlachte toen lief. "Je vriendinnetje is er, zo te zien." riep ik naar het zusje van Blake en ik zwaaide eventjes naar haar. "Schiet op" siste ik naar haar, waarop haar ogen meteen vulde met tranen. Shít. Rotkinderen ook. Ik zakte door mijn knieën. "Rustig maar. Het spijt me. Soms heb je je dag niet he. Sorry, hier, alsjeblieft." ik reikte haar een lolly aan en lachte nog eens.

(http://img145.imageshack.us/img145/3728/lynapravus.png) (http://img145.imageshack.us/i/lynapravus.png/)

Ik gaapte eens flink en draaide me weer om in mijn roze bed. Mijn dekbed was mooi, uilen. Blake en Channing waren weer vlug weg gisteren. Mama had ze zomaar binnengeroepen en thee gegeven enzo. Terwijl Channing en ik niet eens echt veel met elkaar omgingen. Ze was niet eens ooit hier geweest. Blake had gisteren pijn en veel bloed. Weer draaide ik me om. Waarom was Blake eigenlijk gisteren in het bos? En waarom was Channing eigenlijk in het bos? En de rest, vooral die mevrouw met haar enge lach. Blake leek me ook wel nieuwschierig. En Channing was veel met Blake. Ik wou dat ik ook een broer of zus had. Veel gezelliger.

Ik besloot op te staan. Blake liep gisteren zo gek. Was hij gewond aan zijn been dan? Maar zijn hoofd was helemaal bebloed. Ik snapte het niet en liep nadenkend naar beneden, na mijn uilensloffen hebben aangedaan. Eerst aaide ik de hond en liep toen naar binnen. "Lyna, uiltje, wat kijk je nadenkend." zei papa en hij knipoogte. "Mag ik naar Channing?" vroeg ik, maar papa keek ook nadenkend en ik besloot dat dat nee betekende. "Papa." vroeg ik terwijl ik mn brood at. "Waarom heb ik eigenlijk geen broer of zus?" Geschrokken keek papa me opeens aan, ik snapte het niet. "Soms, soms gebeurt dat gewoon niet. Eh, Lyna, ga maar gauw aankleden en dan breng ik je wel naar Channing." Ik haalde mijn schouders op, dronk mijn melk op en liep weer naar boven.

"Oké. Ik ga nu eventjes naar de bakker. Channing woont op nummer 10. Onthoudt je dat?" zei papa gehaast en keek me bezorgd aan. "Ja. Dag. Hou van jou." zei ik en kuste hem. Daarna huppelde ik verder. Vandaag had ik mijn nieuwste roze uilen shirt aan. Opeens hoorde ik die lach, die ik gisteren hoorde. Ik stond doodstil. Die lach was eng. Aire liep opeens bijna tegen me op. "Schiet op." snauwde ze. Ik hoorde het vaag, die lach. Ik voelde hoe mijn ogen nat begonnen te worden. Meteen kreeg ik een lolly van Aire en ze keek me lief aan. Ik glimlachte half en stond opeens stijf toen Aire lachte. Aire liep tikkend weg, mij vergetend. Het kon Aire toch niet zijn? Nee, besloot ik, Aire was veel te aardig. Veel te aardig. Snel huppelde ik verder.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 13 November 2010, 20:55:13
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/BQaWz2WqnK.jpg)
Ik zwaaide mijn armen krachtig heen en weer om de stijfheid er uit te krijgen. Ik kreeg de kriebels van stilzitten. Ik haalde nog eens diep adem en schopte verveeld wat dozen opzij. Op dat moment ging mijn mobieltje af. Aire. Ik heb iemand op het oog. ;)
Ik trok een grimas en klom op het dak van de krot voor ik terug smste. Kan ik raden wie?
Bij Aire kreeg ik vaak de neiging om er een wedstrijdje van te maken. Gewoon vriendschappelijk. Ach, wat zeg ik, vrienden, haha. Het was bijna leuk. Ik lachte echter niet.
Het was tijd weer eens op te stappen, ik moest nog maar eens kijken waar ik vanavond zou slapen. Meteen besloot ik dat ik daar geen zin in had en dat ik hier nog wel een nachtje zou verblijven. Het bed lag best.
Vanavond zou ik Aire weer ontmoeten. We hadden alleen nog geen plek afgesproken. Ik twijfelde of ik haar hier uit zou nodigen. Ik besloot af te wachten tot Aire een voorstel smste, zoals gewoonlijk.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 14 November 2010, 12:05:48
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Terwijl ik wegliep van die kleine irritante blonde snotneuzen voelde ik mijn mobiel trillen. Siri had me waarschijnlijk teruggesmst. Kan ik raden wie? Hah, hem kennende -zover ik dat kon- wilde hij een wedstrijd. Vraag maar aan m'n assistente (!), zij kan je vast verder helpen met je raadspelletje. Misschien krijg jij dan ook iemand in je smiezen. Gaat vanavond nog door? Gezellig picknicken in het bos? Voor ieder die dit las, leek het alsof ik hem plaagde, uitdaagde om mijn assistente te verleiden. Wij wisten beter. Alsof we ooit elkaar pláágden. Ik tikte de sms met mijn nagels, zwart met roosjes gelakt, gevoelloos in. De kick begon al bij me op te spelen, eindelijk af van die blonde trut. ik had toch niks aan haar, een zwartharige assistent was beter.

