Nieuws: Psych of Psycho? Je kunt beide spelen in de RPG Cerebrosus!
Solliciteren kan nu hier!
 
Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
+  RPG
|-+  Role Playing Games
||-+  RPG's
|||-+  AA2375. [RPG]
« vorige volgende »
Pagina's: [1] 2Print
AuteurTopic: AA2375. [RPG]  (gelezen 5205 keer)
Becca.
Miss RPG
Forumbeheerder
Nieuweling
******
Geslacht: Vrouw
Berichten: 43



« Gepost op: 28 November 2010, 19:11:51 »

Naam van de RPG:
Aarde Anno 2375
Waar gaat de RPG over?
Het is in het jaar 2375. De aarde zoals wij hem kennen in 2010 bestaat niet meer. De mensen zijn uitgeroeid door wezens van andere planeten (die er wel uitzien als mensen, maar de wezens hebben allemaal rode ogen, zo te onderscheiden van de mensen van 2010) omdat mensen als iets slechts werden gezien. Een paar mensen in 2010 zagen dit aankomen en hebben hun zoons en dochters tussen de leeftijden van 10-25 jaar ingevroren voordat zij vernietigd werden.

Het doel van deze RPG is om te overleven en de slechte wezens te overtuigen dat mensen geen slechte 'dingen' zijn.
Je mag een mens zijn, een goede wezen die tegen de uitroeïng van de mensen zijn of de slechte wezens.
Leeftijd:  10-25
Wezens of mensen: Mensen, Goede Wezens, Slechte Wezens.
Hoeveel deelnemers:-

Nika Bonouvrie - .eiffuoC
Jenna Struf - Kelly.
Fiore Zayif/Jasmine - Suki
Tarun Yuvraj/Jillian - Nanzzy-chan
Lilura Zi/Lorelei - Nanzzy-chan
Victoria Gardner - QuantumPhysica
Gelogd
Kelly.
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 9


Oelee!


« Antwoord #1 Gepost op: 28 November 2010, 22:35:59 »


Ik probeer mijn ogen te openen. Mijn hele lichaam is koud en nat en mijn ogen willen niet open. Voelend met mijn vingers ontdek ik dat ik in ijs zit, koud ijs. Het voelt alsof ik honderden jaren heb geslapen. Ik denk hard na, hoe kom ik hieruit? Ik moet het ijs laten ontdooien, maar hoe? De enige oplossing die ik kan bedenken is mijn adem, mijn warme adem. Mijn mond staat een beetje open en ik probeer zoveel mogelijk warme adem tegen het ijs te laten gaan. Dan voel ik een warmte over mij heen. De zon? Wat het ook is, het laat het ijs smelten. Het ijs is nu nog maar een flinterdun laagje en ik kan me al goed bewegen. Opeens bedenk ik me dat ik mijn ogen nog dicht heb, waarom had ik die nog open? Dat is toch een gewoonte, om die open te doen? Ik open zie en zie een donkere wereld, het lijkt net alsof ik op Mars ben. De warmte die over mij heen viel is weg, het is ijzig koud. Ik kijk naar boven en zie alleen een donkere lucht. Geen wolk, geen ster. Leegte, het enige wat ik zie is leegte. Ik kijk om me heen, naar de leegte. dan schrik ik, ik was al gewend aan de leegte en had de rode puntjes dus niet zien aankomen. De rode puntjes komen dichterbij, terwijl ik automatisch naar achteren deins. Ik val op de grond en zie niks meer.
Gelogd

I got the sun in my pocket and the moon in my hand!
QuantumPhysica
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 17


everything is uncertain...


WWW
« Antwoord #2 Gepost op: 29 November 2010, 13:14:53 »



Eerst is er niets. Dan is er enkel pijn. Als een klauw grijpt de pijn en de kou mijn hersenen vast. Alles aan me lijkt dienst te weigeren. Wakker worden. Lucht. Mijn ogen lijken toe te zitten, niets werkt. Het is koud, zo koud. De omgeving vnan de cel warmt slechts langzaam op. Ik moet hieruit. Ik wil schreeuwen, maar er is geen lucht. Alleen instinct. Iets vertelt me dat ik moet wachten, dat ik vooral niet in paniek mag raken. De opwarming gaat sneller. De ijzige cocon lijkt open te smelten. Uiteindelijk voel ik de lucht. Voorzichtig open ik mijn ogen. Het is donker, maar het weinige licht doet desalniettemin pijn. Ik sta op, probeer mijn voeten op de grond te zetten. De grond lijkt te draaien. De klauw grijpt zich nog steviger vast in mijn hoofd. Auw... Plotseling komt het allemaal terug. Mijn mond opent zich om te schreeuwen, maar er komt geen geluid. Ik hoor machines. Vertrouwde apparaten. Vaag zie ik lichtjes. Ik probeer er naartoe te kruipen, maar het lukt niet. De grond is plots heel dichtbij. Te dichtbij. Alles wordt zwart.

