Nieuws: Psych of Psycho? Je kunt beide spelen in de RPG Cerebrosus!
Solliciteren kan nu hier!
 
Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
+  RPG
|-+  Role Playing Games
||-+  RPG's
|||-+  AA2375. [RPG]
« vorige volgende »
Pagina's: 1 [2]Print
AuteurTopic: AA2375. [RPG]  (gelezen 4109 keer)
QuantumPhysica
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 17


everything is uncertain...


WWW
« Antwoord #15 Gepost op: 3 December 2010, 19:31:26 »



Ik had me nog maar net omgedraaid toen ik een kokhalzend geluid achter me hoorde. Oftewel heeft dat meisje een verdacht snelle spijsvertering, oftewel heeft ze een voedselintolerantie... Ik draaide me naar haar toe. Jenna lag bewusteloos op de grond. Hoe moest ik dit nu weer oplossen? Ik keek snel even in de ruimte naast het cryo-lab. Bedden. perfect. Ik trok een paar latex handschoenen aan en nam Jenna bij haar schouders. Gelukkig woog ze niet te veel. Eénmaal op een bed getrokken liet ik haar even achter. Ik doorzocht de kasten.
Ik vond een pot Norit in de medicijnkast, en een fles zoutoplossing. Met die spullen liep ik terug naar Jenna's bed. Ik zette de Norit en de zoutoplossing klaar voor als ze bij zou komen. Ik had geen zin om haar wakker te maken. Mocht het lot mij nu eens gunstig gezind zijn en mij ter plekke neervellen zou ik dat ook liever zo laten...  In de kasten zaten veel nuttige spullen. Ik vond onder andere een geigerteller en enkele andere apparaten die me aangenaam bekend voorkwamen. Gewapend met de piepende teller ging ik op onderzoek. Uiteindelijk vond ik een deur met het bekende symbool op, van waarachter een vreemd gezoem kwam. De geigerteller piepte luid, maar de meter gaf toch "veilig" aan. Vol verwachting trok ik de deur open. Ik zag een kleine ruimte, afgeschermd met een dikke glazen tussenmuur. Erachter stond de energiebron van de cryo-installatie. De aanblik van de kleine maar werkende kweekreactor gaf me even het gevoel dat ik... thuis was. Ik bleef er staan, onbeweeglijk. Ik voelde me vreemd genoeg heel vredig. Alles was voor het eerst sinds ik wakker was... in orde.
Mijn ogen waren open, maar mijn gedachten elders...

'Het spijt me dat ik dit moet doen, maar je weet dat ik te oud ben. Ik wil sterven met de gedachte dat jij nog leeft. Ik wil sterven met hoop. Het spijt me. Het spijt me zo...'  De man nam haar in zijn armen en kuste haar zacht. Hij veegde haar tranen weg. 'Jij zal overleven.'
Maar ik wil niet overleven. Ik wil kunnen sterven met jou. Waarom begrijp je dat niet?


Het gepiep van de geigerteller haalde me uit mijn trance. Ik merkte dat mijn gezicht nat was van de tranen. Goed dat Jenna bewusteloos was, anders zou ze het misschien gezien hebben. Oh, geheugenverlies. Waarom heb ik geen geheugenverlies?
« Laatste verandering: 31 December 2010, 11:37:28 door QuantumPhysica » Gelogd

What we observe is not nature itself, but nature exposed to our method of questioning.
(Werner Heisenberg)
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #16 Gepost op: 8 December 2010, 23:56:50 »


Ik was net middenin een sterk verhaal, toen er vanuit de richting van het stafgebouw iemand aankwam. Hij leek nogal haast te hebben. "Hey, Jillian!" Ik keek op. "Yo, dude, what's up? Waar moet de leiding me nou weer voor hebben?" Vervolgens begon die gast een heel verhaal te houden over Jasmine, waar ik maar de helft van volgde. Blijkbaar was ze nog niet aangekomen ofzo... Ik dacht terug aan haar sms'je. Ik ben gevraagd voor een speciale unit van het leger. Ik word zo opgehaald. Ik hou van je. Zo ver was het niet van onze plek naar het kamp, toch? Er kwam weer zo'n raar gevoel naar boven. Het was geen goed gevoel, van het soort dat ik vaak kreeg als er weer iets met Jasmine was. Ik gaf een seintje aan mijn maten, en rende in de richting van het stafgebouw.