Even keek ik om me heen, wérd ik nou gevolgd? Ik trok snel mijn houten deur open en stapte mijn huis binnen.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 14 November 2010, 12:29:03
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
"Wie is daar toch verdorie?" Vaag begon het tot me door te dringen dat Trieda weer weg wilde gaan, en haast raakte ik in paniek. Het voelde alsof Trieda het enige beetje houvast was op dit moment. Als mijn hoofd nou maar weer helder zou willen worden... Trieda zette de medicijnen op het tafeltje naast mijn bed. Op het moment dat ze haar hand wilde terugtrekken, greep ik die. "Wacht. Geef me wat tijd. Niet lang." Bedachtzaam wreef ik over mijn voorhoofd. Ik sprak elk woord langzaam uit, voorzichtig om geen fouten te maken. "Ik heb hier verder met niemand over gepraat. Dat ben ik ook niet van plan. Maar ik wil dit niet aan de politie overlaten. Die hebben tot nu toe nog niets voor elkaar gekregen. Dit moet opgelost worden. En wat heb ik te verliezen, nu ik zelf een doelwit ben geworden?" Ik realiseerde me dat we misschien nog maar weinig tijd hadden. Toen hoorde ik op de gang iemand lachen. Die lach... Het was maar een hond. Ik huiverde. Nee, dat kon niet.

"Luister, oké? Ik..." Weer dacht ik even na. "Als je me niet helpt, doe ik het zelf. In mijn eentje. Ik weet zeker dat de politie ergens lijsten heeft, ze moeten alles altijd in het archief bewaren, als back-up. Het gaat alleen makkelijker als je wilt helpen. Zo niet, ook goed. Maar zeg dit alsjeblieft tegen niemand. Ik heb de politie liever niet tegen me." Er was een andere stem op de gang. Had ik daarnet Channing niet gehoord? Dat betekende dat ze had staan luisteren. Shit, dat kind was ook veel te nieuwsgierig. Ik wilde haar hier niet in meeslepen. Maar wie was die nieuwe stem? Ik besloot Channing erbij te roepen, ze had nu toch alles al gehoord. "Chan, kom maar binnen, ik weet dat je daar bent! Wie was er daarnet bij je?" Toen realiseerde ik me dat ik nog steeds Trieda's arm in een klem hield, en snel liet ik haar los. "Vertel me alsjeblieft zo snel mogelijk wat je doet," mompelde ik zacht. De deur ging open, en Channing kwam binnen, met Lyna. Ik denk dat ik veel verwacht had, maar niet dat.
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
Aire was nep. Ze deed altijd wel lief, maar dat was ze niet. Ze had Lyna aan het huilen gemaakt. Waarom liet Lyna zich afkopen met een lolly? Ik snapte het niet. Waarom was ze sowieso hier? We waren niet echt vriendinnen, tot gisteravond was ik zelfs nooit echt in haar buurt geweest. Nouja, ze was wel aardig op zich. Misschien konden we wel vriendinnen worden. Ik zwaaide naar haar, en liep toen voor haar uit naar binnen. "We moeten een beetje zachtjes doen. Blake moet rust hebben, van gisteravond. Nou mag ik niet eens mijn eigen kamer in." Dat was misschien niet helemaal waar, ten eerste omdat het ook Blake's kamer was, en ten tweede omdat ik er op dit uur van de dag toch niet veel te zoeken had. Maar het voelde wel een beetje zo. Toen hoorde ik Blake roepen. Hij klonk zo zwak, niet zoals de gewone Blake. Ik vond het niet leuk, Blake moest snel weer beter worden. Langzaam duwde ik de deurklink naar beneden, en wenkte Lyna. "Kom, dan kun je Blake's en mijn kamer zien."


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 20 November 2010, 13:44:46
(http://img145.imageshack.us/img145/3728/lynapravus.png) (http://img145.imageshack.us/i/lynapravus.png/)

"Hoi." groette ik Channing en liep zachtjes achter haar aan. Zachtjes doen, arme Blake. Hij klonk heel ziek. "Kom, dan kun je Blacke's en mijn kamer zien." Het was wel een leuke kamer. Maar ik wist niet zo goed wat ik hier moest doen. "Hoi." zei ik zachtjes tegen Blake. Hij zag er echt slecht uit. Ik had medelijden met hem. "Hoe gaat het? Heb je nog veel hoofdpijn? Wat was er nou gisteren gebeurd? Ik hoorde een enge lach gisteren enzo. Had je pijn aan je been? Waarom was je in het bos?" vroeg ik allemaal nieuwschierig.

(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Ik gaf nog één laatste slag. Met de rest van mijn energie. Het blonde haar vloog de lucht in, weg, hoog. Ik begon schril te lachen, steeds harder en harder en harder.

Opeens schrok ik wakker. Fuck, ik had gedroomd. Die trut moest nog steeds dood. Het was al bijna 8 uur. Vlug trok ik mijn zwarte leren broek en hoge laarzen aan. Het was weer tijd. Ik begon te zoeken naar een half leren half stoffen shirt. Al snel had ik een sexy exemplaar in mijn hand. Zo snel mogelijk trok ik 'm aan, maakte wat touwtjes dicht. Ik klom uit mijn zolderraam, op mijn zolder had ik alle spullen liggen die nodig waren voor de missies en rende richting bos. Klom van wat daken af, klom ergens weer op en kwam aan bij de afgesproken plek. Hij was er nog niet.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 20 November 2010, 23:02:34
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/BQaWz2WqnK.jpg)
Ik fronste even toen ik naar het schermpje keek. Vraag maar aan m'n assistente (!), zij kan je vast verder helpen met je raadspelletje. Misschien krijg jij dan ook iemand in je smiezen. Gaat vanavond nog door? Gezellig picknicken in het bos? Toen verscheen er een grimas. Ik las mijn sms'jes vaker meerdere malen over. Ik was op dit moment onderweg naar onze romantische picknick en ik voelde de adrenaline alweer door mijn lichaam suizen. Soepel bewoog ik me tussen de bomen door, zonder dat iemand me hoorde lopen. Dit flikte ik ook vaak in de straten van Bakarrik. Nu deed het er echter niet toe. Tussen de bladeren door zag ik Aire opdoemen. Ze was er al. "Hello darling." gromde ik. "Nog klappen op je hoofd gehad?" Ik trok een wenkbrauw naar haar op terwijl ik tegen een boom aan leunde. Ze zag er moe uit. Maar toch, zoals gewoonlijk, niet onaardig. Misschien zelfs mooi. Maar daar weet ik niets van. Ik gooide haar een pracht van een jagersmes toe. "Hier, cadeautje. Kwam hem tegen in een winkel in Jirani. 4" CAPER D-2 Tool Steel, 58-59 rockwell, Hollow Ground." Ik deed een poging tot glimlachen en kwam toen ter zake. Moord was onze enige gemeenschappelijke interesse. "Die assistente.. "