Nee! Ik ga niet zonder jou. ik wil niet zonder jou! Laat me alsjeblieft niet alleen...
Gelogd

What we observe is not nature itself, but nature exposed to our method of questioning.
(Werner Heisenberg)
Kelly.
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 9


Oelee!


« Antwoord #3 Gepost op: 29 November 2010, 17:51:57 »


Na een tijd word ik weer wakker. Mijn hoofd bonst en ik voel met mijn hand op de vloer. Dan heb ik door wat er was gebeurd, het is dus geen slechte nachtmerrie! Voorzichtig kom ik omhoog en kijk om me heen. De rode puntjes zijn weg, maar waar ben ik? Terwijl ik hard sta na te denken hoor ik gekreun. Schichtig kijk ik om me heen, zijn de rode puntjes dan toch niet weg? Maar ik zie niks. Goed om me heen kijkend denk ik na, waar ben ik? Waar zijn mijn ouders? Onwillekeurig, alsof het mijn plicht is, voel ik in mijn broekzak. Een zakdoek? Maar zodra ik het eruit haal zie ik dat het een briefje is. Ik vouw het uit en lees het aandachtig: 'Jenna, we weten niet of je er nog iets van herinnert. Je moet de aarde redden, het is niet meer zoals het is! Kijk uit en zorg goed voor jezelf, we houden van je. Papa en mama'
Ineens herinner ik me alles weer, de ruzie over het belachelijke idee, mijn huilende ouders en het ijs. Die rode puntjes, was dat misschien hetgene wat de aarde zo heeft veranderd? Wat moet ik daaraan doen, er is hier niemand! Dan hoor ik weer gekreun en zie ik een vrouw liggen, ik schat haar iets ouder dan ik. Ze is erg bleek, maar ik kan haar gezicht niet zien. Dan hoor ik haar alleen zeggen: 'Nee! Ik ga niet zonder jou. Ik wil niet zonder jou! Laat me asjeblieft niet alleen...'
Gelogd

I got the sun in my pocket and the moon in my hand!
Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #4 Gepost op: 29 November 2010, 21:22:21 »



Een vreemde planeet was de Aarde. Het menselijk lichaam was anders dan andere lichamen van andere planeten. Zo had ik gehoord van verhalen van mijn medewezens. Veel gevoelens. Ik draaide me om. Ik had geen zin om op te staan. Het was vreemd om te voelen, schijnbaar hoorde deze zogenoemde gevoelens niet bij onze natuur.

Ik draaide me weer eens om. Zouden mensen nou echt zo anders zijn? Dat vroeg ik me altijd al af. Er gingen al tijden geruchten dat er echte, authentieke, mensen waren ingevroren in het jaar 2010. Zou dat echt zo zijn? De mensheid was toch. Uitgestorven? Ik rilde, ik hield niet van geweld. Jillian deinsde daar gelukkig niet voor terug, mijn lieve Jillian.

Voorzichtig kuste ik Jillian en sprong uit bed. Tijd om aan te kleden.
« Laatste verandering: 3 December 2010, 18:01:27 door Suki » Gelogd
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #5 Gepost op: 29 November 2010, 23:19:06 »