Even later vertrok ik, samen met een paar vrienden, in de richting van onze plek. Gelukkig had de leiding ons toestemming gegeven om te gaan zoeken. Ze kon toch niet zomaar verdwenen zijn? Weer dat rare gevoel. Een soort steek in mijn buik, en mijn ademhaling ging moeilijk. Ze moest hier ergens in de buurt zijn. Het was vast niets ergs. "JASMINE! Waar ben je?!"
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #17 Gepost op: 13 December 2010, 20:57:52 »



Gerustellend zwart. Eindeloosheid. Formules. De dingen gaan aan me voorbij. Een flarde.
Er is wat mis!
Ik kon nu mijn hand bewegen. Wat is er in hemelsnaam mis? Langzaam, vertraagd en vooral gedempt hoor ik piepjes.
Hij zal zich eruit moeten vechten. Hij zal later zijn dan de anderen. Succes, meneer Hoffmann
Het brandde. Nee, het was één lange steek van pijn. Piepend nam ik een grote teug koudheid en proefde. Één homp kou? De kou werd langzaam O2 in mijn mond. Het was ijs, besefte ik. Hij zal zich eruit moeten vechten Meteen vloog er een adrenalinestoot door mijn hele lichaam heen. Een angstige adrenalinekick weliswaar. Zo hard als ik kon vocht ik. Tegen het ijs, het 365 jaar oude ijs. Ongelooflijk dat ik nu 390 jaar was. Dit zou een enorme puinhoop worden. Nog een keer schopte en sloeg ik tegen het harde ijs. Na nog een paar keer geschopt en geslagen te hebben ging het kapot en viel ik uit mijn cel. Eindelijk. Hijgend lig ik op de grond, aan het bijkomen. Middenin de troep. Ik haatte troep, orde sprak me meer aan. Ik merkte opeens dat er anderen zijn. Wezens of mensen? Zo snel mogelijk sta ik op en loop richting het geluid van leven.
Gelogd
QuantumPhysica
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 17


everything is uncertain...


WWW
« Antwoord #18 Gepost op: 14 December 2010, 19:34:51 »



Ik keerde me om en verliet de reactorruimte. Uit de ruimte met de bedden kwam nog steeds geen teken van leven van Jenna, maar uit de cryo-kamer kwam een ander gepiep. Ik zette de geigerteller uit en liep voorzichtig naar de kamer waar het geluid vandaan kwam. Het was gepiep van de computer. Eén van de andere cellen moest zijn open gegaan... Hopelijk niet weer zo'n naïef geval als die Jenna... en met een beetje geluk iemand die niet het grootste deel van de tijd bewusteloos zou doorbrengen. Ik wist nu tenminste dat we van de vloeibare voeding moesten afblijven... Ik hoorde andere geluiden. Menselijke geluiden. Ik hief de Geigerteller op om indien nodig mezelf te verdedigen. Je wist namelijk maar nooit, en een gewaarschuwd mens... nou ja, je weet wat men zegt. Misschien zouden mijn hakken een beter wapen zijn... Ik wa inmiddels al aan de deur van het cryo-lab, en opende hem. En toen stond ik tegenover de bron van het geluid. Daar sta ik dan, met dat apparaat boven mijn hoofd geheven, tegenover een iets of wat vreemd kijkende man. Shit. Als hij besluit mij aan te vallen ben ik er geweest, hij is groter dan ik en dat ding hier is dan van geen nut... Wat een impasse... Patstelling, zeggen ze in schaaktermen, niet?
« Laatste verandering: 20 December 2010, 10:18:15 door QuantumPhysica » Gelogd