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 21 November 2010, 11:31:35
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Siri kwam geruisloos aan bij onze 'picknick'. Dat waardeerde ik aan hem. Was ik zo snel als de wind, was hij zo geruisloos als een kater. "Hello darling. Nog klappen op je hoofd gehad?" vroeg hij, terwijl hij tegen een boom aanleunde. Ieder ander zou 'm hebben besprongen. Hij zag er oké uit. Maar ik keek 'm gevoelloos aan. Ieder ander had gegiecheld en ontkent dat er geen klappen meer waren gevallen. Ik knikte alleen koel nee. Opeens, voordat ik over mn assistente kon beginnen, gooide hij een jagersmes naar me toe. Dát was nou een mooi ding. Hij glimlachte half, nep. Ik knikte waarderend.

"Bedankt. Ja, die assistente. Een trut van de hoogste orde. Roze kleding in overvloed, nagellak met van die rot glitter steentjes. Álles wat we haten. Mierzoet, behúlpzaam enzovoorts." ik haalde mijn neus op. Opeens hoorde ik gegiechel. Razendsnel draaide ik me om en hield mn blik strak op de grond. Zo zagen ze mijn gezicht niet. "Oh. Dit plekje is geloof ik bezet." zei een blond irritant tienermeisje en ze giechelde. Alle ménsen, wat haatte ik die types. Een blonde sporter zwaaide naar Siri. "Veel plezier, man." Hij knipoogde en maakte fuck beweging. Gatverdamme. Nieuwschierig bleven ze ons aanstaren. Zeg me nou níet dat ze verwachtten dat we voor hun neus al begonnen. Ik klemde mijn hand in een vuist en richtte me naar Siri. "Die twee gaan er zéker een keer aan." zei ik kil en zoende hem.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 21 November 2010, 15:02:11
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/BQaWz2WqnK.jpg)
Aire zoende me, vol op mijn mond. Welver.. jkjkkvngkd. Dit was vreemd, heel vreemd. Terwijl ik me afvroeg hoe ze het voor elkaar gekregen had me zo te overdonderen -ik was immers een heel stuk langer, knikte de sporter. Toen verdwenen ze. Ik maakte me los van mijn partner, op dit moment in dubbel opzicht. "En òf ze er aan gaan!" merkte ik afgemeten op terwijl ik Aire met blinkende ogen aan keek. "We hadden ze toch ook gewoon weg kunnen sturen? Desnoods hadden we ze kunnen vermoorden. Ik bedoel.." Ik zweeg terwijl ik nog steeds kwaad keek. "Ze moeten er sowieso aan, ik wil niet dat ze ons met elkaar in verband brengen." Ik keek naar Aire. Besluiteloos. Toen begon ik in mijn hoofd alvast een paar plannen te maken. Aire was snel en geniepig, maar ik had het voordeel van mijn kracht en geruisloosheid. Dat was ook waarom we samen in een team gezet waren. We waren niet te versmaden. Verdorie. Verslaan.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 21 November 2010, 15:42:56
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Ik keek 'm kil aan. "We hadden ze toch ook gewoon weg kunnen sturen? Desnoods hadden we ze kunnen vermoorden. Ik bedoel.." Stilte... "Ze moeten er sowieso aan, ik wil niet dat ze ons met elkaar in verband brengen." Siri scheen besluitloos te zijn. "Wegsturen. Tuurlijk. Over aandacht gesproken qua verbanden leggen, nietwaar. Het is donker, Siri, ze hadden geen zaklamp bij zich. Ze hebben alleen schímmen gezien. En vermoorden? Wíl je dat de hele fucking media over dit dorpje valt. Dan kunnen wij niet meer opereren. Discretie." ik keek 'm gevoelloos aan. Allemachtig, Ik begon bijna te denken dat ie nooit gezoend was.

"Één moord per avond lijkt me genoeg tumult. Als er 3 doden vallen denkt de politie met een ernstige seriemoordenaar te maken te hebben. De moorden moeten, als ze worden ontdekt, random zijn. Met minstens een paar dagen er tussen. Ik ga nu mn assistente bellen, dat ze hierheen moet komen. Verstop je." ging ik zakelijk verder en voegde daad bij woord. Weer die adrenaline. "Hee liefje. Ik heb je hulp even nodig..." begon ik op een suikerzoete toon.

"Hoi mevrouw Malo!" hoorden we na een kwartiertje. "Goh, wat is het donker hier. Logisch dat je bent gevallen, ik ben zo snel mogelijk gekomen." die stomme trut vroeg niet eens wáárom ik hier was. Ze was dommer dan ik dacht. Dom zwartharigje. Een varken is nog slimmer dan jij. Ik lachde zachtjes. "Vaarwel liefje." zei ik poeslief en seinde Siri.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 21 November 2010, 17:23:30
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/yjddnjtflh.jpg?t=1289503942)
Mijn arm werd vastgegrepen. "Ik heb hier verder met niemand over gepraat. Dat ben ik ook niet van plan. Maar ik wil dit niet aan de politie overlaten. Die hebben tot nu toe nog niets voor elkaar gekregen. Dit moet opgelost worden. En wat heb ik te verliezen, nu ik zelf een doelwit ben geworden?" Even een kleine pauze. "Luister, oké? Ik... Als je me niet helpt, doe ik het zelf. In mijn eentje. Ik weet zeker dat de politie ergens lijsten heeft, ze moeten alles altijd in het archief bewaren, als back-up. Het gaat alleen makkelijker als je wilt helpen. Zo niet, ook goed. Maar zeg dit alsjeblieft tegen niemand. Ik heb de politie liever niet tegen me."
Ik dacht even over Blake's woorden na. "Vertel me alsjeblieft zo snel mogelijk wat je doet." Besloot hij zijn rede.
Ik knikte, de kinderen kwamen binnen en ik vertrok.
Thuisgekomen liet ik me op de bank in mijn kamer zakken. Ik dacht na over het vrijwel eenzijdige gesprek terwijl ik mijn zwarte pumps van mijn voeten trok. Ik besloot aan mijn bureau te gaan zitten toen ik het volgende neer schreef op briefpapier:

Blake,
Je bent niet goed wijs. Dat is het eerste punt dat ik je wilde vertellen.
2) Dat inbreken bij die politie zit me niet lekker. Je weet niet eens waar je precies naar op zoek bent.
De politie in Bakarrik stelt niets voor. Ze zijn liever nalatig dan in gevaar. Maar jou zullen ze zonder moeite inrekenen. En je kunt nu niemand vertrouwen, jij weet niet eens of je mij kunt vertrouwen. Je weet niets van me, mijn achtergrond niet, mijn daden niet. Als je vast komt kan ik mijn vader bewegen om je vrij te krijgen, maar dan vestig je wéér de aandacht op jezelf.
Luister, ik wil je helpen. Maar je bent me te roekeloos. Ja, je bent nu een doelwit geworden. Maar dat komt door je roekeloosheid. Ik ben al een poosje aan het onderzoeken, en ik word zelf liever gèèn doelwit. Ik klink nu misschien heel hard, maar je moet me kunnen begrijpen. Als de nood aan de man komt kan ik me verdedigen, maar ik heb liever dat dit niet nodig is. Gooi mijn onderzoek niet weg door het jouwe. Blake, we kunnen beter samenwerken. Maar verwacht niet teveel van me. Ik ben liever het stille, ongrijpbare personage dan de held.
Maar mijn onderzoek zàl ik afronden, daar zweer ik op.

Pas goed op jezelf, we spreken elkaar wel weer.

Trieda Štýlový

P.s. Vernietig deze brief.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/BQaWz2WqnK.jpg)
"Wegsturen. Tuurlijk. Over aandacht gesproken qua verbanden leggen, nietwaar. Het is donker, Siri, ze hadden geen zaklamp bij zich. Ze hebben alleen schímmen gezien. En vermoorden? Wíl je dat de hele fucking media over dit dorpje valt. Dan kunnen wij niet meer opereren. Discretie.Één moord per avond lijkt me genoeg tumult. Als er 3 doden vallen denkt de politie met een ernstige seriemoordenaar te maken te hebben. De moorden moeten, als ze worden ontdekt, random zijn. Met minstens een paar dagen er tussen. Ik ga nu mn assistente bellen, dat ze hierheen moet komen. Verstop je."
Ik kon Aire wel villen. Alsof die paar moorden al niet met elkaar in verband gebracht werden, dat kon ze zelf toch ook wel bedenken? Shiz. Ze hadden al genoeg mensen vermoord. Alleen werd dit in de doofpot gestopt. Dat kon alleen betekenen dat de politie geen angst wilde zaaien. Of zelf bang was.

Er was niet veel tijd om er langer over na te denken. Mijn donkere blik zei genoeg, nu moest ik het hiermee doen. De assistente kwam al bijna. Toen de lichtblonde schim tussen de struiken verscheen gaf Aire me het sein. Met een Beretta 92 schoot ik de dame in haar hoofd. Dan was het ook meteen afgelopen. De .92 zou ik vannacht nog vernietigen. Met een plof viel de dame op de grond. Ik had vanavond geen zin om er verdere aandacht aan te besteden. Er was enig bloed op Aire gespat. Ik hielp haar overeind. "Ik heb het weer gehad voor vandaag Aire. Wis de sporen en ga naar huis, jezelf van het bloed ontdoen. Laat haar maar liggen. Ik zal het materiaal vernietigen.. En oh.." ik pakte haar bij haar kaak vast. "Om terug te komen op ons gesprek van eerst, jij hebt die media toch onder controle? En zijn we immers geen seriemoordenaars?" Ik liet haar los en grijnsde naar het mooie meisje met het lelijke karakter. "Check je later, schat." Binnen no time was ik vrijwel onhoorbaar verdwenen. Ik wist dat Aire me achterna zou kunnen komen. Maar daar had ik nu echt geen zin in. Ze had me gezoend, verdorie.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 24 November 2010, 15:48:11
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
Ik trok zacht de deur van het huis achter me dicht. Flarden van Trieda's brief spookten door mijn hoofd. Blake, je bent niet goed wijs. Ik lachte schamper in mezelf. Alsof ik dat nog niet wist. Maar misschien was dat juist wel hetgene dat nodig was om deze zaak op te lossen. Eén ding wist ik zeker; deze zaak zou opgelost worden, no matter what. Als Trieda liever op de achtergrond bleef, fijn, maar daarmee zou ze weinig oplossen. Onbewust schudde ik mijn hoofd. Ik moest ophouden met die rare gedachten, ik kon beter op m'n omgeving letten. Gehuld in de schaduwen sloop ik door de donkere nacht, zo stil als ik kon. Al gauw kwam ik aan op mijn plaats van bestemming. Gelijk rees een nieuw probleem; hoe zou ik hier ooit ongemerkt binnen moeten komen? Misschien had Trieda toch wel een beetje gelijk. Eerst maar eens zorgen dat ik uit het zicht van de straat raakte, misschien was er aan de achterkant wel een opening. Mijn vingers haakten zich om de tralies van het grote hek, en ik begon te klimmen.