Vaag voelde ik, in mijn nog half-slapende staat, hoe Jasmine me een kus gaf, waarna ik haar hoorde weglopen. Ik glimlachte. Zij was het enige lichtpuntje in deze donkere tijden. Lui strekte ik me uit, en bedacht me dat ik zo langzamerhand toch maar eens op moest staan. Rustig liep ik richting de badkamer, waar Jasmine al bezig was met haar haar. Hoe deed ze dat toch zo snel? Ik krabde eens in mijn nek, en grijnsde naar Jasmine's spiegelbeeld. "Haai. Je bent er weer vroeg bij. Vandaag is de grote dag," merkte ik op terwijl ik zocht naar mijn scheerapparaat. Misschien moest ik mijn spullen eens een beetje gaan opruimen, ik was er nog niet aan toegekomen na de overplaatsing. Ja, vandaag was de grote dag. Ik mocht er dan luchtig over doen, maar diep binnenin me kolkte alles door elkaar. Het was een rare sensatie. Zo lang was het rustig geweest... En net nu ik oud genoeg was om in het leger te kunnen, bleken er ineens nog mensen over te zijn. Die smerige, verachtelijke wezens, die respectloze moordenaars... Maar nu zou ik de kans krijgen om ze terug te pakken. Ik wist dat Jasmine het niet met me eens zou zijn, maar dit was het enige punt waarop me dit niets kon schelen. Dit was mijn lot.

Even later liep ik het kampterrein op. Eerst maar eens melden bij de leiding dat ik present was. Toen hoorde ik een stem achter me. Oh nee he. Hield ze dan nooit op?
----------------------------------------------------------------------------------

Minachtend wierp ik een blik op de roerloze gestalten die voor mijn voeten lagen. Het was dat de leiding ons verboden had nu al actie te ondernemen, anders... Deze gevallen waren eigenlijk niet eens de moeite waard. Wat een stelletje slappelingen waren die mensen toch, in vergelijking met ons superieure ras. Ik wierp nog een laatste blik op de bewusteloze vrouwen, spijtig dat ik ze nu nog niet mocht vermoorden, en keerde toen terug naar het kamp.

Toen ik daar aankwam, begon het langzaam tot leven te komen. De eerste stralen van de zon begonnen door te dringen tussen alle gebouwen en tenten door, en steeds meer soldaten kwamen tevoorschijn. Hier en daar bleef ik even wat hangen, maar nooit te lang. Dat zou te makkelijk zijn. Nee, ik had een ander doel. Toen zag ik in de verte een welbekend kapsel. Dat sexy staartje, dat zou ik op mijlen afstand nog herkennen. "Oh Jillian! JOEHOEEE!" Met vlugge pas liep ik op hem af, en sloeg een arm om zijn nek. "Hey schat, hoe was je nacht? Heb je me nog een beetje gemist? Je ziet er weer perfect uit vandaag. Wist je al dat ze ons samen in een groep hebben gezet? Gezellig hè, nu kunnen we nog vaker samen zijn," zei ik flirtend. Wacht maar, jochie. Vroeg of laat zul je zwichten voor mijn charmes.
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
Kelly.
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 9


Oelee!


« Antwoord #6 Gepost op: 30 November 2010, 21:38:10 »


Ik weet niet wat ik moet doen, er spoken zoveel vragen rond in mijn hoofd. Ben ik hier wel veilig? Zijn wij de enige twee mensen? Dan herinner ik de zin uit het briefje: 'Je moet de aarde redden, het is niet meer zoals het was! Kijk uit en zorg goed voor jezelf! Kijk uit? Ze waarschuwen me, het is hier dus gevaarlijk constateer ik. Maar wat moet ik doen? Dan bedenk ik me ineens de vrouw die op de grond ligt, 'Eerst moet ik zorgen dat jij wakker wordt.' Ookal weet ik dat ze me niet kan horen zeg ik het toch hardop. Ik kniel naast haar neer en voel met mijn hand op haar voorhoofd. Ze is koud, maar niet te koud. Voor de zekerheid leg ik toch mijn vestje over haar romp heen. Ze kreunt wat en haar hand beweegt een beetje. Gelukkig, ze is niet helemaal weg! Ik blijf bij haar zitten. Ik kan haar niet alleen laten, ookal ken ik haar niet. Het voelt gewoon beter om bij haar te blijven. Ik let op haar en op de omgeving, gelukkig heb ik de rode puntjes niet meer gezien. Ik hoop dat ze nog lang wegblijven, eerst moet zij op kracht komen anders zijn we kansloos. Aanmoedigend zeg ik tegen haar: 'Wij gaan de aarde redden, de mens is altijd sterker geweest!'
Gelogd

I got the sun in my pocket and the moon in my hand!
QuantumPhysica
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 17


everything is uncertain...