What we observe is not nature itself, but nature exposed to our method of questioning.
(Werner Heisenberg)
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #19 Gepost op: 19 December 2010, 23:00:16 »


Met korte, snelle pas liep ik door de gangen van het stafgebouw. Toen ik bij de goede deur was aangekomen, bleef ik even staan om te luisteren. Ik hoorde geen gepraat. Des te beter. Met een ruw gebaar gooide ik de deur open, om hem vervolgens met kracht weer achter me dicht te gooien. "ARMSTRONG!" De man die voor onze generaal moest doorgaan, zat half te suffen in zijn enorme bureaustoel, en schrok duidelijk. Ja jochie, zo hoort het ook. Voor mij kun je maar beter bang zijn.

"Vertel me, wat heeft dit te betekenen?! Je had beloofd dat ik bij hem in het team zou komen. En waar is hij nu? Verdwenen! Op zoek naar die vriendin van hem, en waarom? Vertel het me eens. Nee, laat maar, ik weet het al. Omdat JIJ haar hierheen hebt gehaald, VERDORIE!" Ik gooide een afschuwelijk lelijk beeldje van het bureau af, me half afvragend waarom Armstrong het daar uberhaupt had staan. Het was gemaakt door een mens, nota bene. "WHAT. WERE. YOU. THINKING?! Ik had je gevraagd of je die twee apart wilde houden, in ruil voor... Maar nee hoor! Luister, man, als je wilt dat onze deal blijft staan, kan je maar beter een héél goed excuus hebben..." Misschien was het verstandiger om te stoppen met schreeuwen. Mijn mooie stem had al genoeg te verduren de laatste tijd. Ik ging zitten op het bureau, mijn benen over elkaar geslagen, en boog wat dichter naar de generaal toe. Zacht fluisterde ik in zijn oor: "Ik weet wel een manier om het goed te maken... Right here, right now."
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #20 Gepost op: 20 December 2010, 16:32:08 »



Ik was echt kletsnat en de hele vloer lag onder. Mijn bril was voor het moment niet geschikt voor kijken, door al dat gesmolten ijs. Hoe zou ik dit nou weer het beste kunnen opruimen en waar het beste te beginnen? Ik fronste, nog steeds verward van mijn 'hergeboorte'. Er borrelde net irritatie door mijn lichaam heen toen opeens de deur openging.

Voor me stond een meisje, of eerder een vrouw, met een apparaat boven haar hoofd geheven. Ze droeg hakken, neutrale kledij en een labojas, ook had ze haar haar praktisch in een staart gedaan. Dit was... Vreemd. Ondanks dat het praktische van haar afstraalde leek haar gedrag me niet erg effeciënt. Waarom had ze in hemelsnaam een Geigerteller, voor zover ik kon zien was het een Geigerteller, boven haar hoofd geheven? En nog vreemder, waarom bleef ze zo staan?

Aan haar uiterlijk te zien leek ze me menselijk, daarbij leek me het me logisch dat buitenaardse wezens geen straling hoefden te meten. Nog steeds spraken we geen woord. Ik had behoefte aan nieuwe kledij en kon dit zeker niet vernieuwen in haar bijzijn. Geïrriteerd keek ik haar aan. "Lijkt me dat andere wezens geen straling hoeven te meten, dus neem aan dat je menselijk bent..." zei ik met een frons. "Goed... C. K. Hoffman... En jij bent...?" vroeg ik afgemeten.





Stilletjes stapte ik in de auto en knikte vriendelijk naar de soldaten. Misschien waren ze wel sergeanten, ik wist eigenlijk niets van het leger. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik hield niet zo van kennismakingen. Het was altijd alsof mijn mond was dichtgelijmd als ik weer iemand leerde kennen. Vooral als Jillian er niet bij was, ik miste hem. Nu al, maar ik zou snel weer bij hem zijn. Eigenlijk was deze unit perfect voor onze situatie. Zo konden we elkaar veel vaker zien. Met die gedachte viel ik in slaap.