Voorzichtig liep ik het terrein over, hopend dat de hond niet wakker zou worden. Het was een grote wolfshond, met tanden die eruit zagen alsof ze me met gemak zouden kunnen verscheuren. Het was eigenlijk een hele lieve hond, maar zo zag hij er zeker niet uit. Ik graaide in mijn rugzak, en haalde een vers bot eruit. Het speet me voor mijn eigen hond, maar zo kon ik dat monster tenminste even bezighouden. Nadat ik het bot duidelijk in het zicht bij de hond had neergelegd, liep ik weer richting het gebouw.

Dit kón gewoon niet. Het was té gemakkelijk. Ik vroeg me af of het misschien een valstrik was, toen ik zag dat één van de bovenraampjes wagenwijd openstond. Was de politie zó nalatig, of stond het raam expres open? Ik wilde niet eens nadenken over de derde optie, dat er misschien één van de moordenaars binnen was. Ik stapte in de vensterbank, en klom door het raampje. Het paste net; soms had klein zijn ook zo z'n voordelen. Binnen in het gebouw was alles perfect rustig; niets wees erop dat er nog iemand anders was. Het bezorgde me de rillingen. Het was allemaal nogal verdacht, zo makkelijk als het tot nu toe ging. Snel, om maar niet na te hoeven denken over de mogelijke gevolgen, liep ik in de richting van de kelder. Dat was de meest waarschijnlijke plek om het archief te bewaren.
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
Zodra Blake de deur van onze kamer achter zich dichttrok, opende ik mijn ogen. Snel kwam ik overeind. Mijn kleren had ik aangehouden, verstopt onder de dekens, zodat ik snel zou kunnen vertrekken. Zacht liep ik achter Blake aan, hopend dat hij me niet zou horen. Waar zou hij nu weer heengaan? Als hij maar niet weer tegen een boom viel. Ik zou hem wel helpen.

Het was zo donker buiten. Net als eerst, toen Lyna Blake had gevonden. Het voelde raar. Toen hoorde ik iets achter me. Ik schrok even, maar het bleek onze hond te zijn. "Prince Terrence," fluisterde ik. "Wat doe je hier? Ga af, in je mand!" Wat ik ook probeerde, hij wilde niet luisteren. Zometeen was ik Blake weer kwijt. Dan maar meenemen. "Oké, kom maar. Maar wel stil zijn!" Al gauw kwamen we bij het politiebureau. Wat moest Blake hier? Was dit voor zijn "onderzoek"? Ik zag hem rondlopen achter het hek, hij was erover geklommen. Ik moest naar hem toe. "Prince Terrence, blijf! Af!" Gelukkig luisterde hij nu wel. Ik keek naar de bovenkant van het hek. Kom op, Channing, het is gewoon een soort grote, gladde boom. Dit moet je kunnen.

Blake had een bot voor de politiehond neergelegd. Daarom was Prince Terrence natuurlijk gekomen; hij zal wel zijn bot gemist hebben. Ik klom door een openstaand raam, en kwam terecht in een lange donkere gang. Dus zo zag het politiebureau er van binnen uit. Het was zo donker, en stil. Waar was Blake?


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 25 November 2010, 15:54:37
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Nooit gedacht dat Siri en ik ooit 'woorden' zouden hebben. We waren voornamelijk stil en deden ons werk. Wat een onschuldige zoen wel niet met Siri kon doen. Ik schudde mijn hoofd. Als de échte media hier van te horen kreeg, de moorden, waren we wel de pineut. Landelijk kon ik de media níét aan. Ik zuchtte eens diep. Bloed maakte zo'n rotzooi in de douche. Alles moest daarbij schoongemaakt worden met bleek.

Snel vloog ik weer naar huis toe en klaarde het klusje. Verbranden en schoonmaken. Ik moest een nieuwe assistente uitzoeken, maar wie? Rustig borg ik mijn spullen op en ging nog even trainen en daarna naar bed.

Om 8 uur ging mijn wekker. Vlug stond ik op en deed mijn dagelijkse dingen. Ik bereidde me alvast voor op mijn werk. Zonder assistente. Om hallf 9 ging ik de deur uit en liep snel naar mijn werk. Onderweg lachend en iedereen begroetend, zoals men gewend was. "Mevrouw Malo! Uw eh uw assistente is onbereikbaar." kwam mijn bazin haastig aanlopen. "Oh." zei ik geveinsd verrast. "Nouja, dat geeft niet hoor. Gut, ik hoop wel dat er niks ernstig aan de hand is." ging ik verder en liep mijn kantoor in.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 29 November 2010, 23:59:53
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
Ik had Blake al snel gevonden. Hij was in een grote kelder, waar allemaal papieren waren. Hij had één bak ertussenuit gehaald; die was hij nu druk aan het doorzoeken. Op de grond om hem heen lagen ook allemaal papieren. "Blake! Wat ben je aan het doen? Straks krijg je nog problemen!" Hij leek niet eens te schrikken dat ik ineens achter hem stond. Hij reageerde amper. "Ga naar huis. Of wil jíj soms problemen met míj?" "Aww, kom op Blake. Ik kan je helpen. Ik ben heel dapper, en slim. Dat zei je zelf. Je moet niet alle leuke dingen voor jezelf willen houden," zei ik met een half-boos gezicht. Ik trok een pruillip, en keek hem met grote ogen aan. "Laat me blijven, pleeeease?"
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
Ik hoorde de voetstappen in de gang, en bijna kreeg ik de neiging om me te verstoppen. Toen herkende ik de lichte, bijna onhoorbare tred, en ik zuchtte hoorbaar. Natuurlijk was Channing me weer achterna gekomen, dat deed ze de laatste tijd steeds vaker. En ze liet zich niet zo makkelijk meer wegjagen ook. "Laat me blijven, pleeeease?" Ik zuchtte nog eens. "Vooruit dan maar. Maar je moet wel stil zijn. Leid me vooral niet af." Ik realiseerde me zelf ook wel dat het nogal bot klonk, maar ik had nu echt geen zin om met Channing te dealen. "Als je iets te doen wilt, probeer dan een link te vinden tussen al deze mensen. Behalve dat ze hier uit de omgeving komen." Al snel was ze volkomen verdiept in die taak, en kon ook ik me er weer op concentreren. Er moest toch íéts zijn wat deze mensen verbond?