WWW
« Antwoord #7 Gepost op: 2 December 2010, 09:19:32 »



Ik weet dat ik eigenlijk niet wakker ben, maar ik ben wel helder. In mijn hoofd overloop ik de voorbije gebeurtenissen. Denken eraan doet pijn, en ik weet niet of dat ligt aan de cryogene installatie of aan de aard van de gedachten. Niet denken, Victoria. Ik moet wakker worden. Het labo doorzoeken achter noodrantsoenen, mijn oude kleren zoeken, proberen contact te maken met iemand, wie dan ook, daarbuiten. Wakker worden!
Ik opende mijn ogen. Ik keek in de ogen van een jonger meisje, dat me nieuwsgierig aankeek. Ik schrok recht. Wie was ze? Ze had haar jasje over me heen gelegd. Vriendelijk.
'Hi.' Ik knipperde met mijn ogen. 'Hoe lang ben ik buiten bewustzijn geweest?' Mijn stem klonk anders dan ik me hem herinnerde. Anders dan hij klonk in mijn hoofd. Koel, bijna emotieloos. Het beviel me wel... Ik keek rond me. Het labo was donker. De noodverlichting was zeker uitgevallen. Ik probeerde recht te krabbelen. Komaan Victoria, niet omvallen...
'Wie ben jij?' vroeg ik zodra ik rechtstond. 'Ik ben Victoria. We moeten op zoek naar de noodverlichting en verwarming...' Voordat ze wat kon zeggen had ik mij omgedraaid, en had ik mijn labojas gevonden. Netjes opgevouwen naast de koelcel. Ik vraag me af wie hem daar zo netjes heeft gelegd... Ik deed hem aan en keek terug naar het meisje. Ze was nog jong. Zeker 5 jaar jonger. Hopelijk was ze een beetje opgewassen tegen wat het ook was dat er aan kwam...
« Laatste verandering: 2 December 2010, 17:59:20 door QuantumPhysica » Gelogd

What we observe is not nature itself, but nature exposed to our method of questioning.
(Werner Heisenberg)
.eiffuoC
Nieuweling

Berichten: 11



« Antwoord #8 Gepost op: 2 December 2010, 20:58:02 »



Stijf. Zo voelde ik me ja. Ik voel me ook tegelijkertijd zwak en misselijk. Oh god, het voelde alsof ik jaren heb geslapen. Mijn hoofd bonst als een gek. Langzaam probeerde ik mijn ogen te openen. Wat is dit? Ik zie niks. Helemaal niks. Opeens hoorde ik een digitale stem. ...8...7...6. Ik word er bang van. Dadelijk zit ik opgesloten en word ik ontploft. Als ik kon zou ik zo hard als ik kon bonzen tegen de deuren. Weg hier. Het voelt alsof ik langzaam stik. ...4...3...2. Er komt allemaal stoom naar binnen en ik voel langzaam dat mijn luchtwegen het gaan begeven. ...1...0. Snel sluit ik mijn ogen. Het is over.
Ik ben stijf gaan staan, niet dat ik veel keuzes had, maargoed. Er gebeurt niks. Tegelijkertijd gaat er een golf van opluchting door me heen. Ik leef nog. Er is niks gebeurd. Halleluja. Opeens valt de wand voor me keihard op de grond. Ik kan bewegen. Langzaam probeer ik mijn eerste stap te zetten. Oei, wat ben ik wankel. Net op tijd kan ik me opvangen aan de ijzeren kist waar ik voor onbekende tijd heb ingezeten. Waar is dit? Wat doe ik hier? Waarom ben ik alleen? Een golf van onzekerheid en vragen gaan er door me heen. Ik ben te nieuwsgierig om die vragen niet te gaan uitzoeken. Nieuwsgierig keek ik rond. Het ziet er hier high-tech uit zeg. Ik ken deze digitale dingen niet. ''Nika'' hoor ik opeens. Ik schrik waardoor ik bijna weer viel. ''Wie is hier?'' roep ik door het gebouw, met als resultaat een echo. Ik voel tranen in mijn ogen. Word ik langzaam gek? Beeld ik me dit in? Waar is iedereen? ik zak op de grond neer en verberg mijn hoofd in mijn benen. Ik haat het hier nu al. Waar is mijn familie? Ik voel me zo alleen. ''Nika'' zegt de stem weer. Snel houd ik mijn handen tegen mijn oren. Ja, ik word gek. Hier is niemand. Ik ben alleen. Zielsalleen.
Nika, lieverd, ik ben het, je moeder. Langzaam kijk ik omhoog. Daar staat mijn moeder. Mijn moeder. Is dit live? Ik sta op en sprint naar het enorme beeldscherm dat me nu pas opvalt. Het lijken wel kilometers die ik moet rennen, maar dat maakt me niet uit. Ik wil naar mama toe. Nu. Terwijl ik aan het rennen ben spreekt mijn moeder me een hele boodschap in. Het is blijkbaar nu 2375. Ik moet met de andere mensen die zijn overgebleven de aarde redden, die, zoals ze zeggen, niet meer op de aarde lijkt die we kennen. Tevens moet ik de andere echte mensen vinden op deze aarde. Ik stop met rennen. Nu weet ik toch al dat het niet live is. Nika, lieverd van me, er dreigt ongelofelijk groot gevaar. Papa, je broers en zussen en ik redden het niet. Jij bent de jongste generatie, alleen jij bent sterk genoeg om de aarde te redden. Eer je dit ziet, leven we niet meer. Maar we zullen altijd van je houden. Maak ons trots. Voordat de opname eindigt, kan ik de tranen zien lopen over mijn moeders wangen. Daarna gaat ze met haar hand dichterbij haar camera en zet ze hem uit. Dit kan niet. Dit bestaat niet. Onmogelijk. Ik zak in elkaar. Hoe in godsnaam moet ik dit doen? Ik ben maar alleen. Die andere mensen vind ik toch niet. Al mijn vriendinnen, mijn familie... Weg. Daarna begin ik met schreeuwen. Ik voel me alleen. Mijn hart scheurt in stukken. Ik zak door mijn armen die mij omhoog zouden moeten hijsen, maar ze zijn niet sterk genoeg meer. Alleen. Helemaal alleen.
Gelogd