Met een schok schrok ik wakker. Meteen daarna hoorde ik een paar luide knallen en ik werd direct vastgegrepen door een legerpersoon. Diegene leidde me uit de auto, het bos in. Nou ja, naar een boom aan de rand van het bos. Geschrokken stond ik stilletjes naast diegene terwijl de legerpersoon schichtig om zich heen keek. Hij leek me nog zo jong.. Al was Jillian ook jong geweest en nog steeds, toch had hij een bewonderingswaardige positie in het leger. Om trots op te zijn, eigenlijk.

"De motor is kapot!" schreeuwde iemand rond. Meteen relaxde iedereen, ook ik ontspande mijn spieren. Zenuwachtig liep ik mee terug naar de auto, terwijl ik op mijn duimnagel beet. Wat nu? "Okay! WJ hier roept hulptroepen hierheen. Niks aan de hand, maar wees op je hoede en blijf vooral bij de groep." Voorzichtig schuifelde ik meer naar de groep toe. Het was koud en ik rilde. Anderen zouden ons zo wel missen toch? Jillian ook wel. Ondanks gerustellende woorden en blikken fladderde het in mijn buik.

Het duurde allemaal eeuwig. De communicatiegeval was schijnbaar kapot en het was te gevaarlijk om zo door te lopen. Daarbij moest de auto bemand blijven. "JASMINEEE!" hoorde ik opeens een bekende stem wanhopig roepen. JILLIAN! Hij was me komen zoeken. Blij tuurde ik in de richting van zijn stem. "JILLIAN? Jillian, hier!" riep ik opgelucht. Meer wezens begonnen te roepen en de legerpersonen renden richting Jillian's stem. Even later zag ik hem richting de auto lopen en ik zwaaide blij naar hem. Eindelijk hulp, alles was bevroren aan me.
Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #21 Gepost op: 28 December 2010, 00:57:15 »


Ineens hoorde ik in de verte Jasmine's stem. Snel rende ik in de richting vanwaar het geluid kwam, en al gauw zag ik een paar soldaten onze kant op komen. Zodra ik Jasmine zag zwaaien, voelde het alsof er een warme golf door me heen stroomde. Hoe noemde Jasmine dat nou altijd, opluchting. Ik vloog haar om de hals, mijn gezicht in haar haar drukkend. Het voelde zo goed om haar vertrouwde geur weer te kunnen ruiken, haar lichaam tegen me aan... Ik drukte haar nog steviger tegen me aan. Met mijn gezicht nog steeds in haar haar verborgen, mompelde ik: "Ben je oké? Niets aan de hand? Je weet jezelf ook altijd in de problemen te werken, hè?" zei ik half grijnzend, terwijl ik haar weer losliet. Ik gaf een paar bevelen aan de groep die met me meegekomen was, om de omgeving veilig te stellen. Al snel bleek dat de auto de oorzaak van de vertraging was geweest. Gelukkig was één van mijn vrienden een monteur, die had de auto hopelijk binnen de kortste keren weer opgeknapt.

Een uur later stonden we nog steeds op dezelfde plek, terwijl verschillende mannen over de motor gebogen stonden. Ik had er niet zoveel last van, maar Jasmine zou zo langzamerhand wel ijskoud zijn. Ik trok mijn leren jack uit, en legde het voorzichtig om haar schouders. Glimlachend keek ik haar aan. Het was fijn dat zij er ook zou zijn voortaan, dan kon ik ook gelijk een oogje op haar houden. En het verdreef de heimwee misschien een beetje. Ik legde mijn arm om haar heen, en drukte haar stevig tegen me aan.
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
QuantumPhysica
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 17


everything is uncertain...