Na een tijdlang vruchteloos nadenken en verbanden leggen, om ze vervolgens gelijk weer af te keuren, begon ik me aardig wanhopig te voelen. Misschien was er wel geen link, en was ik gewoon langzaam paranoïde aan het worden. Toen begon Channing ineens te praten. "Waarom is Trieda er eigenlijk niet? Wou ze niet helpen? Heb je trouwens haar nieuwe haar al gezien, het is zo cool. Met blond aan de voorkant." Met een half oor luisterde ik naar haar geklets. Blond... Blond?! Er kwam een idee bij me op, en gehaast graaide ik wat over de grond verspreidde papieren bij elkaar. Foto na foto checkte ik, en al gauw begon het steeds duidelijker op te vallen. Alle slachtoffers hadden blond haar... Dit kon haast niet meer toevallig zijn. "SHIT! Wat is dit?! Kom op Channing, we moeten hier weg voor iemand ons vindt. En zo snel mogelijk naar huis, geen gehang in de straten. Het is hartstikke gevaarlijk rond deze tijd." Snel duwde ik haar voor me uit, de weg waarvan we gekomen waren, terug naar huis. Niet in paniek raken. Er moest een logische verklaring zijn. Nu eerst zorgen dat je veilig thuiskomt...


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 3 December 2010, 18:07:46
(http://img145.imageshack.us/img145/3728/lynapravus.png) (http://img145.imageshack.us/i/lynapravus.png/)

Huppelend ging ik richting het bos. Blake had er slecht uitgezien. Niemand had mijn vragen beantwoord. Blake zag er echt heel ziek uit. Channing leek me wel aardig, ze deed normaal tegen me. Vandaag scheen de zon. Ik hield van de zon. Papa had net gezegd dat ik een picknick plekje moest gaan uitzoeken. Het bos leekt me 'geschikt'. Ik had dat woord gister van mama gehoord. Dat ome Ree wel geschikt was. Ik vond het een mooi woord. Ik was niet zo goed in Taal, maar dat was mooi.

Ik ging door takjes en bomen en struiken heen en vond de perfecte plaats. Mooi afgelegen en een open ruimte. Mooi. Ik liep naar het midden en genoot van het bos. De geur leek. Verbrand? Net als die keer dat mama vlees had laten aangebrand. Krak Wat was dat?! Ik draaide me om en zag een. Mens liggen? Zwárt was het. Eng. "AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH."


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 19 December 2010, 22:24:48
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
Ik lag met mijn kin op mijn bureau, en keek hoe het balletje waar ik mee speelde, tegen de muur stuiterde, en weer terug. Zo langzamerhand was ik de tel kwijt geraakt hoe vaak het al gestuiterd was. Bah, ik verveelde me rot. Op dat moment kwam mijn ma de kamer binnen met de telefoon in haar hand. Aan de telefoon was Delilah, mijn vriendin, die in een stad in de buurt studeerde. Blijkbaar had ze van haar ouders gehoord wat er met me gebeurd was. Na een paar minuten met haar gepraat te hebben, was het me gelukt om haar te overtuigen dat ik oké was, dat er echt niets aan de hand was, en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Helaas betekende dat ook dat ons gesprek weer over was, ze zei dat ze het druk had met opkomende tentamens. Ik liet mijn hoofd weer op mijn bureau zakken en zuchtte.

Een half uur later was ik nog steeds bezig met hetzelfde balletje. Misschien was ik me gewoon aan het aanstellen. Alleen omdat ik nu niet achter een onzichtbare moordenaar aan door het donker hoefde te hollen, betekende niet dat er niets te doen was. Of misschien moest ik eens wat vrienden gaan zoeken. Normale jongens van mijn leeftijd zouden nu met vrienden rondhangen bij het dorpscafé, of met hun vriendin uitgaan, of ergens in een stad studeren. Ik hing me hier thuis dood te vervelen omdat mijn vriendin wél studeerde, ik vandaag niet mee hoefde te helpen bij m'n vader, en zelfs mijn zusje van ácht leek socialer te zijn dan ik. Die was vanochtend zonder iets te melden vertrokken. Niet dat ik haar nodig had om me te vermaken ofzo. Echt niet.

Langzamerhand begonnen mijn gedachten toch weer terug te springen naar de moordzaken. Wat had ik nou helemaal bereikt met mijn onderzoek, tot nu toe? Ik had het gezicht van één van de moordenaars gezien, maar ik was vergeten wíé. Ik had een niet onmogelijke, maar zéér onwaarschijnlijke link ontdekt, maar wat had ik dááraan? Áls het al een link was, wat te gestoord voor woorden zou zijn, wat schoot ik er mee op? Als ik het aan de politie vertelde, zouden ze me waarschijnlijk niet geloven. Bovendien zou ik dan moeten toegeven dat ik op het bureau had ingebroken. Trieda was niet van plan me te helpen, ik had geen vrienden die gek genoeg zouden zijn om met me mee te gaan, en Channing moest hier al helemaal buiten blijven. En als blond de link was, had ik nog steeds geen verdere info over de daders. Dat kon nog altijd het halve dorp zijn. Dangit. Zoveel vragen, en nog steeds zo weinig antwoorden...