Kelly.
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 9


Oelee!


« Antwoord #9 Gepost op: 2 December 2010, 21:53:11 »


Ik bleef goed op de vrouw letten, eindelijk opent ze haar ogen en ik kan zien dat ze schrikt. 'Hi' Hoe lang ben ik buiten bewustzijn geweest? Wie ben jij? Ik ben Victoria. We moeten op zoek naar de noodverlichtig en verwarming... Voordat ik antwoord kan geven op haar vragenreeks draait ze zich om en pakte een witte jas. Ik ben Jenna, Jenna Struf. Ik heb je ongeveer een half uur geleden gevonden, ik ben bij je gebleven omdat hier nogal rare dingen gebeurde. Ik pak mijn vestje van de grond en doe het aan. Ken je deze plek? De vrouw is zeker ouder dan mij, ze ziet er wijs uit. Net een geleerde. Ik pak het briefje uit mijn zak en lees het nog een keer door. Kijk, dit hebben mijn ouders voor me geschreven. Weet jij er meer vanaf?
Gelogd

I got the sun in my pocket and the moon in my hand!
Nanzzy-chan
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 40


INSANITY ALL AROUUUND~!


WWW
« Antwoord #10 Gepost op: 2 December 2010, 22:45:32 »


"Wist je al dat ze ons samen in een groep hebben gezet? Gezellig hè, nu kunnen we nog vaker samen zijn..." Geïrriteerd probeerde ik Lorelei van me af te duwen. Wát is haar probleem? Bijna liet ik een zucht van verlichting ontsnappen toen ik aankwam bij het gebouw van de leiding. Ik miste Jasmine nu al, en ik hoopte dat ik haar zo snel mogelijk weer kon zien. Hoewel, liever niet zo. "Lorelei, donder een eind op. Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Als je me nu los zou willen laten, ik moet me melden," snauwde ik. Die vrouw kreeg het voor elkaar om in één keer mijn hele humeur te bederven. Met een gezicht van zeven dagen onweer liep ik naar binnen. Stomme gevoelens.

Een paar minuten later kwam ik zo mogelijk nóg chagrijniger naar buiten. Sorry, kid, maar Lorelei had gelijk. Jullie zitten bij elkaar in een team. Het was dat ik een "hoger doel" had, anders nam ik direct ontslag. Het leek wel alsof iedereen hier mijn leven zo zuur mogelijk probeerde te maken. Tja, volgens ons zijn jullie gewoon een goed team. Er is een bepaalde... klik, tussen jullie, snap je wel? Klik, ja vast. Ik snap het helemaal. Kwaad gooide ik de deur open, en trapte een steen voor mijn voeten omhoog, richting de hemel. Zelfs die stomme snert-zon maakte me woedend. Het volgende moment was ik mijn slechte humeur alweer vergeten, toen ik een paar van mijn maten zag. Snel liep ik naar ze toe, en al gauw leek de slechte start van vandaag niet meer zo belangrijk.
----------------------------------------------------------------------------------