WWW
« Antwoord #22 Gepost op: 31 December 2010, 11:36:51 »



goed, het was dus een heel natte, behoorlijk arrogante man. Op zijn minst was er geen direct gevaar.
"Lijkt me dat andere wezens geen straling hoeven te meten, dus neem aan dat je menselijk bent..." zei hij. "Goed... C. K. Hoffman... En jij bent...?"  Ik liet de Geigerteller zakken en schonk hem mijn kilste blik.
"Ik ben Victoria Gardner. Er liggen propere kleren naast je koelcel, vermoed ik, en er zijn kleedcabines hiernaast." Ik had weinig zin om de Geigerteller los te laten, maar om mezelf niet zo'n modderfiguur te doen slaan deed ik het toch maar. De man keek me arrogant aan. Hij moest niet denken dat ik hier de leiding uit handen zou geven alleen maar omdat hij hier het alfamannetje wilde komen spelen. Ik besloot dan ook om hem verder gewoon te negeren. Ik schakelde een droogapparaat in dt onmiddellijk de vloer begon schoon te maken. Een verspilling van stroom want er waren ook zwabbers, maar ik wilde koste wat het kost tonen dat ik me echt niet door hem uit evenwicht zou laten brengen."Ik raad je aan om van het vloeibare voedsel af te blijven, één bewusteloze is meer dan genoeg." Ik liet hem staan en liep terug naar de reactor. Niet dat ik daar iets te doen had, maar toch. Ik had meteen een aversie tegen die man, en hij had nauwelijks een paar woorden tegen me gezegd! ergens was ik me er wel van bewust dat ik zo deed omdat hij me op mijn zwakste moment had gezien, maar dat verdrukte ik. Hij was gewoon irritant.
« Laatste verandering: 8 Januari 2011, 21:46:43 door QuantumPhysica » Gelogd

What we observe is not nature itself, but nature exposed to our method of questioning.
(Werner Heisenberg)
Kelly.
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 9


Oelee!


« Antwoord #23 Gepost op: 5 Januari 2011, 14:33:45 »


'Jenna, help de mens! Ons lot ligt in jou handen!' Ik voel me leeg, net of al mijn energie en gevoelens zijn weggezogen. Langzaam wordt ik wakker, ik ben verplaatst. Ik kom omhoog en voel een steek in mijn hoofd. Dan herinner ik de woorden van mijn droom weer; 'Jenna, help de mens! Ons lot ligt in jou handen!' Ik ga op de rand van het bedje zitten en staar naar de muur. Hardop zeg ik tegen mezelf: 'Waarom ik? Zoveel verantwoording is niks voor mij, veel te veel stress, ik kan niet denken onder stress!' Dan herinner ik me dat ik niet alleen ben, Victoria. Ik sta op, maar dan hoor ik gepraat. Ik blijf stil staan om het goed te kunnen horen, omdat ik toch wel nieuwsgierig ben ga ik op het geluid af. Daar staat Victoria en een man. Een man die ik niet ken, hij lijkt me ouder. Het komt niet in me op om iets te vragen of om mezelf voor te stellen. Dan kijkt Victoria me aan, ik zie een chagrijnig gezicht. De man kijkt ook niet echt vriendelijk, meer nors. Er hangt een spanning tussen die twee, ze lijken op elkaar. Chagrijnig en serieus. Iniedergeval, zo kijken ze naar mij. Ik krijg een raar gevoel, alsof ik hier niet welkom ben, alsof ik maar in de weg loop. Ze hoeven me niet. Starend denk ik aan mn ouders. 'Waarom hebben jullie me dit aangedaan, jullie wisten dat ik dit niet kon... Ik verwijt mn ouders van van alles, maar het verandert niks aan de situatie. Ik zal er mee moeten leven...
Gelogd

I got the sun in my pocket and the moon in my hand!
QuantumPhysica
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 17


everything is uncertain...