Uiteindelijk werd ik gek van mijn eigen zielige gedrag. Ik pakte mijn jas, riep Prince Terrence, en liep naar buiten. Misschien zou een wandeling met de hond, in de frisse lucht, mijn hoofd wel weer een beetje op orde krijgen.
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
De volgende ochtend werd ik al vroeg wakker van het zonlicht. Ik dacht weer terug aan eerder. Blake was in het politiebureau op zoek geweest naar iets. Iets met die mensen op die papieren. Ik wist dat in ieder geval sommigen van hen dood waren, vermoord hadden ze gezegd in het nieuws. Zouden al die mensen die ik op die papieren had gezien dood zijn? Dat was natuurlijk wat Blake wilde weten, waarom ze dood waren. Het was wel raar, zoveel dode mensen. Was hij daarom ook buiten, die nacht dat Lyna er was? Misschien had hij toen wel iets verkeerds gezien, en was dat waarom hij was aangevallen. Zou Lyna dat dan ook gezien hebben? Zij woonde wel aan de rand van het bos. Misschien zag ze daar wel vaker dingen. Ik zou aan haar kunnen vragen of zij ook mee wilde helpen, met waar Blake dan ook mee bezig was.

Vrolijk huppelend liep ik in de richting van Lyna's huis. Het was de laatste tijd zonnig, heerlijk weer. De bakker was alweer druk bezig, die arme man moest altijd zo vroeg opstaan om brood klaar te maken. Ik zwaaide naar hem, en maakte even een kort praatje om te vragen hoe het ging met zijn dochter Delilah enzo. De bakker was wel aardig, meestal als ik daar langskwam, had hij wel een restje van de vorige dag. Vandaag had hij muffins. Toen ik vertelde dat ik naar Lyna ging, kreeg ik er een paar mee, ook één voor haar. Dat vond ze vast lekker. Onze bakker was de beste van de wereld. Zachtjes zingend liep ik verder. Zou Lyna al wakker zijn? Vast wel, inmiddels was het toch al later op de ochtend. Ik strekte me uit om bij de bel te kunnen. Ding-dong.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 13 Januari 2011, 14:02:12
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/yjddnjtflh.jpg?t=1289503942)
Kwaad keek ik naar de jongen die uit het gebouw kwam. Ik had hem al die tijd met mijn ogen gevolgd. Ik had er nog even over nagedacht hem te volgen, maar ik wist dat het beter was als er iemand buiten stond. Wat hij deed was onbeschermd en roekeloos. Zeker nu hij zijn kleine zusje er in betrokken had. Wie zou hen beschermen als hij naar buiten kwam en men op hem wachtte? Wie? Hijzelf niet, dat was zeker. Hoe wilde hij zichzelf verdedigen? Hij had niet eens een wapen.
Ik besloot dat ik hem beter in de gaten moest houden. Ik voelde even aan het koele metaal dat ik bij me had. Mijn Slovaakse achtergrond betekende meer dan men dacht. Stond Slowakije immers niet bekend om haar wapenindustrie? Mijn vader had me alternatief opgevoed. Hij wilde dat ik me altijd kon verdedigen, zo had hij vroeger immers ook geleefd.
Ik zuchtte nogmaals toen ik naar Blake keek die druk bezig was met de kleine donder.

Het was 5 uur. Tijd om de winkel af te sluiten. Ik zag er vandaag weer op en top verzorgd uit en ik had verschillende complimenten van mijn klanten gehad. Toch konden deze me niet echt opbeuren. Ik was met mijn hoofd bij de moordzaken. Ik ging ze na, de gegevens die ik al in stilte verzameld had. Er waren al teveel mensen van het dorp bij betrokken. Eergisteren was de laatste moord gepleegd. De kleine Lyna had haar gevonden. Mijn gezicht kreeg een grimmige trek toen ik bedacht hoe overstuur het meisje geweest was. Ik moest maar eens even gaan kijken of ze nog steeds overstuur was. Ik tikte met mijn naaldhakken over de klinkers. Het was zoals gewoonlijk vrij stil in de straat. In gedachten de moorden afgaand liep ik de hoek om. Daar stond ik oog in oog met Blake Hunter.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 17 Januari 2011, 22:12:46
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
Ik had geen idee hoe lang ik al door de straten aan het zwerven was, toen ik abrupt tot stilstand kwam. Recht tegenover me stond Trieda. Zij leek ook diep in gedachten geweest te zijn. In mijn gedachten ging ik alle mogelijke manieren na om te reageren. Zeg iets, idioot. Gewoon hallo. Als ik heel eerlijk was, was het gewoon mijn stijfkoppigheid en trots die nu opspeelden. Ik was nog steeds een beetje pissig dat ze had geweigerd samen te werken.

Ik kon haar natuurlijk vertellen over de link die ik misschien had ontdekt. Maar wat had ik daaraan? En eerlijk gezegd had ik ook niet veel zin om die info met haar te delen. Haar eigen schuld als ze dan persé alleen wilde werken. Moest ik dan maar gewoon groeten en doorlopen? Dat zou ook nogal raar overkomen, aangezien we nu al een tijd elkaar aan stonden te staren. Ach, wat deed ik ook moeilijk? Ik had net besloten dat ik vrienden nodig had. Trieda was best aardig. We zouden het gewoon niet over de moordzaken hebben, zo simpel als wat. Ik trok aan de riem van Prince Terrence, die duidelijk geen zin had in stilstaan, en zette me over mijn irritatie heen.
"...Hoi."


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Becca. op 22 Juni 2011, 12:37:04
(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/yjddnjtflh.jpg?t=1289503942)
Ik sloot mijn ogen en haalde rustig adem. Toen opende ik ze weer. Ik probeerde niet al te kwaad te kijken, terwijl hij daar maar zo bleef staan. Uiteindelijk bewoog zijn mond. "...Hoi."

Luister, Blake. De moorden zijn echt. Het is geen spel. Het is geen film. Het is geen avontuur. Het is koelbloedige moord. En niet eenmaal. Niet tweemaal. Nee, Blake. Dit moet aangepakt worden. En op serieuze manier. Roekeloosheid is niet te passen in dit verhaal. Heldhaftigheid ook niet. Heldhaftigheid is dodelijk en dom. Je met deze situatie inlaten is uiterst gevaarlijk. Toch wil ik het wagen. En jij mag dat ook doen. Maar werk me niet tegen. Zorg dat je niet gedood wordt.