Toen we bij het leidinggebouw aankwamen, duwde Jillian me hardhandig weg. Boos keek ik hem na. "IS ER HIER DAN NIEMAND DIE NAAR ME WIL LUISTEREN VERDORIE?! Ga maar lekker aan die stomme leiding van je vragen wat je toch allang weet," snauwde ik, mijn tong naar zijn verdwijnende rug uitstekend. Kinderachtig, ja, maar het luchtte wel op. Ik draaide me om, om meer dan een paar geïnteresseerde hoofden mijn kant op te zien kijken. Eén van hen, een grote, sterkgebouwde jongen, duidelijk de brutaalste, riep me toe. "Hé schatje, ik wil best naar je verhaal luisteren hoor... Kom gezellig even binnen in mijn tent," knipoogde hij. Ik grijnsde vals, en liep in zijn richting. Waarom ook niet, Jillian had het nu duidelijk toch te druk voor mij. Die tijd zou nog wel komen. Tot die tijd kon ik me beter een beetje vermaken.

Een uur later liep ik terug naar het kamp, uit het bos in de buurt. Ik veegde mijn handen af en duwde een paar losgewaaide haren terug op hun plek. Ik zag er, zoals gewoonlijk, weer perfect uit. Dat kon helaas niet gezegd worden voor de jongen die me had toegeroepen, helaas voor hem dan. Die smeerlap zou z'n lesje wel geleerd hebben inmiddels; mij zó te behandelen, báh. Ik was niet vies van een one-nightie of iets dergelijks, maar ze moesten wel weten wie de baas was. Niet dat híj er nu nog veel aan zou hebben, maar dan had ík er tenminste geen last meer van. En de leiding was vast ook beter af zonder zo'n type. Niet dat ze mij ooit een strobreed in de weg zouden leggen; ik kon met ze doen wat ik wilde. Zoals bij Jillian in de groep gezet worden. Zelfverzekerd liep ik het kamp weer binnen, de verwonderde blikken van een aantal jongens negerend. Sorry boys, jullie vriend is weg. En hij komt waarschijnlijk niet meer terug. Zo is het leven nou eenmaal...
Gelogd

I like living in darkness, cause when it's dark, we're all the same~

http://nanzzyrulezz.deviantart.com/
QuantumPhysica
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 17


everything is uncertain...


WWW
« Antwoord #11 Gepost op: 2 December 2010, 23:27:00 »



Ik zocht in het labo totdat ik een knoppenpaneel onder mijn vingers voelde. Ondertussen antwoorde het meisje me.
'Ik ben Jenna, Jenna Struf. Ik heb je ongeveer een half uur geleden gevonden, ik ben bij je gebleven omdat hier nogal rare dingen gebeurde.' Jenna dus. 'Ken je deze plek?' En naief. Shit.
'Dit is een cryogene installatie, bedoeld om enkele dwazen -wij dus- in te vriezen en zo het uitsterven van de mensheid te voorkomen.' Ondertussen veegde ik stof van het paneel en bekeek de aanwijzingen. Auw. Pijnlijke ogen. Ik concentreerde me, en zag al gauw welke knop voor wat diende. Het meisje gaf me een briefje.
'Kijk, dit hebben mijn ouders voor me geschreven. Weet jij er meer vanaf?' Ik las het snel door. Oh nee. Niet alleen naief, maar ook amnetisch. Hoeveel erger kan dit nog worden?
'Herinner je je werkelijk niets? Je hebt mogelijk tijdelijk geheugenverlies, zoals je ouders blijkbaar al hadden voorspeld. Zodra ik het licht aankrijg en de machines aan de praat weet ik meer.' Tijdelijk geheugenverlies, waarom ben ik daar niet mee gezegend? Waarschijnlijk omdat we dan nog verder van huis zouden zijn. Ik drukte enkele knoppen in. Een vertrouwd zoemend geluid weerklonk. 'Ik zou mijn ogen maar even afschermen, als ik jou was...' Het licht sprong aan, net als de computers.
De flits verblindde me even, maar al snel kon ik terug rond me kijken. Er waren verschillende koelcellen in de ruimte, buiten de twee waar ik en Jenna uitgekomen waren. De computer gaf aan dat de koeling nog functioneerde, maar niet of de personen in kwestie nog in leven waren. Naast "mijn" koelcel stond nog iets. Mijn hakken. 15 cm, zwart lakleer, open teen. Prada's uit 2010. Waarschijnlijk een ware zeldzaamheid tegenwoordig... Ik trok ze aan.
'We zitten in het jaar 2375, volgens de computer. Hij kan geen connectie maken met iets daarbuiten, dus we moeten ervan uitgaan dat er daarbuiten ook niets meer is. Worst case scenario: iedereen is dood, behalve wij. Best case scenario: de rest van de mensen hier is niet dood en zal binnenkort ontdooien.'
Zou ze echt niets meer weten? Verdomd onhandig... Ik keek rond in het labo en vond uiteindelijk wat ik zocht: de noodrantsoenen; een kast vol glimmende pakjes vloeibaar voedsel. Hoogst waarschijnlijk walgelijk, maar wel niet bedorven. Ironisch eigenlijk; ze hebben het voedsel in de kast gestopt en ons in de diepvries... Ik gooide Jenna iets toe.
'Je kan het beste iets eten, dan komt je geheugen misschien terug.' Oftewel is je darmflora dood door de bevriezing en kots je straks de vloer onder... dacht ik, maar ik zei het niet. Hoewel naief had ze zichzelf ook niet gemaakt en al evenmin zichzelf geheugenverlies bezorgd.
'Ik ga even iets onderzoeken.' Ik had op de computer een interessante aanduiding gezien... als het was wat ik dacht dat het was, zou er misschien eindelijk schot in deze zaak komen...
Gelogd