WWW
« Antwoord #24 Gepost op: 8 Januari 2011, 21:46:26 »



Ik had de man net uit mijn gedachten gebannen, als ik het volgende probleem in de gaten kreeg. Jenna. Ze was blijkbaar wakker, en keek een beetje sip naar mij en de nieuwe man.
"Aha, je bent wakker. Ik was al bang dat ik je aan een infuus zou moeten leggen..." Ik had orde nodig. Orde en een plan. Catch-22; ik zou eerst een plan moeten bedenken voordat ik de orde zou krijgen die daarvoor nodig was. De gespannen situatie met de arrogante man, die mij enkel zijn initialen had gegeven, werkte me op mijn zenuwen. Zo kon ik niet denken. Ik draaide me met tegenzin naar de man.
"Heb je ook een voornaam, meneer Hoffmann?" Hij tutoyeerde mij, dus dat kreeg hij terug.
We moesten op één of andere manier te weten komen hoe de situatie buiten was. Er moesten nog andere cryogene stations geweest zijn. Misschien zou ik contact kunnen maken. Verder zouden we immunologische testen moeten doen, om te zien of we eigenlijk nog wel konden overleven buiten de steriele omgeving van het lab. Ik was misschien geen dokter, maar ik was ook niet onder een dooie hen uitgebroed. Als ons immuunsysteem niet meer functioneerde, zouden we het geen dag uithouden daarbuiten, en als het vloeibare voedsel werkelijk bedorven was, was binnenblijven ook geen optie meer... eerst orde maken.
Ik keek opnieuw naar Jenna. Zij zou het dan al helemaal niet overleven... Ach, ze had het ook niet gekozen. In een opwelling van empathie vroeg ik
"Hoe voel je je?" Ze had er alvast niet voor gekozen om in hetzelfde station te zitten als die klier van een Hoffmann...
Gelogd

What we observe is not nature itself, but nature exposed to our method of questioning.
(Werner Heisenberg)
Kelly.
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 9


Oelee!


« Antwoord #25 Gepost op: 15 Januari 2011, 01:00:48 »


'Hoe voel je je?' Ik kreeg het gevoel dat Victoria me dat vroeg om de vreemdeling zijn blik te ontwijken. 'Uh.. ja, het gaat wel. Het liggen heeft me wel goed gedaan, denk ik.' Ineens besef ik hoe dom het klinkt. Jen, je was bewusteloos, dan merk je het niet, duhuh. De man kijkt me ook aan alsof ik dom ben, ik voel me hier laag. Ik voel me hier niet thuis, ik ben het jonkie, de nietswetende. Ik kijk naar de grond, ik hoor hier niet. Ik draai me om en loop naar een andere ruimte, daar ga ik tegen een muur staan met m'n rug en staar voor me uit. 'Kom op Jen, je moet sterk blijven, je overleeft het anders niet!' wordt in mijn hoofd gefluisterd. Het is een bekende stem, een die ik nooit meer zal horen...
Gelogd

I got the sun in my pocket and the moon in my hand!
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #26 Gepost op: 17 Januari 2011, 22:23:03 »


Met zekere pas liep ik in de richting van een paar mannen die naast een auto stonden. "Hey guys, ik mag die kar vast wel even van jullie lenen. Ik moet een klussie uitvoeren voor Armstrong, jullie krijgen hem zo snel mogelijk weer terug." Zonder echt op een antwoord te wachten, stapte ik in en reed weg.

Ik lachte bij mezelf om Armstrong. Die man was eigenlijk zo'n zwakkeling, zelfs al leidde hij dan het complete leger. Nu maakte hij zich blijkbaar zorgen om het konvooi dat nog niet terug was. Mij hoorde je niet klagen, ik zou ook wel eens willen weten waarom Jillian niet iets meer haast maakte om weer terug naar mij te komen. Dat zou me gelijk de kans geven om die rare griet die zijn vriendin scheen te zijn, duidelijk te maken hoe de verhoudingen lagen. Jillian mocht dan officieel een hoge rank hebben, maar ik had officieel een bijna net zo hoge rank, en achter de schermen was ik degene die de touwtjes in handen had in het kamp. En dat onnozele grietje... Zij was niets, helemaal niets. Ik zou er gewoon voor zorgen dat haar leven in het kamp zo zuur mogelijk gemaakt werd. Ik moest alleen nog een manier bedenken om dat onopvallend voor Jillian te doen...
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Pagina's: 1 [2]Print 
« vorige volgende »
Ga naar: 


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHPPowered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2009, Simple Machines Valid XHTML 1.0! Valid CSS!