"Hallo." Antwoordde ik koel. Ik knikte naar hem. Hij had het in ieder geval geprobeerd. Ik zuchtte.
"Ik ben op weg naar Lyna, ik neem aan dat je daar geen problemen mee hebt?"

(http://i881.photobucket.com/albums/ac16/Ieeeeks/BQaWz2WqnK.jpg)

In kleermakerszit zat ik op het dak van het gerechtsgebouw. De avond was al gevallen en de lucht begon af te koelen. Het was niet moeilijk op dit dak te geraken, er zat een ladder aangebouwd aan de achterzijde. Hier kon ik goed nadenken over wat er gisteravond allemaal gebeurd was. De moord op de assistente, ja. Maar ook de gebeurtenissen daarvoor. De woorden die ik met Aire had. De kus. De jogger. De blonde jogger. De man moest sterven. Niet alleen omdat hij vervloekt was met een blonde haardos, maar ook om wat hij die avond veroorzaakt had. Niemand, niemand mocht Aire met hem in verband brengen. Nogmaals zoog ik de ijle lucht mijn longen binnen. Het was tijd om te gaan. Wederom had ik een afspraak met Aire. Ik klom handig de stalen ladder af en landde met een sprong op de klinkers. Deze straat was meer een steeg, redelijk afgelegen.
Ik snelde vooruit, een hoek om, een plein over. Daar stond ze.
Nu ik zachtjes achter haar stond glimlachte ik. Ze had me heus al door, ze kende mijn skills goed genoeg. Ik legde een hand op haar schouder. "Ik zou je graag mee uit eten nemen vanavond. Geen zorgen, niet hier, in Verandan, die stad is groot genoeg om niet op te vallen. Zie het puur als een zakendiner, als we een tafeltje achteraf nemen kunnen we nog goed overleggen ook." Ik keek haar met zwarte ogen aan.


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Suki op 24 Juni 2011, 15:09:47
(http://img145.imageshack.us/img145/5739/scabbiaava.jpg) (http://img145.imageshack.us/i/scabbiaava.jpg/)

Met een pesthumeur liep ik mijn kantoor uit. Wat een helse dag, het had maar even gescheeld of ik had serieus iemand vermoord. De bazin was in alle staten toen mijn assistente de hele dag niet op kwam dagen. Ik had dat mens wel kunnen slaan zoveel zeikte ze of ik alles wel redde, dat het haar speet. Ugh. Snel liep ik naar mijn huis en trok andere kleren aan. Uiteindelijk voelde ik me het beste in leren kleren.

Vanavond had ik weer een afspraak met Siri, ik stond te trappelen om te horen wat ie wilde voorstellen. Ik voelde me nu alweer rusteloos, wat voornamelijk door mijn werk kwam. Snel pakte ik mijn spullen, kleedde me om en liep de voordeur weer uit. Toen ik aangekomen was op de afgesproken plek was er nog niemand. Zo te zien was ik er dus eerder dan Siri. Stijf leunde ik tegen een muur aan, armen over elkaar.

Opeens voelde ik het in mijn nek prikkelen. Siri was aangekomen. Niet meer dan een seconde later voelde ik een hand op mijn schouder en ik glimlachte kil. "Ik zou je graag mee uit eten nemen vanavond. Geen zorgen, niet hier, in Verandan, die stad is groot genoeg om niet op te vallen. Zie het puur als een zakendiner, als we een tafeltje achteraf nemen kunnen we nog goed overleggen ook." met zijn zwarte ogen keek hij me aan. Uitdrukkingloos keek ik terug en knikte als wijze van toestemming. "Laten we gaan."

(http://img145.imageshack.us/img145/3728/lynapravus.png) (http://img145.imageshack.us/i/lynapravus.png/)

Ding-dong Terwijl ik een beetje zat op de bank, naast mama en papa, hoorde ik de bel gaan. Op de andere bank zaten 2 agenten. Ze wilden heel veel weten en ze vroegen heel veel dingen. Het enige waar ik aan kon denken was die vieze geur. "Lyna, Channing is er." zei mama zachtjes. "Waarom gaan jullie niet naar boven? De agenten hebben je vast niet meer nodig." Ik knikte en ging van de bank af.

Toen we naar boven liepen, naar mijn slaapkamer zeiden we niets. Channing zou vast willen weten waarom die agenten hier waren. 


Titel: Re:Het genootschap. [RPG]
Bericht door: Nanzzy-chan op 13 Juli 2011, 11:08:32
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Channing_sig_.jpg)
Toen ik Lyna's huis binnenging, zag ik agenten. Was er iets gebeurd? Ik brandde van nieuwsgierigheid, maar dat moest nog even wachten. Toen ik in Lyna's kamer kwam, keek ik mijn ogen uit. Allemaal paars, en uilen... Heel anders dan de kamer die ik met Blake deelde. Ik gaf de muffin die nog over was aan Lyna. "Van de bakker. Hij geeft me altijd wat als ik bij hem langskom. Je hebt een mooie kamer. Waarom waren die agenten hier?"
----------------------------------------------------------------------------------
(http://i935.photobucket.com/albums/ad193/nanzzy_rulezz/_Blake_sig_.jpg)
De spanning tussen Trieda en mij was duidelijk te voelen. Ik voelde me haast opgelucht toen ze teruggroette. "Moet je naar Lyna? Ik loop wel mee, Channing is daar toch." Ik liep alvast die kant uit, zwijgend. Toen draaide ik me om. "Luister. Misschien ben ik wel dom bezig, en heb je gelijk. Of misschien heb ik wel gelijk. Maar we hebben er niets aan als we de hele tijd zo tegen elkaar gaan doen. Laten we, in ieder geval voor de buitenwereld, doen alsof er niets aan de hand is, en verder gewoon onze eigen gang gaan. Oké?" Ik stak mijn hand naar haar uit. "Even goede vrienden?"