What we observe is not nature itself, but nature exposed to our method of questioning.
(Werner Heisenberg)
Kelly.
Nieuweling

Geslacht: Vrouw
Berichten: 9


Oelee!


« Antwoord #12 Gepost op: 3 December 2010, 15:35:31 »


Victoria gaf antwoord op mijn vragen. 'Dit is een cryogene installatie, bedoeld om enkele dwazen -wij dus- in te vriezen en zo het uitsterven van de mensheid te voorkomen.''Herinner je je werkelijk niets? Je hebt mogelijk tijdelijk geheugenverlies, zoals je ouders blijkbaar al hadden voorspeld. Zodra ik het licht aankrijg en de machines aan de praat weet ik meer.' Haar woorden komen koud over, net alsof ze niet op me zit te wachten. Misschien moet ik me niet zoveel zorgen maken over hoe ze klinkt, maar om wat hier gebeurt. Geheugenverlies... Ik denk na, maar ik kan me echt niks herinneren. Victoria zei wat maar ik kon alleen de woorden 'ogen' en 'bedekken' horen. Dan is de hele kamer wit, het lijkt voor eeuwig te duren maar in werkelijkheid was het maar 5 seconden. Ik knipper mijn ogen een paar keer om de kamer vervolgens te bestuderen. Dan gooit Victoria mij iets toe, een glimmend pakje. Het komt bekend voor, het lijkt net of ik deze pakjes vaker heb gezien. 'Je kan het beste iets eten, dan komt je geheugen misschien terug.' Eten, het is dus eten! Dan herinner ik me dat deze pakjes ook in het labaratorium van mijn vader lagen. Ik eet, nouja drink, het op en opeens word alles zwart. Het lijkt net alsof mijn maag 10x wordt omgedraaid en ik moet overgeven. Ik wil niet overgeven dus ik probeer het binnen te houden, wat lukt. Misschien een hele dommme vraag, maar is hier ook ee.... Midden in mijn zin val ik op de grond. Ik hoor alles nog gewoon wat moet betekenen dat ik ben flauwgevallen. Ik vind het eigenlijk wel fijn zo, even nadenken zonder teveel invloeden van buitenaf. Maargoed, het duurt vast niet lang voordat ik weer opsta en verderga in mijn nachtmerrie....
Gelogd

I got the sun in my pocket and the moon in my hand!
.eiffuoC
Nieuweling

Berichten: 11



« Antwoord #13 Gepost op: 3 December 2010, 17:47:00 »



Ik weet niet hoe lang ik hier heb gelegen. Uren, dagen? Het maakte me eerlijk gezegd ook niet veel mee uit. Wat is dit voor een schijtwereld? Waarom ben ik nou juist weer ''een van de uitverkorenen''? Langzaam sta ik weer op. Meteen voel ik een erge steek aan mijn hoofd. Ik voel voorzichtig aan mijn hoofd. Een wond, een erg grote wond. Het leek opeens alsof ik me alles kan herinneren. Vlak bij ons in de boerderij was er een bomexplosie. Ik zag heel veel mensen om me heen rennen. De voorwerpen vlogen door de lucht. Ik had naar mijn ouders geroepen en terwijl ik daar mee bezig was, vloog er een onbekend voorwerp tegen mijn hoofd, die zo te voelen een grote indruk heeft gemaakt. Daarna weet ik het niet meer, waarschijnlijk ben ik flauw gevallen. En nu ben ik hier, zielsalleen. Lekker dan. Voordat ik weer tranen in mijn ogen krijg besluit ik een tijdje door te lopen, op zoek naar een spiegel.

Ik liep nu al een tijdje rond, en het is hier echt gigantisch. Het is hier echt helemaal van staal en ijzer. En het is hier koud. Dat zal wel moeten als je ook nog andere mensen hier houden ter opslag voor nu. Eindelijk kwam ik een spiegel tegen, waarna ik even gilde. Mijn hele gezicht zat vol met krassen en sneeën. Hoe kom ik hier nu weer aan. Ah, wat pijnlijk zeg. Dat ik dat niet gevoeld heb. Ik wil niet weten wat er allemaal met me is gebeurd.
Uit het niets, hoor ik mensen praten. Mensen, hier? Zou het waar zijn? Ik aarzel geen moment en ren naar de ijzeren muur naast me. ''HALLO, IS ER IEMAND HIER?!'' schreeuw ik zo hard als ik kan en bons er ook meteen tegen. Alsjeblieft, laat er iemand zijn.
« Laatste verandering: 3 December 2010, 17:49:56 door .eiffuoC » Gelogd

Suki
Algemene moderator
Nieuweling
*****
Geslacht: Vrouw
Berichten: 48


-Succes is a failure, turned inside out-


« Antwoord #14 Gepost op: 3 December 2010, 18:00:34 »



Zachtjes zingend maakte ik het huis schoon. Jillian was net vertrokken. Ik hield van schoonmaken, het maakte me rustig. Het bleef voor mij een vreemde gewaarwording. Gevóél hebben. Eigenlijk vond ik het een prettige ervaring. Echt gevoel hebben, medelijden kunnen hebben, aardig kunnen zijn. De negatieve gevoelens maakte me alleen bang. Jillian, die de mensen haatte. Lieve Jillian. Ik miste hem, het leger slokte hem op. De haat voor mensen hadden hem veranderd. Maar ik hield van hem en als het erop aankwam zou ik voor Jillian kiezen. Niet de mensen. Maar de mensen maakte me nieuwschierig. Hoe voelde zij zich? Wat dachten ze? Waren de verhalen waar? Waren ze barbaars? Wij stonden ver boven de mensen op de ladder van evolutie, dat hoorde ik vaak van mijn medewezens. Maar wie waren mensen nou eigenlijk? We leken op ze, maar qua uiterlijk. Waren we qua innerlijk en dergelijke ook hetzelfde?

Opeens ging de telefoon af. Wie zou het zijn? Ik besloot mijn wezennaam te gebruiken. "Hallo, met Fiore Zayif?" zei ik vragend, zachtjes. Hallo mevrouw. Ik ben commadant van een speciale unit van het leger... Verbaasd hoorde ik zijn verhaal aan. Ik als brugman tussen mens en wezen? Ontdékken wat de mens was en dat doorsluizen aan het leger. Kijken naar hun sterke en zwakke punten (oftewel hoe ze vernietigd konden worden). Zou ik dat willen? Ik dacht nou. Fiore Zayif? Bent u er nog? "Ja. Ja. Ik eh neem het aanbod aan." zei ik vlug. Het betekende dichter bij Jillian zijn. U wordt over een halfuur opgehaald Klik.

Snel rende ik naar boven met een koffer en smste Jillian.
Ik ben gevraagd voor een speciale unit van het leger. Ik word zo opgehaald. Ik hou van je.
Gelogd
Pagina's: [1] 2Print 
« vorige volgende »
Ga naar: 


Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte

Powered by MySQL Powered by PHPPowered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2009, Simple Machines Valid XHTML 1.0! Valid CSS!